ความวุ่นวายคือบันไดสู่ความสำเร็จ? วิถีสิงห์บลูส์ที่โลกต้องงง
ว่ากันว่าท่ามกลางความโกลาหลมักจะมีถ้วยรางวัลซ่อนอยู่เสมอ ฟังดูไม่น่าเป็นไปได้ใช่ไหมล่ะ? แต่นี่แหละคือวิถีของ Chelsea ตลอด 20 ปีที่ผ่านมา ไม่ว่าเบื้องหลังจะเละเทะแค่ไหน จะใช้ผู้จัดการทีมเปลืองเหมือนทิชชู่ หรือนโยบายซื้อตัวจะสะเปะสะปะประหนึ่งสุ่มกาชาปอง แถมในห้องแต่งตัวยังมีแต่ความมาคุ แต่สุดท้ายพวกเขาก็เปย์หนักพอที่จะประคองตัวไปหยิบแชมป์มาจนได้
นับตั้งแต่ Roman Abramovich เข้ามาเทคโอเวอร์เมื่อปี 2003 Chelsea ใช้ผู้จัดการทีมถาวรไปแล้ว 20 คน (รวมกุนซือขัดตาทัพระยะยาว 2 คน และพวกที่วนกลับมาคุมรอบสองอีก 3 คน) และกวาดไปได้ 20 แชมป์พอดีเป๊ะ (ไม่นับ Community Shield กับ Uefa Super Cup นะจ๊ะ) เป็นสถิติที่พิลึกกึกกือสิ้นดี เฉลี่ยแล้วเปลี่ยนโค้ชหนึ่งคนต่อหนึ่งฤดูกาล แต่ดันได้แชมป์เกือบหนึ่งถ้วยต่อซีซั่นเหมือนกัน
ยุคสมัย (สั้นๆ) ของ Calum McFarlane เริ่มต้นขึ้นแล้ว
หลังจากตะเพิด Liam Rosenior ออกไปเมื่อสัปดาห์ก่อน การตั้ง Calum McFarlane ขึ้นมาขัดตาทัพจนจบฤดูกาลจะนับเป็นกุนซือคนที่ 21 หรือไม่นั้นยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้เขาพาขบวนผ้าป่ามาจ่อหน้าถ้วยใบที่ 21 แล้ว เหลืออีกแค่เกมเดียวเท่านั้น!
เอาจริงๆ ฟอร์มในนัดนี้ก็ไม่ได้หรูหราหมาเห่าอะไรหรอกนะ ไม่มีใครนั่งอ้าปากค้างแล้วคิดว่า McFarlane ควรได้สัญญาถาวรจากผลงานนัดนี้แน่ๆ มันดูขาดๆ เกินๆ ต่อกันไม่ติด จังหวะเกมก็ตะกุกตะกักไปหมด แต่สิ่งที่เห็นชัดคือความใจสู้ ความอึด และความรู้สึกถอดใจที่ลดน้อยลง ซึ่งก็นับว่าเป็นก้าวแรกที่ถูกต้องล่ะนะ
ความซวยที่ยังเหลืออยู่ กับฟอร์มผีเข้าของนายด่าน
สิ่งหนึ่งที่ไม่เปลี่ยนไปจากยุค Liam Rosenior (ที่สั้นจนงงว่ามาทำไม) คือการที่นักเตะ Chelsea ยังคงไปยืนล้อมวงกอดคอกันกลางสนามก่อนเริ่มเกม แม้จะไม่มีลูกบอลหรือกรรมการมาเป็นพร็อพประกอบฉากก็ตาม แถมความซุ่มซ่ามก็ยังมีให้เห็น ถ้า Robert Sánchez ไม่ใช้เท้าเซฟลูกยิงของ Brenden Aaronson ในนาทีที่ 15 ป่านนี้เราคงด่าเรื่องการเสียบอลง่ายๆ กับการตัดสินใจพลาดแบบงงๆ ของ Tosin Adarabioyo กันยับไปแล้ว
