ความทรงจำที่ยังชัดเจนเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน
ในฐานะอดีตนักเตะ บางทีผมก็นั่งดูฟุตเทจเก่าๆ ในทีวีแล้วก็จำไม่ได้เลยว่าเคยลงเล่นนัดนั้นด้วยเหรอ? แต่กับบางช่วงเวลา แค่เห็นคลิปสั้นๆ ผมก็เหมือนถูกวาร์ปกลับไปยังที่แห่งนั้นทันที ความทรงจำมันชัดเจนจนสัมผัสได้ถึงความรู้สึกในตอนนั้นเลยทีเดียว
ความรู้สึกนั้นถาโถมเข้าใส่ผมอย่างจังหลังจากได้ทราบข่าวเศร้าเมื่อวันพฤหัสบดีที่ผ่านมาเกี่ยวกับ Alex Manninger เพื่อนเก่าและอดีตเพื่อนร่วมทีม Arsenal ของผม เมื่อผมได้เห็นวิดีโอที่เราฉลองด้วยกันในสนามหลังจากเอาชนะ West Ham ในการดวลจุดโทษนัดรีเพลย์ FA Cup ปี 1998 ที่สุดจะดราม่า
ผมโพสต์คลิปนั้นลงโซเชียลมีเดีย มันเป็นภาพที่ผมเดินเข้าไปกอดเขาแบบ 'Bear Hug' แต่กลายเป็นเขาซะเองที่ยกตัวผมลอยขึ้นจากพื้น ผมยังจำพลังของอ้อมกอดนั้นได้จนถึงทุกวันนี้
ผมได้คุยกับอดีตเพื่อนร่วมทีม Arsenal หลายคนตั้งแต่ Alex จากไป พวกเราทุกคนยังคงช็อกและทำใจลำบาก มันน่าใจหายที่ต้องเสียเขาไปในวัยที่ยังหนุ่มขนาดนี้ และผมจะไม่มีโอกาสได้กอดเขาอีกแล้ว
'เขามีออร่าบางอย่างรอบตัว'
Alex เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว Arsenal ในช่วงหน้าร้อนปี 1997 ตอนนั้นเขาเพิ่งจะอายุ 20 ปีพอดี เขาเป็นหนึ่งในนักเตะใหม่หลายคนที่ย้ายมาร่วมทีมก่อนที่ Arsene Wenger จะคุมทีมแบบเต็มฤดูกาลเป็นครั้งแรก
เขามาซ้อมช่วง Pre-season ตอนต้นเดือนกรกฎาคม พร้อมๆ กับ Marc Overmars, Emmanuel Petit, Gilles Grimandi, Matthew Upson, Luis Boa Morte และ Alberto Mendez ส่วน Christopher Wreh ตามมาในเดือนถัดไป
พวกเขามีทั้งซูเปอร์สตาร์ระดับโลกและนักเตะที่แทบไม่มีใครเคยได้ยินชื่อ แต่เมื่อเราก้าวไปคว้า 'Double Champ' ได้ในฤดูกาลนั้น ทุกคนล้วนมีส่วนสำคัญทั้งสิ้น
โดยเฉพาะกับ Alex ยิ่งผมคิดถึงสิ่งที่เขาทำให้ทีมมากเท่าไหร่ มันยิ่งดูเหลือเชื่อมากขึ้นเท่านั้น ตอนที่เขาและนักเตะใหม่คนอื่นๆ ย้ายมา ผมดันบาดเจ็บอยู่ ทำให้ไม่ได้ลงไปซ้อมในสนามกับพวกเขาในช่วงแรก แต่ผมก็สังเกตเห็นพวกเขาในมุมอื่น
ผมไหล่หักตอนเล่นให้ทีมชาติ England เลยต้องใช้เวลาช่วงหน้าร้อนฟื้นฟูร่างกายในยิม ปกติผมจะฉายเดี่ยวในห้องยกน้ำหนัก แต่ Alex กับ Emmanuel มักจะเข้ามาเวิร์กเอาต์ด้วยเสมอ ผมจำได้ว่าแอบคิดในใจว่า 'ว้าว สองคนนี้เอาจริงเว้ย'
นั่นคือสิ่งที่ทำให้ผมประทับใจในตัว Alex ทันที แต่ที่เด็ดกว่านั้นคือฟอร์มการเล่นของเขาตอนที่ต้องลงมาเฝ้าเสาแทน David Seaman ที่บาดเจ็บในเดือนมกราคม
มันเหมือนเขามีออร่าบางอย่าง อย่าลืมนะว่าตอนนั้นเขาเป็นแค่เด็กออสเตรียวัย 20 ที่เพิ่งย้ายมา Premier League และเคยลงเล่นแค่ใน League Cup ไม่กี่นัดก่อนคริสต์มาสเท่านั้นเอง
ตอนนั้น Manchester United กำลังนำเป็นจ่าฝูง และทีมอื่นๆ คงคิดว่าเป็นข่าวดีของพวกเขาแน่ๆ ที่ Seaman ลงไม่ได้ แต่ขอโทษที... มันไม่ได้เป็นอย่างที่พวกคุณคิดหรอก!
