ของขวัญวันเกิดที่เงินซื้อไม่ได้ (แต่ความทุ่มเทซื้อได้)
ก่อนเกมที่ใหญ่ที่สุดในรอบทศวรรษจะเริ่มขึ้น เหล่าพลพรรค Atlético Madrid มายืนเข้าแถวหน้ากระดานเรียงหนึ่งกลางสนาม Metropolitano เพื่อรอรับเสด็จท่านผู้นำ Diego Simeone ที่วิ่งฝ่าดงแข้งดงตีน (แบบหยอกๆ) ของลูกทีม ตั้งแต่ Juan Musso ยัน Ademola Lookman เพื่อฉลองวันเกิดครบ 56 ปี ท่ามกลางเสียงปรบมือที่ก้องกังวานในสเตเดียมที่ว่างเปล่า “Happy birthday, mister”
เกือบ 20 ปีแล้วที่ชายคนนี้ผูกจิตวิญญาณไว้กับสโมสร ตั้งแต่สมัยเป็นกัปตันชุดดับเบิลแชมป์ จนมาเป็นกุนซือที่พาทีมคว้าแชมป์ La Liga และตอนนี้กำลังจะพาพวกเขาลุยรอบรองชนะเลิศถ้วยยุโรปครั้งที่ 7 ของสโมสร เมื่อถามว่าคนที่มีครบทุกอย่างแล้วอยากได้อะไรเป็นของขวัญ? Diego Simeone ตอบแบบหล่อๆ ว่าแค่ได้อยู่กับลูกชาย 3 คน ลูกสาว 2 คน เมีย และแม่ในวันเกิดก็พอแล้ว
จากเด็กเกาะขอบสนาม สู่เงาตามตัวพ่อ
หนึ่งในลูกชายที่ร่วมวง “ตบหัว” พ่อในวันนั้นคือ Giuliano ย้อนกลับไปปี 2004 วันที่พ่ออำลาสนามในฐานะนักเตะ เขายังเป็นแค่ไอ้หนูวัย 2 ขวบในอ้อมแขนพ่ออยู่เลย พอปี 2011 ตอนพ่อจะมารับงานคุมทีม Atlético Madrid Giuliano ในวัย 8 ขวบยังถามพ่อตาใสซื่อว่า “พ่อจะไปคุม Radamel Falcao จริงดิ? แต่ถ้าพ่อทำได้ดี พ่อก็คงไม่ได้กลับบ้านเรา (อาร์เจนตินา) อีกเลยนะ”
และมันก็เป็นจริงตามนั้น 14 ปีผ่านไป พ่อยังอยู่ที่เดิม เพิ่มเติมคือลูกชายตามมาสมทบ Giuliano เติบโตมากับฟุตบอลในสายเลือด ชนิดที่ว่าบนโต๊ะอาหารต้องมีการขยับแก้วน้ำวางแผนแท็กติกแทนตัวหมาก พี่ชายอย่าง Giovanni เล่าว่าพ่อชอบทิ้งเศษกระดาษที่เขียนแผนการเล่นไว้ทั่วบ้านไปหมด
เด็กเก็บบอลในวันนั้น คือตัวป่วนในสนามวันนี้
จำภาพเด็กเก็บบอลผมยาวที่วิ่งมากระโดดกอด Diego Simeone ตอนชนะดาร์บี้แมตช์ปี 2015 ได้ไหม? นั่นแหละ Giuliano เขาคลุกคลีอยู่ที่สนามซ้อม Cerro del Espino มาตั้งแต่เด็ก ไอดอลของเขาเปลี่ยนจาก Radamel Falcao มาเป็น Antoine Griezmann และความแกร่งของเขาก็ได้มาจากพี่ๆ ที่ชอบเตะเขาจนกลิ้งตอนเด็กๆ “ถ้าผมร้องไห้ พี่จะไม่ให้เล่นด้วย ผมเลยต้องถึกขึ้น” เขาว่าอย่างนั้น
“ผมเห็นนักเตะ ไม่ใช่ลูกชาย”
การเป็น “ลูกเจ้านาย” มันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด Giuliano ยอมรับว่าตอนเด็กๆ เคยเครียดที่คนหาว่าเป็นเด็กเส้น แต่เขาก็พยายามพิสูจน์ตัวเองผ่านการยืมตัวไป Zaragoza และ Alavés แม้จะเคยขาหักจนเกือบดับ แต่เขาก็กลับมาได้ด้วยความดื้อแพ่งระดับเดียวกับพ่อ
Diego Simeone เคยบอกว่าการเซ็นสัญญาลูกตัวเองเป็นเรื่องยาก เพราะมันมีเรื่องของความกดดันและสายตาคนรอบข้าง แต่สำหรับ Giuliano เขาไม่ได้ถูกประเคนโอกาสให้ เขาคือเด็กปั้นที่สู้จนพ่อปฏิเสธไม่ได้ อดีตโค้ชที่ Alavés ถึงกับอุทานว่า “ไอ้เด็ก Simeone นี่มันตัวแสบชัดๆ วิ่งไม่หยุด 90 นาทีเหมือนคนบ้า!”
ทุกวันนี้ Diego Simeone พยายามรักษาระยะห่างอย่างมืออาชีพ เขาแทบไม่ชมลูกออกสื่อ (ขนาดบอกรัก Antoine Griezmann ออกสื่อยังทำมาแล้ว!) เขาบอกว่า “ผมเห็นเขาเป็นนักเตะคนหนึ่ง ไม่ใช่ลูกชาย” สิ่งที่เขาภูมิใจที่สุดไม่ใช่ประตูที่ลูกทำได้ แต่คือการที่ลูกเข้ากับเพื่อนร่วมทีมได้ดีต่างหาก
มรดกที่สลักไว้บนผิวหนัง
Giuliano มีรอยสักวันที่เขาลงเดบิวต์ให้ Atlético Madrid เพราะนี่คือ “ทีมในชีวิต” ของเขา บนหลังเสื้อหมายเลข 20 ของเขาปักชื่อว่า “Giuliano” ไม่ใช่ “Simeone” เพื่อประกาศให้โลกรู้ว่าเขามาที่นี่ด้วยฝีเท้าตัวเอง
แต่ไม่ว่าจะเปลี่ยนชื่อหลังเสื้อยังไง DNA มันโกหกกันไม่ได้หรอก ดูวิธีการวิ่ง วิธีการสู้สิ... มันคือเงาสะท้อนของชายที่ยืนคุมทีมอยู่ข้างสนามชัดๆ วันเกิดปีนี้ของ Diego Simeone คงไม่มีของขวัญชิ้นไหนจะดีไปกว่าการได้เห็นลูกไม้ที่หล่นใต้ต้น เติบโตขึ้นมาเป็นกำลังสำคัญในทีมที่เขารักสุดหัวใจ
