เมื่อแข้งทองอยากครองไมค์: รวมฮิตคีย์เพี้ยนและเนียนกริบของเหล่านักเตะสายดนตรี

มันเหมือนทฤษฎีแคลคูลัสที่ Isaac Newton กับ Gottfried Wilhelm Leibniz ต่างคนต่างคิดได้พร้อมกันนั่นแหละ เพราะประโยคทำนองนี้ถูกพ่นออกมาจากปากทั้ง Lil Wayne, J. Cole, Dwyane Wade และกูรูอีกนับไม่ถ้วน จนตอนนี้เส้นแบ่งระหว่าง 'ศิลปิน' กับ 'นักกีฬา' มันเบลอซะยิ่งกว่าภาพถ่ายตอนเมาเรือเสียอีก เรามาดูกันดีกว่าว่าใครรุ่ง ใครร่วง ในโลกแห่งเสียงเพลง

สายรุ่ง: ร้องดีจนลืมภาพในสนาม

Amadou Onana

ถ้าดูจากสไตล์การเล่นที่เป็นมิดฟิลด์สายบวก วิ่งสู้ฟัดกัดไม่ปล่อย หลายคนคงคิดว่ากิจกรรมยามว่างของ Amadou Onana คงหนีไม่พ้นการซ้อมเสียบสกัด แต่ผิดคาดครับ เพราะพ่อหนุ่มคนนี้มีของดีซ่อนอยู่ และนั่นคือเสียงร้องระดับพระกาฬ ดาวเตะเบลเยียมรายนี้ใช้ชื่อในวงการว่า 24 AM และเขาไม่ใช่ศิลปินประเภทมิติเดียว เพราะเขากวาดเรียบตั้งแต่ R&B, แร็ปฝรั่งเศส ไปจนถึงแนว “Sexy Drill”

แข้งพลังเทอร์โบของ Aston Villa เพิ่งปล่อยออกมาแค่ 4 ซิงเกิล แต่ทีเด็ดที่สุดต้องยกให้ “Check On Me” เพลง R&B สุดละมุนที่เขาแร็ปผสมทั้งภาษาฝรั่งเศสและอังกฤษ เล่าเรื่องความสัมพันธ์ การหักหลัง และด้านมืดหลังม่านความสำเร็จ

ท่อนฮุคในเพลงปี 2024 นี้ติดหูเอาเรื่อง ซึ่งจริงๆ ก็ดีทุกเพลงแหละ โดยเฉพาะ “My Space” และ “Mexique” บอกเลยว่า Onana คือศิลปินตัวจริง และไม่แน่ว่าวันหนึ่งเขาอาจจะประสบความสำเร็จในโลกดนตรีเหมือน Jose Pinto อดีตนายทวาร Barcelona ที่เกษียณไปคว้า Grammy Award ในฐานะโปรดิวเซอร์ก็ได้ ใครจะไปรู้!

Rafael Leao

ฉูดฉาด มั่นหน้า และกล้าแสดงออก คือนิยามของ Rafael Leao ในสนามบอล และในสตูดิโอก็ไม่ต่างกันเลย

เหมือนกับ Onana ตรงที่ Leao เป็นศิลปินหลายภาษาและมีนามแฝงว่า WAY 45 เขาแร็ปทั้งโปรตุเกสและอังกฤษในสไตล์ Trap ที่เน้นเมโลดี้ ต้องยอมรับว่าปีกของ AC Milan คนนี้ทำเพลงออกมาได้ 'ตื๊ด' มาก โดยเฉพาะซิงเกิลปี 2021 อย่าง “Ballin” ที่น่าจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีสำหรับคนอยากลองฟัง

Leao ไม่เขินอายที่จะอวดรวยตามสไตล์แร็ปเปอร์ ในเพลงเขารีบบอกคนฟังทันทีว่า “ข้อมือผมมันบวม” (เพราะใส่ Rolex ฝังเพชรน่ะสิ) แหม... ขิงเก่ง!

แต่เขาก็ไม่ได้มีดีแค่โชว์รวย เพลงอย่าง “God” หรือ “Turn Up A Notch” แสดงให้เห็นมุมมองที่ลึกซึ้งขึ้น ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่ได้มองว่าดนตรีเป็นแค่แก้เหงา เพราะปล่อยมาแล้วถึง 3 อัลบั้ม แม้จะยังเทียบชั้นซุปตาร์อย่าง Travis Scott ไม่ได้ แต่สไตล์การใช้ 808s และ Ad-libs ที่เป็นเอกลักษณ์ ก็ทำให้เรารู้สึกได้ว่าเวลาเขาอยู่ในตู้บันทึกเสียง เขาก็พริ้วไม่แพ้ตอนลากเลื้อยริมเส้นเลยล่ะ

Bradley Wright-Phillips

รายนี้อาจจะไม่ได้เรียกตัวเองว่าเป็นศิลปินเต็มตัวเหมือนสองคนแรก แต่ตอนที่ Bradley Wright-Phillips จับไมค์แร็ปเมื่อไหร่ เป็นเรื่องเมื่อนั้น

ย้อนกลับไปช่วงปี 2010 Yannick Bolasie ปีกสายแดนซ์เคยเปิดศึกแร็ปแบทเทิลขำๆ กับ Wright-Phillips ในรายการ Lord of the Mics ซึ่งเป็นการดวล Grime ที่เซอร์ไพรส์คนดูมากเพราะทั้งคู่พ่นไรม์ใส่กันได้คมกริบ

ทั้งคู่จิกกัดอาชีพค้าแข้งของกันและกันอย่างเมามัน Wright-Phillips ปล่อยหมัดเด็ดว่า “แกควรเก็บเงินไว้ดีกว่านะ เพราะสถิติแกน่ะพอๆ กับกรรมการเลย ลงเล่นไป 20 นัดแต่ยิงไม่ได้ซักลูก น่าอายชะมัด!”

