บทนำ: อารัมภบทแห่งความรื่นรมย์และรอยด่างพร้อย
ความสุขนั้นไซร้ เปรียบเสมือนภาพลวงตาที่เราได้พานพบเพียงชั่วครู่ยามหลังชัยชนะสิ้นสุดลง หากแต่ในห้วงเวลาส่วนใหญ่ การเฝ้าดูสโมสรฟุตบอลอันเป็นที่รักลงฟาดแข้ง กลับเป็นประสบการณ์ที่เต็มไปด้วยความทุกข์ระทม ความสิ้นหวัง และใบหน้าที่เคร่งขรึม—ทว่ามันคือความเจ็บปวดที่คุ้มค่าเพียงเพื่อแลกกับเสี้ยววินาทีแห่งความปีติยินดีที่หาจากสิ่งอื่นใดในโลกหล้ามาทดแทนได้ยากยิ่ง
Nick Hornby ได้จารึกนิยามนี้ไว้อย่างคมคายในวรรณกรรม Fever Pitch เมื่อครั้งที่เขาหวนรำลึกถึงการย่างกรายเข้าสู่ Highbury เป็นครั้งแรก:
"สิ่งที่สร้างความประทับใจแก่ข้าพเจ้ามากที่สุด คือการได้เห็นบุรุษรอบกายต่างชิงชัง—ชิงชังอย่างสุดซึ้ง—กับการที่ต้องมาติดแหง็กอยู่ที่นี่ เท่าที่ข้าพเจ้าสังเกตได้ ดูเหมือนจะไม่มีใครเสพสุขกับสิ่งที่เกิดขึ้นตลอดทั้งบ่ายนั้นเลยแม้แต่น้อย ในความหมายของคำว่า 'ความสุข' ที่ข้าพเจ้าเข้าใจ เพียงไม่กี่นาทีหลังสิ้นเสียงนกหวีดเริ่มเกม ความโกรธเกรี้ยวอันรุนแรงก็ปะทุขึ้น ('แกมันน่าอัปยศ Gould! แกมันตัวอัปยศ! ค่าจ้างสัปดาห์ละร้อยปอนด์งั้นรึ? สัปดาห์ละร้อยปอนด์! พวกเขาควรเอาเงินนั่นมาให้ข้าที่ต้องมาทนดูแกเล่นมากกว่า') และเมื่อเกมดำเนินต่อไป ความโกรธนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นความแค้นเคือง ก่อนจะกลั่นตัวเป็นความไม่พอใจที่เงียบงันและขุ่นมัว... ความบันเทิงในรูปแบบของความเจ็บปวดคือแนวคิดที่แปลกใหม่สำหรับข้าพเจ้า และดูเหมือนมันจะเป็นสิ่งที่ข้าพเจ้ารอคอยมาตลอด คงไม่เกินเลยไปนักหากจะกล่าวว่า มันคือแนวคิดที่หล่อหลอมชีวิตของข้าพเจ้าให้เป็นเช่นทุกวันนี้"
