แสงโพล้เพล้ที่ริมฝั่งแม่น้ำ Trent
ก่อนเสียงนกหวีดแรกจะกรีดผ่านอากาศ แสงอาทิตย์อัสดงเหนือสนาม City Ground มีลักษณะเหมือนโลหะที่ถูกเผาจนไหม้เกรียม มันเป็นสีส้มหม่นที่พยายามดิ้นรนสู้กับเมฆสีเทาทะมึนเหนือป่าคอนกรีตของ Nottingham กลิ่นน้ำมันดีเซลจากเครื่องปั่นไฟเก่าๆ อบอวลอยู่ในลมหนาวที่พัดมาจากแม่น้ำ เป็นบรรยากาศที่บีบคั้นเหมือนลมหายใจสุดท้ายของคนที่กำลังจะจมน้ำ และนั่นคือสิ่งที่ Nottingham Forest และ Burnley กำลังเผชิญในศึก Premier League หนนี้
ครึ่งแรก: รอยร้าวในกำแพงคอนกรีต
เกมในช่วงแรกดำเนินไปอย่างฝืดเคืองเหมือนฟันเฟืองที่ขาดจาระบี ทั้งสองทีมต่างระแวดระวังจนดูเหมือนการเต้นรำของคนแปลกหน้าที่ไม่ไว้ใจกัน จนกระทั่งในช่วงทดเวลาบาดเจ็บของครึ่งแรก Zian Flemming ก็ทำให้ความเงียบในสเตเดียมกลายเป็นความเย็นเยียบ เขาฉวยโอกาสจากช่องว่างเพียงน้อยนิดซัดด้วยซ้ายผ่านมือผู้รักษาประตูเข้าไป Burnley ออกนำ 1-0 (นาทีที่ 45+2) ทิ้งให้แฟนบอลเจ้าถิ่นจมอยู่กับความเงียบงันที่หนักอึ้งราวกับก้อนอิฐ
การตื่นรู้ของ Morgan Gibbs-White
เมื่อครึ่งหลังเริ่มต้นขึ้น แผนการเล่นของ Nottingham Forest เริ่มขยับขยายเหมือนโครงสร้างเหล็กที่ขยายตัวตามความร้อน Morgan Gibbs-White กลายเป็นศูนย์กลางของทุกสรรพสิ่ง ร่างกายของเขาดูเหนื่อยล้าแต่ดวงตากลับฉายแววอำมหิต ในนาทีที่ 62 เขาตามตะครุบบอลในเขตโทษก่อนจะซัดด้วยขวาเปลี่ยนสกอร์เป็น 1-1 ความกดดันที่สะสมมาเริ่มปริแตก