ฝั่ง Bolasie ก็ไม่ยอมแพ้ สวนกลับอดีตกองหน้า New York Red Bulls ว่า “ทำเป็นกระหายประตู แต่ตอนอยู่ Championship ยิงไม่ได้ซักลูก จนต้องระเห็จลงไป League One ขนาด Brentford ยังไม่เอาแกเลย!” เจ็บจี๊ดไปถึงทรวง แต่สุดท้ายทั้งคู่ก็จบลงด้วยมิตรภาพแบบแมนๆ

สายร่วง: พักก่อน... กลับไปเตะบอลเถอะ

Alphonso Davies

ในฐานะแบ็กซ้าย Alphonso Davies คือระดับโลกแบบไม่มีใครเถียง แต่ในฐานะแร็ปเปอร์... เอ่อ... ขอเถียงขาดใจเลยละกัน

ท่อนแร็ปของเขาในเพลง “Nur Weil” (2021) ของวง Stugang แสดงให้เห็นชัดเจนว่าเขาไม่เหมาะกับสาย Drill อย่างแรง เสียงของเขาดูไม่ขู่ขวัญใครได้เลย แถมเนื้อเพลงที่บอกว่า “นิ้วมันสั่นอยากลั่นไก” ทุกครั้งที่จับปืน มันดูปลอมซะจนน่าอึดอัด เพราะทุกคนรู้ว่าชีวิตจริงพ่อหนุ่มคนนี้สดใสขนาดไหน

แม้แต่ตอนฉลองต่อสัญญากับ Bayern Munich ถึงปี 2030 เขาก็ยังอุตส่าห์โชว์ฟรีสไตล์ “Munchen My Throne” ซึ่งเนื้อเพลงอย่าง “ใส่ชุดแดงอยู่บนหลังแล้วทำประตูได้ไว” มันช่างขาดจินตนาการสิ้นดี อย่างไรก็ตาม Davies เคยบอกกับ CBS Sports ว่า “อาชีพแร็ปเปอร์ของผมจบลงแล้ว” ซึ่งก็ถือว่าเป็นข่าวดีของวงการดนตรีโลกครับ

Memphis Depay

ให้ความเป็นธรรมกับ Memphis Depay หน่อย คือเพลงเขาฟังเพลินนะ มีความพยายามสร้างท่อนฮุคที่ติดหูและทดลอง Flow ใหม่ๆ อยู่เสมอ

แต่ปัญหาคือเนื้อเพลงของเขามัน 'เกร่อ' ไปหน่อย เช่นประโยค “ผมอยู่ใน Four Seasons ตลอดทั้งสี่ฤดู” ในเพลง “Fall Back” ซึ่งเป็นมุกที่แร็ปเปอร์อย่าง Pusha T หรือคนอื่นๆ ใช้กันจนพรุนแล้ว

นอกจากนี้ Depay ยังมีอาการเดียวกับ Big Sean คือชอบใส่เนื้อเพลงประหลาดๆ ลงไป เช่น “ผมช่วยชีวิตคนเหมือนกับ Dida” (ในเพลง Fall Back) คือ... Dida เป็นผู้รักษาประตูที่ช่วย 'เซฟลูกบอล' ครับพี่ ไม่ใช่หมอที่จะไปช่วยชีวิตคน! หรืออย่างเพลง “2 Corinthians 5:7” ที่บอกให้เฮตเตอร์ไปจูบก้น แล้วเขาจะเอา “กระดาษทิชชู่ลายจระเข้” มาเช็ด... จ้ะ พ่อคุณ!

แต่ดูเหมือนว่าตั้งแต่ย้ายไป Corinthians เขาก็เริ่มพัฒนาขึ้นนะ มีการลองแร็ปภาษาโปรตุเกสด้วย ก็หวังว่าจะรุ่งกว่าทิชชู่จระเข้นะจ๊ะ

John Barnes

John Barnes คือตำนานของ Liverpool แต่หนึ่งในโมเมนต์ที่คนลืมไม่ลง (แม้จะอยากลืมแค่ไหน) คือท่อนแร็ปในเพลง “World In Motion” ของวง New Order

เพลงนี้ทำขึ้นเพื่อเชียร์ทีมชาติอังกฤษใน World Cup 1990 และมันขึ้นอันดับ 1 ด้วยนะ! แต่ท่อนแร็ปของ Barnes ถูกจดจำในฐานะความฮาที่หน้าตายสุดๆ เนื้อเพลงอย่าง “คุณต้องครองบอลและส่งให้ถูกจังหวะ จะช้าหรือเร็วก็ได้แต่ต้องไปให้ถึงเส้น” ฟังแล้วเหมือนฟังโค้ชด่าลูกทีมในสนามมากกว่าจะเป็นเพลงฮิต

ประโยค “จับผมให้ได้สิ เพราะผมคือคนของอังกฤษ” มันดูเหมือนตลกคาเฟ่มากกว่าแร็ปเปอร์ตัวตึง แต่ก็นั่นแหละ ด้วยความที่มันดูเด๋อๆ ด๋าๆ แบบนี้แหละ มันเลยกลายเป็นตำนานที่แฟนบอลอังกฤษยังคงร้องตามได้จนถึงทุกวันนี้