แสงโพล้เพล้ที่อาบไล้ด้วยคราบเขม่าและหยาดฝน
ก่อนเสียงนกหวีดเริ่มเกมจะดังขึ้น แสงไฟสนามที่ Gtech Community Stadium สาดส่องลงมาเป็นสีเหลืองซีดจาง ตัดกับท้องฟ้าทิศตะวันตกที่เป็นสีม่วงช้ำเหมือนรอยจารึกของความเหนื่อยล้า กลิ่นน้ำมันดีเซลจากเขตก่อสร้างรอบสนามลอยมาปะทะจมูก ผสมกับความชื้นของคอนกรีตที่เพิ่งอาบฝน นี่คือฉากหลังของละครบทถัดไปที่ Brentford เตรียมเปิดรังรับการมาเยือนของ Manchester United
ป้อมปราการที่ไร้รอยร้าว
ทีมเจ้าบ้านอย่าง Brentford ภายใต้การนำของ Keith Andrews กำลังตกอยู่ในห้วงทำนองของผลเสมอมา 5 นัดติดต่อกันในลีก ความนิ่งเฉยของพวกเขาน่าสะพรึงกลัว หากต้องการหาทีมที่เสมอยาวนานกว่านี้ คุณต้องย้อนกลับไปถึงปี 2009 กับสถิติเสมอ 7 นัดรวดของ Manchester City
โครงสร้างเกมรับของ Brentford แข็งแกร่งเหมือนคานเหล็กในโรงงานอุตสาหกรรมเก่า พวกเขาไม่ปล่อยให้คู่แข่งขึ้นนำเลยแม้แต่นาทีเดียวตลอด 6 นัดหลังสุด นับตั้งแต่ความปราชัยต่อ Brighton เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ มันคือความดื้อรั้นที่ฝังรากลึก แผ่นหลังที่เปียกโชกไปด้วยเหงื่อของเหล่านักเตะสะท้อนถึงความอดทนที่ยากจะทำลาย
คมดาบที่โหยหาการกรีดเลือด
ฝั่งผู้มาเยือนอย่าง Manchester United เดินทางมาพร้อมกับความมั่นใจที่พกมาจาก Stamford Bridge ทีมของ Michael Carrick เปรียบเสมือนเครื่องจักรที่ยังคงทำงานท่ามกลางความมืดมิด พวกเขาส่งบอลไปซุกก้นตาข่ายได้ติดต่อกันถึง 21 นัดใน Premier League นับตั้งแต่พ่ายให้กับ Everton เมื่อเดือนพฤศจิกายน ซึ่งเป็นสถิติการทำประตูต่อเนื่องที่ยาวนานที่สุดนับตั้งแต่ยุคของ Sir Alex Ferguson สิ้นสุดลง
Bruno Fernandes ยืนนิ่งอยู่กลางสนาม สายตาของเขาหม่นเศร้าแต่แฝงด้วยความทะเยอทะยาน เขากำลังไล่ล่าตัวเลข 18 แอสซิสต์ในฤดูกาลนี้ เพื่อก้าวข้ามเงาของตำนานอย่าง Thierry Henry, Kevin De Bruyne และ Mesut Ozil ที่เคยทำไว้เหนือกว่าเขาในอดีต
บทสรุปในเงามืด
(กล้องแพนไปที่ใบหน้าอันเคร่งขรึมของกุนซือทั้งสองฝั่ง ท่ามกลางเสียงเชียร์ที่ดังก้องแต่กลับรู้สึกอ้างว้าง)
เมื่อทีมที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใครมาเจอกับทีมที่หยุดยั้งการทำประตูไม่ได้ ค่ำคืนนี้จึงไม่ใช่เรื่องของโชคชะตา แต่มันคือเรื่องของ fine margins หรือรอยแยกเพียงเศษเสี้ยวที่ใครคนใดคนหนึ่งจะมองเห็นก่อนกัน ท่ามกลางอากาศที่หนาวเหน็บและแสงไฟที่เริ่มกะพริบถี่ขึ้นทุกที
