Joe Bolton กับตำนานเกือบแฮตทริกที่ Roker Park 1978

ฤดูกาลที่อะไรๆ ก็ไม่เป็นใจ (แต่ดันจบสวยเฉย)

ฤดูกาล 1977/78 นี่มันเหมือนรถไฟเหาะชัดๆ ครับ! หลังจาก Sunderland กระเด็นตกชั้นลงมาเมื่อปีก่อน ภายใต้การนำของ Jimmy Adamson เขาก็พยายามปั้นทีมใหม่ด้วยงบประหยัด (ซื้อ Mick Docherty จาก Manchester City มาแค่หมื่นปอนด์เนี่ยนะ? ถูกเหมือนได้เปล่า!) ทีมเราเริ่มเครื่องติดช่วงกุมภาพันธ์จนเกือบจะรอดตายปาฏิหาริย์ แต่สุดท้ายก็อกหักดังเป๊าะ

ถึงจะตกชั้น แต่ฟอร์มช่วงท้ายมันเร้าใจจนพวกเรามโนไปไกลว่าฤดูกาล 1977/78 เราต้องกลับขึ้นไปโชว์พาวในลีกสูงสุดได้แน่ๆ แต่ที่ไหนได้... เปิดฤดูกาลมาดันฟอร์มบูด แถมเล่นนอกบ้านที่ Roker Park ทีไรเหมือนลืมเอาขาไปด้วย สุดท้ายก็วนเวียนอยู่กลางตารางไปตามระเบียบ

Joe Bolton: แบ็กซ้ายสายโหดที่โหมดรุกก็ดุ

ถ้าจะพูดถึงนักเตะที่ฟอร์มสม่ำเสมอที่สุดในยุคนั้น นอกจาก Barry Siddall, Mick Docherty และ Gary Rowell แล้ว ผมขอซูฮกให้ Joe Bolton เลยครับ ใครจะหาแบ็กซ้ายที่ดีกว่านี้ในดิวิชั่นนี้บอกเลยว่าไม่มี! แกขึ้นชื่อเรื่องการเสียบสกัดที่หนักหน่วงยังกับไม้สัก แต่จริงๆ แกมีดีกว่านั้นเยอะ ทั้งการไล่บี้คู่แข่งแบบไม่ฟาวล์ และการเติมเกมรุกที่ยังกับรถด่วนขบวนพิเศษ ใครขวางมีกระจุย

Joe Bolton ยิงไป 12 ประตูจาก 300 กว่านัดให้ Sunderland ซึ่งถือว่าไม่เลวเลยสำหรับแบ็กซ้ายในยุคที่ยังไม่มีใครบ้าสถิติ Assist เหมือนสมัยนี้ ลูกยิงใส่ West Ham เมื่อปี 1976/77 ที่ได้ออกรายการ Match of the Day บ่อยๆ นั่นแหละคือเครื่องพิสูจน์ความคมของแก

แมตช์ปิดฤดูกาลกับ Charlton และความฮาที่เกือบจะเป็นตำนาน

เกมสุดท้ายของฤดูกาลที่ Roker Park เราเจอกับ Charlton ที่กำลังหนีตาย แฟนบอลเกือบ 17,000 คนแห่กันมาดูฟอร์มอันร้อนแรงของเรา (ที่ดันมาเก่งเอาตอนจะจบซีซั่น) Len Shackleton นักข่าวจาก Sunday People ถึงกับเขียนว่า Charlton โชคดีแค่ไหนที่โดนไปแค่ 3 เม็ด!

นาทีที่ 18 Joe Bolton เติมขึ้นมาตะบันจากระยะ 18 หลา บอลพุ่งแรงจนถ้าตาข่ายไม่กั้นไว้ เด็กๆ ที่เกาะรั้วฝั่ง Roker End คงมีหัวหลุดกันบ้างล่ะ! จากนั้นนาทีที่ 43 แกก็เอาอีกแล้วครับท่าน รับบอลจาก Bobby Kerr และ Gary Rowell ก่อนจะซัดประตูที่สองของตัวเองเข้าไป จนกองหน้าในทีมอย่าง Bob Lee ถึงกับค้อนขวับว่า "นี่พี่จะมาแย่งงานผมทำเหรอ?"

จุดโทษเจ้าปัญหา และลูกยิงสู่อวกาศ

เริ่มครึ่งหลังมาได้ 6 นาที เราได้จุดโทษ! (ความจำผมบอกว่า Wilf Rostron โดนทำฟาวล์ แต่สถิติบอกว่าแกโดนเปลี่ยนตัวออกไปแล้ว... เอาน่า แฟนบอลรุ่นเดอะอย่างเรามันก็มีเบลอกันบ้าง) ทันทีที่กรรมการเป่านกหวีด แฟนบอลทั้งสนามตะโกนเรียกชื่อ Joe, Joe, Joe Bolton! กันระงม เพราะอยากเห็นแบ็กซ้ายทำแฮตทริก!

แม้แต่ Gary Rowell มือสังหารเบอร์หนึ่งยังยอมถอยให้ Joe Bolton เดินไปหยิบบอลด้วยความมั่นใจ ผมนี่พยายามนึกเลยว่ามีแบ็กซ้ายคนไหนเคยทำแฮตทริกได้บ้าง (ก่อนที่ Gary Gillespie หรือ Dennis Irwin จะทำได้ในเวลาต่อมา) คนทั้งสนาม Roker Park กลั้นหายใจ... Joe วิ่งเข้ามาซัดเต็มข้อ! บอลพุ่งโด่งข้ามคานไปทักทายแฟนบอลบนอัฒจันทร์ฝั่ง Fulwell End นู่นนนน! (ดีนะไม่โดนป้าย Welcome To Sunderland พัง)

แต่เชื่อมั้ยครับ ความเท่ของ Joe Bolton คือแกแค่ยักคิ้วแล้วยิ้มกริ่มให้แฟนบอลเหมือนจะบอกว่า "แหม่... เกือบไปละ" ก่อนจะวิ่งกลับไปคุมตำแหน่งแบ็กซ้ายตามเดิม ท่ามกลางเสียงเชียร์ที่ดังกว่าตอนยิงเข้าซะอีก!

บทสรุปส่งท้าย

สุดท้ายเราชนะไป 3-0 โดยได้ประตูปิดกล่องจากลูกโหม่งสุดสวยของ Gary Rowell เราจบฤดูกาลที่อันดับ 6 พร้อมความหวังลมๆ แล้งๆ ว่าปีหน้าเราจะเลื่อนชั้นแน่ (ซึ่งก็นะ... วิถีแฟนบอล) แต่สิ่งที่จะอยู่ในความทรงจำของผมตลอดไปคือ วันที่ Joe Bolton เกือบจะจารึกชื่อเป็นแบ็กซ้ายจอมถล่มประตู แต่ดันเลือกที่จะสร้างรอยยิ้มด้วยลูกยิงข้ามคานแทน!