จากฝันจะไปโครเอเชีย ไหงกลายเป็นทริปไปเยือน Coventry ซะงั้น?
ดูทรงแล้วฤดูกาลหน้าพวกเราน่าจะได้เตรียมตัวไปเยือน Coventry มากกว่าจะได้ตีตั๋วบินไป Croatia หลังจากเกมเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาดันทำได้แค่เสมอแบบจืดชืดกับคู่ปรับร่วมเมืองอย่าง Fulham จนความหวังที่จะไปเล่นถ้วยยุโรปเริ่มจะบุบสลายหายไปต่อหน้าต่อตา
นี่ถือเป็นการเสมอในลีกติดต่อกัน 5 นัดรวดเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ปี 1957 (โอ้โห ย้อนไปไกลจนจำความไม่ได้!) และการทำแต้มหล่นหายที่สนาม Gtech แบบนี้แหละ ที่อาจจะดับฝันการเปิดตัวในเวทียุโรปครั้งแรกของสโมสร ทั้งที่จริงๆ แล้วก็น่าทึ่งนะที่เรายังรั้งอันดับ 7 ได้อยู่ (เออ... แต่ถ้าจะนับจริงๆ เราเคยไปเตะ Anglo-Italian Cup เมื่อปี 1992-93 มาแล้วนะจ๊ะ อย่าหาว่าไม่มีประสบการณ์!)
ความเห็นหลังเกมของบอส และมุมมองที่ (แอบ) ขัดใจ
หลังจบเกม Keith Andrews ออกมาบอกว่าเขารู้สึกว่าทีมเราไม่สมควรแพ้เลยสักนัดในซีรีส์เสมอแหลกแบบนี้ ซึ่งฉันขออนุญาตส่ายหัวแรงๆ ขัดใจในนัดแรกที่เจอ Bournemouth หน่อยเถอะ นัดนั้นน่ะเราโชคดีแค่ไหนแล้วที่รอดตายได้แต้มกลับมา แต่โอเค... นัดที่ไปเยือน Leeds อันนั้นยอมรับว่าเราสู้ยิบตาจนสมควรได้แต้มจริงๆ
อย่างไรก็ตาม การนำ Wolves ทีมบ๊วยถึง 2-0 แล้วปิดเกมไม่ได้ หรือการขึ้นนำ Everton ถึงสองรอบแต่จบด้วยการแบ่งแต้มเนี่ย มันคือเกมที่เราควรจะ 'ตอกฝาโลง' ให้สนิทตั้งนานแล้วไหมล่ะ?
ม้านั่งสำรองหรือเนอสเซอรี่? และการเปลี่ยนตัวที่หายไป
เมื่อสัปดาห์ก่อนฉันเพิ่งบ่นไปว่า Keith Andrews เปลี่ยนตัวแค่คนเดียวในเกมเจอ Leeds และ Everton เพราะตัวสำรองครึ่งทีมมีแต่เด็กวัยละอ่อนที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ แต่พอมาวันเสาร์นี้หนักกว่าเดิมอีกค่ะคุณพี่! เป็นครั้งแรกที่ฉันจำความได้เลยว่าเขา 'ไม่เปลี่ยนตัวเลยแม้แต่คนเดียว'
พอโดนจี้ถามหลังเกม Keith Andrews ก็อ้างว่าตัวสำรองรุ่นใหญ่ที่มีอยู่บนม้านั่งน่ะมีแต่กองหลัง ส่วนตัวรุกคนเดียวที่พอจะถอดออกได้คือ Dango Ouattara แต่เขาก็ดีใจนะที่ทิ้ง Dango Ouattara ไว้ในสนาม เพราะเกือบจะยิงประตูชัยได้ในช่วงทดเจ็บ — ซึ่งอันนี้ก็จริงของเขาแหละ (เกือบเก่งน่ะนะ)
สถิติที่น่าปวดตับ และไฮไลต์ที่แท้จริงของวัน
เรามีโอกาสจบสกอร์ดีกว่า Fulham เยอะมาก ทีมเยือนดูเหมือนจะมาเพื่อขอแค่ผลเสมอด้วยซ้ำ แต่การยิงเข้ากรอบแค่ 4 ครั้งจากความพยายาม 13 หนเนี่ย มันไม่ใช่มาตรฐานปกติของพวกเราเลยนะแม่!
อย่างน้อยที่สุด Harry Wilson ก็ไม่ได้มายิงประตูหลอนพวกเราเหมือนทุกที และเราก็หยุดสถิติแพ้ดาร์บี้แมตช์ 3 นัดรวดลงได้เสียที แต่เอาเข้าจริงนะ ไฮไลต์กีฬาที่น่าประทับใจที่สุดของฉันในวันนั้น กลับไม่ใช่ฟุตบอลนัดนี้หรอก แต่เป็นการวิ่ง 10 กิโลเมตรของฉันเมื่อตอนเช้าต่างหากล่ะ! (อย่างน้อยฉันก็เข้าเส้นชัยนะจ๊ะ ไม่ได้เสมอใคร!)
ติดตามมุมมองจิกกัดเพิ่มเติมได้จาก Ian Westbrook ที่ Beesotted podcast
