พ่ายแพ้ที่ Hampden: เมื่อความหวังกลายเป็นความโฮ
การปราชัยต่อ Dunfermline ในศึก Scottish Cup รอบรองชนะเลิศ ณ สนาม Hampden บอกเลยว่าเป็นยาขมหม้อใหญ่ที่ทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับสโมสรต้องฝืนกลืนลงคอไปแบบฝืดๆ
ตลอด 3 ฤดูกาลที่ผ่านมา พวกเราเสพติดความสมหวังมากกว่าความผิดหวังมาตลอด และนี่ก็น่าจะเป็นหนึ่งในความพ่ายแพ้ที่ทำเอาแสบทรวงที่สุดในรอบหลายปีเลยทีเดียว
บ่นไปก็อายเขา เพราะเรา 'มาแต่ตัว'
เอาจริงๆ ผมว่าเราจะไปโวยวายอะไรมากก็ไม่ได้หรอกครับ เพราะนัดนี้เรา "ไม่ได้มาแข่ง" (ในแง่ของฟอร์มการเล่นน่ะนะ) และถึงจะเจ็บปวดที่ต้องพูดแบบนี้ แต่ก็ต้องยอมรับว่าเหล่า Pars เขาสมควรแล้วที่จะได้ตั๋วไปยืนรอในรอบชิงชนะเลิศ
เราเล่นกันแบบเนือยๆ ขาดความดุดัน ขาดความกระตือรือร้น แถมยังสร้างสรรค์โอกาสอะไรที่มันเป็นชิ้นเป็นอันไม่ได้เลย ที่ซ้ำร้ายไปกว่านั้นคือลูกเตะมุมที่มีโอกาสตั้งหลายครั้ง แต่เรากลับใช้ทิ้งใช้ขว้างเหมือนรวยแต้มซะอย่างนั้น
บทเรียนราคาแพงจากแผน 'รถบัส'
ส่วนหนึ่งก็ต้องให้เครดิต Dunfermline ที่วางแผนมาปิดตายเราได้อยู่หมัด อารมณ์มันคล้ายๆ กับตอนที่เราเคยหงุดหงิดเวลาเจอ Livingston ในศึก Championship เมื่อฤดูกาลที่แล้วไม่มีผิด
ปกติเราจะร่าเริงเป็นพิเศษเวลาคู่แข่งเปิดพื้นที่ให้เล่น แต่พอเจอแผน low block หรือการถอยไปรับลึกแบบนี้ เรากลับหาทางเจาะไม่เข้า ซึ่งนี่คือการบ้านข้อใหญ่ที่เราต้องหาวิธีปรับตัวให้ได้
อย่าเพิ่งถอดใจ ฤดูกาลนี้ยังไม่จบ
ถึงแม้ความพ่ายแพ้ครั้งนี้จะทำให้แฟนบอลรู้สึกเหมือนลูกโป่งโดนเจาะลม แต่ทั้งผู้จัดการทีม นักเตะ และแฟนๆ ต้องไม่ลืมนะว่าเราก้าวมาไกลแค่ไหนในระยะเวลาอันสั้นนี้
และขอภาวนาว่าความบอบช้ำจากวันเสาร์ที่ผ่านมาจะไม่ทำให้ฤดูกาลของเราเหี่ยวเฉาไปเฉยๆ ซึ่งผมเชื่อว่ามันจะไม่เป็นแบบนั้นหรอก เพราะมาตรฐานที่ John McGlynn วางไว้น่ะสูงลิ่ว
ผมเชื่อว่าเขาจะกระตุ้นให้ลูกทีมสนุกกับการได้เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่ม top six และเผลอๆ เราอาจจะเป็นตัวแปรสำคัญที่ตัดสินว่าถ้วยแชมป์จะไปตกอยู่ในมือใครก็ได้ ใครจะไปรู้!
