บทที่ 1: ความรุ่งโรจน์ที่มอดไหม้ ณ Beckenham
ภายใต้ท้องฟ้าที่ขุ่นมัวราวกับภาพวาดสีน้ำมันที่ยังไม่แห้งตัว Emilio Gay ก้าวลงสู่ผืนหญ้าด้วยสถานะใหม่—ขุนพลหน้าใหม่ของ England—แต่โชคชะตากลับเขียนบทให้เขาเป็นเพียงตัวประกอบที่ถูกลืมในสนาม Beckenham เมื่อลูกบอลสี Rosso Corsa พุ่งทะยานผ่านอากาศที่หนาเหนอะหนะ ปะทะเข้ากับตอไม้ของเขาอย่างโหดเหี้ยม เขาจากไปพร้อมกับเลขศูนย์ประดับสกอร์บอร์ดหลังจากเผชิญหน้าเพียง 6 ลูก เป็นการปิดฉากการประเดิมสนามที่สั้นยิ่งกว่าแสงแฟลชจากกล้องถ่ายภาพ
"เจ้าลูกกลมๆ สีแดงนั่นมันเคลื่อนที่เหมือนปีศาจในสายหมอก... ฉันมองไม่เห็นรอยตะเข็บมันเลยด้วยซ้ำ"
บทที่ 2: การยืนหยัดของกัปตันเรือท่ามกลางมรสุม
Kent ขยายอำนาจการครองเกมจากยอดเดิม 385 รัน พุ่งทะยานไปถึง 523 รัน แม้ว่า Matthew Potts จะพยายามโต้กลับด้วยการเก็บไปถึง 6 วิกเก็ตจาก 92 รัน ราวกับนายทหารที่พยายามอุดรอยรั่วของเรือรบที่กำลังจม ขณะที่ Ben Stokes กัปตันทีมชาติ England ยังคงยืนหยัดอย่างสง่างามท่ามกลางซากปรักหักพังของแถวตี Durham โดยทำไปได้ 8 รันแบบไม่เสียวิกเก็ต เคียงข้างกับ David Bedingham ที่ทำไป 72 รัน พาผู้มาเยือนประคองตัวอยู่ที่ 173 สำหรับ 5 วิกเก็ต
