แสงโพล้เพล้ที่ Bilbao และความเงียบงันในป่าสวีเดน
ก่อนเสียงนกหวีดเริ่มเกมจะดังขึ้น แสงไฟในสนามมักจะทาบทับลงบนพื้นหญ้าด้วยความเย็นชาที่ไร้ความรู้สึก แต่สำหรับ Alfie Whiteman แสงที่เขาจดจำได้ดีที่สุดอาจไม่ใช่แสงสปอร์ตไลท์ในสนาม Bilbao เมื่อเดือนพฤษภาคมปีที่แล้ว ตอนที่เขานั่งอยู่บนม้านั่งสำรองมองดู Tottenham Hotspur เถลิงบัลลังก์แชมป์ Europa League แต่มันคือแสงสลัวที่ลอดผ่านหน้าต่างห้องแกลเลอรีศิลปะระดับ Grade II ภายใน Tottenham Hotspur Stadium ที่ซึ่งเขากำลังยืนพิจารณาภาพพอร์ตเทรตของตัวเอง
ภาพเหล่านั้นเล่าเรื่องราวที่แปลกแยก—เขากำลังห้อยตัวออกมาจากเครื่องอบผ้า, ฉลองวันเกิดเพียงลำพังในป่าลึก และนั่งเปลือยกายอยู่บนท่าเทียบเรือไม้ที่ทอดยาวไปในทะเลสาบ Lake Mockeln ของสวีเดน "ผมไม่เคยตั้งใจจะให้ใครเห็นภาพพวกนี้เลย" เขาหัวเราะเบาๆ แต่น้ำเสียงนั้นกลับเจือไปด้วยความหม่นเศร้า "แต่มันก็สะท้อนให้เห็นว่าผมใช้ชีวิตยังไงก่อนหน้านี้—ผมเหมือนแบ่งชีวิตตัวเองออกเป็นสองภาคที่ขาดสะบั้นจากกัน"
การอำลาในวัย 26: เมื่อความฝันในวัยเยาว์กลายเป็นกรงขัง
ไม่ถึงหนึ่งปีหลังจากขบวนรถบัสเปิดประทุนฉลองแชมป์ผ่านถนนในลอนดอนเหนือที่เขาเติบโตมา Whiteman ตัดสินใจหันหลังให้ผืนหญ้าในวัยเพียง 26 ปี เขาอยู่กับสโมสรที่เขารักมาตั้งแต่อายุ 10 ขวบ เคยไปดูทีมคว้าแชมป์ League Cup ปี 2008 ที่ Wembley กับพ่อ แต่เมื่อสัญญาของเขากับ Tottenham สิ้นสุดลงเมื่อฤดูร้อนที่ผ่านมา แทนที่จะตอบรับข้อเสนอจากทีมใน Championship หรือ League One เขากลับเลือกที่จะเดินเข้าสู่โลกของเลนส์กล้องและแผ่นฟิล์ม
โค้ชคนหนึ่งเคยบอกเขาว่าการเลิกเล่นตอนนี้คือ "อาชญากรรม" แต่สำหรับเขา มันคือการปลดปล่อย "ผมโทรหาเอเยนต์แล้วบอกว่า 'หยุดเถอะ ผมจะไม่ไปสโมสรไหนทั้งนั้น'" เขาเล่า "ผมไม่ได้โพสต์ลง Instagram บอกลาใคร เพราะความจริงคือไม่มีใครสนใจหรอก มันเป็นการปฏิเสธสิ่งที่คนเรียกว่า 'ความฝันในวัยเด็ก' แต่แปดเดือนที่ผ่านมาคือช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตผม"
ชีวิตที่แปลกแยกในห้องแต่งตัว
ในขณะที่เพื่อนร่วมทีมบินไปพักผ่อนที่ Dubai หรือ Maldives Whiteman กลับไปปรากฏตัวในละครเวทีแนวทดลองที่ Holborn รับบทเป็นแฟนหนุ่มที่แสดงออกเกินจริง เขาใช้เวลาว่างไปกับการเรียนการแสดง ทำรายการวิทยุเปิดเพลงแจ๊ส และรีวิวหนังใน Letterboxd ไปมากกว่า 200 เรื่อง
เขามักจะขี่จักรยานหรือนั่งรถไฟมาซ้อม เดินเท้ามาสนามในวันที่มีแข่งเหย้า ซึ่งขัดกับภาพลักษณ์นักเตะอาชีพที่ต้องขับรถหรูหรือถือกระเป๋าแบรนด์เนม "ถ้าคุณเอาเด็กมาใส่ไว้ในฟองสบู่ตั้งแต่อายุยังน้อย ทุกคนจะกลายเป็นผลผลิตของสิ่งแวดล้อมนั้น" เขากล่าวถึงความพยายามที่จะหลอมรวมตัวเองเข้ากับวัฒนธรรมฟุตบอลในอดีต "ผมเคยอยากได้กระเป๋า Gucci ที่มีลายโมโนแกรมแทบตาย แต่สุดท้ายผมก็รู้ว่าผมต่างออกไป"
'A Loan': บันทึกความโดดเดี่ยวจากสวีเดน
นิทรรศการภาพถ่ายของเขาที่ชื่อ 'A Loan' (ซึ่งเล่นคำกับคำว่า Alone และการยืมตัว) คือผลผลิตจากการไปเล่นให้ Degerfors ในสวีเดน เขาใช้ชีวิตอยู่ในกระท่อมกลางป่า ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นให้เขาต้องเผชิญหน้ากับคำถามในใจ "ผมใช้เวลาอยู่กับตัวเองเยอะมาก นั่งดูพระอาทิตย์ตกริมทะเลสาบ มีคืนหนึ่งที่พายุเข้า ผมนั่งกินผัดไทยใส่กล่องแล้วก็คิดว่ามันคงเป็นภาพพอร์ตเทรตที่ 'ตลกและเศร้า' ดีถ้าผมถ่ายตัวเองไว้"
ปัจจุบัน Whiteman เซ็นสัญญาเป็นผู้กำกับและช่างภาพกับบริษัท Somesuch และมีสตูดิโอของตัวเองใน Shoreditch เขาไม่ได้ติดตามฟุตบอลอย่างใกล้ชิดอีกต่อไป แต่เขากลับพบความหมายใหม่ในชีวิตที่ไม่ได้ถูกกำหนดด้วยตารางการซ้อม "ถ้าผมเผยแพร่ภาพพวกนี้เมื่อสามปีที่แล้ว มันคงไม่เมคเซนส์" เขาทิ้งท้ายขณะมองดูภาพตัวเองในแกลเลอรี "แต่มันดีนะที่ได้มองย้อนกลับไปเห็นมันในฐานะบทเรียนที่จบลงไปแล้ว"
