แสงโพล้เพล้เหนือสนามฟุตบอลในอังกฤษยุค 60 มักจะมาพร้อมกับหมอกควันจางๆ จากปล่องไฟโรงงานที่โอบล้อมอัฒจันทร์ไม้เก่าๆ แสงไฟในสนามยุคนั้นไม่ได้สว่างจ้าจนแสบตา แต่มันสลัวและเต็มไปด้วยฝุ่นผง ราวกับจะบอกว่าฟุตบอลคือการต่อสู้ในเงามืด Brian Wakefield เพื่อนของผมผู้ล่วงลับในวัย 91 ปี เคยยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางแสงสีนวลตาเหล่านั้น เขาคือหนึ่งในผู้รักษาประตูสมัครเล่นที่เก่งกาจที่สุดเท่าที่ประเทศนี้เคยมีมา
เขาเริ่มสร้างชื่อเสียงที่ Corinthian Casuals กลิ่นอายของฟุตบอลที่เล่นเพื่อเกียรติยศมากกว่าเงินตราอบอวลอยู่ในทุกจังหวะการเซฟ Brian เคยเป็นผู้รักษาประตูสำรองให้กับทีมชาติ Great Britain ในศึก Rome Olympics ปี 1960 และยังเคยฝากรอยเท้าไว้ที่ Pegasus, Kingstonian AFC, Dulwich Hamlet รวมถึง Leyton Orient ร่างกายของเขาอาจจะเหนื่อยล้าจากการกรำศึก แต่แววตาของเขายังคงแน่วแน่เสมอ
จากรากเหง้าสู่ผืนหญ้าที่ Wembley
Brian เกิดที่ Urmston ใน Greater Manchester ท่ามกลางเสียงค้อนเหล็กจากร้านขายอุปกรณ์โลหะของ Joe พ่อของเขา และความประณีตจากร้านตัดชุดของ Phyllis ผู้เป็นแม่ เขาเริ่มสัมผัสลูกหนังกับสโมสร Northern Nomads ตั้งแต่สมัยเรียนที่ Stretford grammar school ก่อนจะก้าวเข้าสู่รั้ว St Edmund Hall ที่ Oxford University ในปี 1953 เพื่อศึกษาประวัติศาสตร์
ที่นั่นเขาคว้า blues มาครองได้ถึง 3 ครั้งในการปะทะกับ Cambridge University บนผืนหญ้าอันศักดิ์สิทธิ์ของ Wembley ผมยังจำความรู้สึกยามยืนคุมแนวรับเคียงข้างเขาได้ดี ความไว้เนื้อเชื่อใจระหว่างเราถูกหล่อหลอมขึ้นท่ามกลางเสียงเชียร์ที่ดังกึกก้อง ในปี 1956 เขาได้รับเกียรติให้เป็นกัปตันทีม Oxford นำลูกทีมถล่มคู่ปรับไป 4-1 มันเป็นชัยชนะที่หอมหวานราวกับกลิ่นดินหลังฝนตก
ชีวิตหลังเครื่องแบบและภารกิจบนกระดานดำ
หลังจากจบการศึกษา Brian รับใช้ชาติในหน่วย RAF (กองทัพอากาศ) เป็นเวลาสองปี ซึ่งเขายังคงใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเฝ้าเสา ก่อนจะผันตัวไปเป็นครูที่ Carnegie College ใน Leeds และปักหลักสอนวิชาประวัติศาสตร์และการเมืองที่ Sir William Herschel grammar school ใน Slough เขาอยู่ที่นั่นจนเกษียณในปี 1992 ทิ้งไว้เพียงรอยชอล์กและบทเรียนแห่งสุภาพบุรุษ
เส้นทางลูกหนังของเขาดำเนินไปขนานกับอาชีพครูอย่างเงียบเชียบ แม้จะเคยเซ็นสัญญาแบบสมัครเล่นกับ Leyton Orient ในดิวิชั่นสอง แต่เขากลับเลือกที่จะอุทิศตนให้กับ Corinthian Casuals ยาวนานกว่า 40 ปี นำทีม Schools XI เดินทางไปทั่วแผ่นดินเพื่อดวลแข้งกับโรงเรียนเอกชนต่างๆ ด้วยทุนทรัพย์ของตัวเอง
สุภาพบุรุษผู้ไม่เคยเห็นสีเหลือง
ตลอดอาชีพการค้าแข้งและบทบาทผู้จัดการทีม Brian ไม่เคยได้รับใบเหลืองเลยแม้แต่ใบเดียว (เขายืนสงบนิ่งท่ามกลางความโกลาหลของเกม ราวกับนักแสดงนำในหนังนัวร์ที่รู้ตอนจบอยู่แล้ว) เขาทำหน้าที่เป็นเลขานุการกิตติมศักดิ์ของสโมสรจนถึงปี 2004 แม้ในวัย 60 กว่าๆ เขาก็ยังคงสวมถุงมือลงสนามด้วยความหลงใหลที่ไม่มีวันจางหาย
เบื้องหลังความสำเร็จทั้งหมดคือ Marjorie ภรรยาผู้เป็นแรงใจสำคัญที่แต่งงานกันในปี 1960 เธอจากไปเมื่อต้นปี 2024 ทิ้งไว้เพียงความทรงจำและลูกสาวสองคน Linda และ Karen ที่ยังคงสืบทอดเรื่องราวของชายผู้เฝ้าเสาประตูด้วยหัวใจที่บริสุทธิ์ที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์ฟุตบอลอังกฤษ