'ผมไม่เคยรู้สึกเลยว่าเขาตื่นสนาม'
มองย้อนกลับไป ผมพูดตรงๆ เลยว่าคงมีไม่กี่คนที่ทำได้อย่างที่ Alex ทำตอนที่ Dave (Seaman) พักรักษาตัว Alex ไม่ได้แค่ก้าวเข้ามาในทีมที่กำลังลุ้นแชมป์ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของฤดูกาลนะ แต่เขาต้องมาแทนที่ผู้รักษาประตูระดับโลกที่กำลังท็อปฟอร์มสุดๆ แต่เขากลับรับมือมันได้แบบชิลๆ
Alex เก็บ Clean Sheet ได้ใน 6 นัดแรกที่ลงเล่นในลีก และเราชนะถึง 5 นัด รวมถึงนัดสำคัญที่บุกไปชนะ United 1-0 ถึงถิ่น ซึ่งเป็นการไล่จี้พวกเขาแบบหายใจรดต้นคอ
ถ้าจะให้เห็นภาพชัดๆ ก่อนหน้านั้น Arsenal ไม่เคยแม้แต่จะยิงประตูได้ที่ Old Trafford ในยุค Premier League เลยด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่จะชนะเลย! ชัยชนะนัดนั้นทำให้ถ้วยแชมป์มาอยู่ในมือเราเป็นครั้งแรก แม้จะตามหลัง 6 แต้มแต่เราแข่งน้อยกว่า 3 นัด และหลังจากนั้นเราก็ไม่พลาดอีกเลย
การนึกถึงเกมนั้น ในขณะที่ Arsenal กำลังจะไปเยือนเมือง Manchester อีกครั้งในสุดสัปดาห์นี้เพื่อตัดสินแชมป์กับ City มันทำให้ผมรู้สึกสะเทือนใจเป็นพิเศษ
แม้ Alex จะไม่ได้ลงเล่นในนัดชิงชนะเลิศ แต่เขาก็มีส่วนสำคัญมากในเส้นทางสู่แชมป์ FA Cup เขาลงเล่นไป 5 นัด รวมถึงคืนมหัศจรรย์ที่ Upton Park ที่เราชนะทั้งที่สถานการณ์เป็นรองสุดๆ เราเหลือ 10 คนตั้งแต่นาทีที่ 33 หลังจาก Dennis Bergkamp โดนไล่ออก แต่เราก็นำก่อนจาก Nicolas Anelka ก่อนจะโดนตีเสมอท้ายเกม เกมลากยาวไปถึงดวลจุดโทษ และ Alex ก็เซฟลูกยิงของ Eyal Berkovic ช่วยให้เราเข้ารอบ
จาก 16 นัดที่เขาลงเล่นในฤดูกาลนั้น มี 13 นัดที่ลงติดต่อกันในช่วงมกราคมถึงมีนาคม และเราแพ้แค่ครั้งเดียวต่อ Chelsea ใน League Cup
ทีมเราไม่สะดุดเลยเมื่อมี Alex และสิ่งที่ผมยังทึ่งอยู่คือเขาทำให้ผมเชื่อมั่นในตัวเขาได้เร็วมาก ผมเล่นเป็นกองหลังต่อหน้าเขาใน 7 เกมนั้น และผมไม่เคยรู้สึกกังวลหรือรู้สึกว่าเขาแบกรับความกดดันไม่ได้เลย เหมือนที่บางครั้งผมรู้สึกเวลาเล่นกับนักเตะอายุน้อยคนอื่นๆ
เขามีของดีบางอย่าง เพราะเขาแทบไม่เคยพลาดเลย หรือถ้าพลาด เขาก็จะแก้ตัวด้วยการเซฟแบบอุตลุดทันที พอ Dave ฟิตกลับมา เขาก็ได้กลับมาลงสนามตามสไตล์ของ Arsene ที่ชัดเจนว่า Seaman คือมือหนึ่ง เราเข้าใจจุดนั้นเพราะ Dave ยอดเยี่ยมมาก แต่ทุกคนในทีมต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า Alex โชคร้ายที่ต้องหลุดจากทีม ทั้งที่เขาเล่นดีขนาดได้รางวัลนักเตะยอดเยี่ยมประจำเดือนมีนาคมของ Premier League เลยนะนั่น
'ความผูกพันที่ไม่มีวันจางหาย'
เราถึงขั้นต้องทำเรื่องขออนุมัติเป็นพิเศษเพื่อให้ Alex ได้เหรียญแชมป์ Premier League ในปี 1998 เพราะสมัยนั้นคุณต้องลงเล่น 10 นัดถึงจะได้เหรียญ แต่เขาลงไปแค่ 7 นัด อย่างไรก็ตาม ทุกคนในสโมสรเห็นพ้องต้องกันว่าเขาคู่ควรกับมันที่สุด และแฟนบอล Arsenal ก็รัก Alex มากเพราะฟอร์มอันสุดยอดของเขา