แต่จุดที่ต่างออกไปคือฟอร์มของ Robert Sánchez ที่วันนี้องค์ลง โดยเฉพาะลูกเซฟปฏิกิริยาไวจาก Joe Rodon ปกติแล้ววันไหน Sánchez ท็อปฟอร์ม วันนั้น Chelsea มักจะรอด เหมือนตอนนัดชิง Club World Cup ไงล่ะ แต่ปัญหาคือพี่แกไม่ค่อยสม่ำเสมอเนี่ยแหละ
Enzo Fernández: จากดราม่าสู่ฮีโร่ผู้ทำประตู
และแล้วปาฏิหาริย์ก็เกิด! Chelsea ยิงประตูคู่แข่งจาก Premier League ได้เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ถล่ม Aston Villa เมื่อวันที่ 4 มีนาคมนู่นเลย เกือบ 8 สัปดาห์ที่แล้วเชียวนะคุณ (ซึ่งถ้าเทียบเป็นอายุขัยกุนซือ Chelsea ก็นานเกือบชั่วชีวิตเลยล่ะ) และตามสไตล์พล็อตหนังฟุตบอล คนยิงคือ Enzo Fernández พ่อหนุ่มที่เพิ่งโดนแบนเพราะดันไปเปรยว่าอยากย้ายไปอยู่มาดริด จนกลายเป็นชนวนวิกฤตครั้งล่าสุดนั่นแหละ
แท็กติกถ่วงเวลาที่น่าปวดหัว
นอกจากความอยากชนะแล้ว เรายังเห็นความ 'เขี้ยวลากดิน' ที่น่าหงุดหงิด Chelsea ไม่ใช่ทีมเดียวที่ทำหรอก แต่นัดชิงนี้ย้ำเตือนเราว่าปัญหาใหญ่ของฟุตบอลตอนนี้คือการถ่วงเวลา Ifab อาจจะกังวลเรื่องทุ่มช้าหรือแฮนด์บอล แต่สิ่งที่น่ากังวลกว่าคือการแกล้งเจ็บเพื่อฆ่าเวลา มันไม่เพียงแต่ทำลายอรรถรส แต่ยังทำให้ความสำคัญของการปฐมพยาบาลคนเจ็บจริงๆ ลดน้อยลงด้วย ซึ่งกรรมการอย่าง Jarred Gillett ก็ดูจะคุมเกมไม่อยู่เลย
บทสรุป: ความไร้เหตุผลที่กลายเป็นเอกลักษณ์
หลังจากแพ้รวดใน Premier League มา 5 นัด มีทฤษฎีว่านักเตะ Chelsea กรอบเป็นข้าวเกรียบเพราะต้องไปเตะ Club World Cup แถมยังต้องมาปรับตัวกับสไตล์วิ่งสู้ฟัดของ Liam Rosenior อีก ซึ่งมันก็น่าจะจริงส่วนหนึ่ง แต่อีกส่วนที่ปฏิเสธไม่ได้คือดูเหมือนพวกเขาจะ 'หมดศรัทธา' ในตัว Rosenior ไปแล้วมากกว่า
ในนัดชิงวันที่ 16 พฤษภาคมนี้ Manchester City คือกระดูกคนละเบอร์แน่นอน แต่ก็น่าทึ่งนะที่ Chelsea มีโอกาสจบฤดูกาลด้วยแชมป์ ทั้งที่เล่นแย่มาเกือบทั้งปีและตัดสินใจพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า McFarlane อาจจะกลายเป็นกุนซือชาวอังกฤษคนที่ 3 ในรอบเกือบ 20 ปีที่ได้แชมป์รายการใหญ่ ต่อจาก Harry Redknapp และ Eddie Howe ก็ได้ ใครจะไปรู้!
มันอาจจะดูไร้เหตุผล แต่นี่แหละคือ Chelsea ตลอดสองทศวรรษที่ผ่านมา เปย์เงินเข้าไป ซื้อนักเตะเก่งๆ มากองไว้ ฝ่ามรสุมความวุ่นวาย แล้วเดี๋ยวถ้วยรางวัลมันก็มาเอง... แม้ว่าผู้บริหารจะขยันทำพังแค่ไหนก็ตาม!