พวกเขามีเพลงประจำตัวให้เขาด้วยนะ ทำนองเพลงเด็กเล่น Three Blind Mice ที่ร้องว่า:
Alex Manninger, Alex Manninger
Got a sore finger, got a sore finger
Loves Arsene Wenger, loves Arsene Wenger
พวกเรามักจะร้องเพลงนี้ใส่เขาเวลาเขาเดินเข้ามาในห้อง เขาชอบมันมากนะ ตอนแรก Alex เป็นคนขี้อาย แต่พอได้เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มเขาก็เปลี่ยนไป
ผมรูมเมทกับ Stephen Hughes ในฤดูกาลนั้น แต่ Matt Upson กับ Alex มักจะแวะมาที่ห้องเราเพื่อเล่น PlayStation เวลาไปพักโรงแรมตอนแข่งนัดเยือน ผมแก่กว่าพวกเขาไม่กี่ปี พวกเขาเลยช่วยให้ผมรู้สึกวัยรุ่นขึ้นเยอะเลย
บุคลิกของ Alex ในสนามกับนอกสนามต่างกันลิบลับ ในสนามเขาเป็นพวกบ้าพลังและชอบการแข่งขันสุดๆ เขาซ้อมหนักมากและมีความมุ่งมั่นสูง บางครั้งเขาก็ตำหนิตัวเองแรงๆ ถ้าพลาด เพราะเขาไม่อยากพ่ายแพ้ ในฐานะรุ่นพี่ ผมโคตรรักทัศนคติแบบนี้เลย
ส่วนนอกสนาม เขาเป็นคนที่มีเสน่ห์มาก อยู่ด้วยแล้วสนุก แต่ก็มีความนิ่งสงบ... ยกเว้นตอนเล่น PlayStation น่ะนะ!
การได้ดูรูปของเขาตอนนี้ทำให้ผมนึกถึงวันเก่าๆ แต่มันมีอะไรมากกว่านั้น เมื่อผมคิดถึง Alex ผมยังเห็นภาพความผูกพันที่เรามีให้กันได้อย่างชัดเจน เขาออกจาก Arsenal ในปี 2002 และผมไม่ได้เจอเขามาหลายปีแล้วก่อนที่เขาจะจากไป แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่คุณคว้าแชมป์ร่วมกัน ผ่านคืนที่ยิ่งใหญ่มาด้วยกัน มันจะมีสายใยที่เชื่อมโยงพวกเราไว้ตลอดกาล
ฤดูกาล 1997-98 คือปีแรกที่ผมได้สัมผัสความสำเร็จจริงๆ ทั้งแชมป์ลีกครั้งแรก และ FA Cup ครั้งแรก และผมจะไม่มีวันลืมว่าเขามีส่วนสำคัญอย่างยิ่งในความสำเร็จนั้น
นักฟุตบอลก็เหมือนเรือที่แล่นสวนกันในตอนกลางคืน บางครั้งเราก็ขาดการติดต่อกับเพื่อนร่วมทีมเก่าไปนานแสนนาน แต่พอได้กลับมาเจอกัน เราก็ต่อกันติดเหมือนเดิม แต่การสูญเสียใครไปแบบนี้ มันเป็นเครื่องเตือนใจว่าอย่าทึกทักไปเองว่าเราจะได้เจอใครอีกครั้งเสมอไป
ครอบครัว Arsenal เพิ่งเสีย Kevin Campbell ไปเมื่อไม่นานนี้ในเหตุการณ์ที่น่าเศร้าเหมือนกัน เช่นเดียวกับ Jose Antonio Reyes ที่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ มันเตือนให้รู้ว่าชีวิตคนเรามันเปราะบางแค่ไหน
คำไว้อาลัยที่ยอดเยี่ยมถึง Alex ที่ผมได้อ่านตั้งแต่เขาจากไป ทำให้ผมมั่นใจว่าบุคลิกและเสน่ห์ที่เขามีตอนอยู่กับเราไม่ได้หายไปไหนเลยแม้เขาจะออกจากทีมไปแล้ว
ตอนที่เขียนบทความรำลึกนี้ ผมตั้งใจมากที่จะทำให้แน่ใจว่าเขาจะได้รับการยกย่องอย่างที่เขาควรได้รับ ในฐานะนักเตะ ผมกล้าพูดเลยว่า Alex คือหนึ่งในฮีโร่ผู้ปิดทองหลังพระที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของ Arsenal และในฐานะเพื่อนมนุษย์คนหนึ่ง เขาจะเป็นที่คิดถึงอย่างที่สุดครับ
