เปิดซิงบ้านใหม่ Stadium of Light กับความทรงจำที่เกือบจะหวานเจี๊ยบ
ฤดูกาล 1997/1998 คือปีแรกที่กองทัพ Sunderland ย้ายสำมะโนครัวมาวาดลวดลายในบ้านหลังใหม่อย่าง Stadium of Light ครับท่านผู้ชม หลังจากที่เราโดนถีบตกชั้นลงมาในนัดสุดท้ายที่สนามเก่า Roker Park ผมล่ะจำได้แม่นว่าตอนนั้นแอบฝันหวานว่าถ้าได้ประเดิมสนามใหม่ในฐานะทีม Premier League มันคงจะเท่ระเบิดระเบ้อไปเลย แต่ก็นะ... โลกความจริงมันไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเสมอไป
แต่ถ้ามองย้อนกลับไปแบบคนมีสติ (ซึ่งหาได้ยากในตัวผม) การไม่ได้เลื่อนชั้นทันทีมันอาจจะเป็นเรื่องดีในระยะยาวก็ได้นะ เพราะมันทำให้เรามีเวลาปั้นทีมจนแกร่งทั่วแผ่น พร้อมบวกกับพวกขาใหญ่ในลีกสูงสุดจริงๆ
ยุคสมัยของ Peter Reid และความกดดันระดับหม้อสุกี้
ต้องยอมรับว่า Peter Reid คือเทวดามาโปรดที่ช่วยให้เราไม่ต้องลงไปคลุกฝุ่นในดิวิชั่น 3 เมื่อปี 1995/1996 แถมยังพาเลื่อนชั้นในปีต่อมาทันที ซึ่งเอาเข้าจริงมันอาจจะ 'เร็วเกินไป' จนเด็กๆ ปรับตัวไม่ทัน พอตกชั้นกลับมาแล้วต้องลุ้นเลื่อนชั้นใหม่ แม้ใจจะอยากให้สนามใหม่ได้ต้อนรับบอลระดับ Premier League ใจจะขาด แต่การพลาดไปนิดเดียวในตอนนั้น... เออ มันก็เจ็บแสบดีเหมือนกัน!
ตารางคะแนนตอนนั้นเบียดกันยิ่งกว่าปลากระป๋องครับ เป็นการดวลกันของ 4 ยอดกุมารประกอบด้วย Nottingham Forest, Middlesbrough, Charlton Athletic และพวกเราชาวแมวดำ เหลืออีกแค่ 4 นัดสุดท้าย แต่แต้มห่างกันแค่ 6 คะแนนเท่านั้น! ชัยชนะเหนือ Crewe Alexandra นัดนี้เลยสำคัญระดับคอขาดบาดตาย หลังจากที่เราดันไปทำแต้มหล่นจนโดน Middlesbrough แซงขึ้นพื้นที่เลื่อนชั้นอัตโนมัติไปซะงั้น
Lionel Perez เซฟจนมือพอง และความเก๋าของกัปตัน
นาทีที่ 85 ถ้าไม่ได้ขาเรียวๆ ของ Lionel Perez ช่วยบล็อกลูกยิงของ Kenny Lunt ไว้ล่ะก็ ไม่อยากจะคิด! ไม่แปลกใจเลยที่พอสิ้นเสียงนกหวีด กัปตันจอมโหดอย่าง Kevin Ball จะวิ่งหน้าตั้งไปหา Perez เป็นคนแรก เพราะเขารู้ดีว่าลูกเซฟนั้นมันคือการดึง Sunderland กลับขึ้นไปรั้งรองจ่าฝูงอีกครั้ง
ก่อนจะถึงช่วงนาทีระทึกขวัญ Peter Reid เคยโม้ไว้ว่าความกดดันทำอะไรเด็กๆ ของเขาไม่ได้หรอก ซึ่งดูเหมือนจะจริง เพราะเริ่มเกมมาแค่ 4 นาที Kevin Ball ก็ซัดให้เรานำก่อนเลย โดยมี Allan Johnston แมนออฟเดอะแมตช์โชว์สเต็ปเท้าไฟลากเลื้อยไปยิงจน Jason Kearton นายด่านฝั่งตรงข้ามรับไม่อยู่ บอลทะลักมาเข้าทางปืนกัปตันเราพอดี
เกมรุกดุดัน แต่เกมรับแอบมีเสียว
นาทีที่ 22 เราหนีห่างเป็น 2-0 จากจังหวะสวนกลับเร็ว Niall Quinn โหม่งชงให้ Kevin Phillips ก่อนจะป้ายต่อให้ Lee Clark กระชากเข้าไปซัดประตูที่ 13 ของเจ้าตัวในฤดูกาลนี้ ดูเหมือนจะกินนิ่มใช่ไหมล่ะ? แต่ทีมของ Dario Gradi ไม่ยอมง่ายๆ พวกเขาพยายามดันเกมสู้จน Phil Charnock ได้ส้มหล่นมีพื้นที่ว่างในเขตโทษเรา แล้วก็จัดการแต่งตัวยิงเสียบเสาไกลเข้าไปในนาทีที่ 30 ทำให้สกอร์ไล่มาเป็น 2-1
ช่วงที่เหลือเราเกือบจะฝังเขาได้หลายรอบ ทั้งลูกชิพสุดเหนือของ Johnston ที่ไปชนคาน หรือลูกยิงของ Quinn ที่โดนสกัดจากเส้นประตูแบบน่าเสียดาย สุดท้ายจบเกมเราเก็บ 3 แต้มล้ำค่ามาได้สำเร็จ
บทสรุปที่เจ็บปวด... เพื่อการกลับมาที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม
หลังจากนัดนี้เหลืออีก 3 เกม เราชนะ 2 แต่ดันไปพลาดท่าแพ้ Ipswich นัดเยือน ทำให้ต้องไปลุ้นเหนื่อยในรอบเพลย์ออฟ และจบลงด้วยโศกนาฏกรรมที่สนาม Wembley ต่อหน้า Charlton Athletic ที่แฟนบอลไม่มีวันลืม (แบบไม่อยากจำ)
อย่างที่บอกแหละครับ 'รู้อะไรไม่เท่ารู้งี้' เพราะฤดูกาลถัดมาเรากลับมาแบบร่างทอง กวาดไป 105 แต้ม และก้าวไปคว้าอันดับ 7 ใน Premier League ได้ถึงสองปีซ้อน ซึ่งเป็นยุคทองที่เรายังเอามาโม้ได้จนถึงทุกวันนี้!
รายละเอียดการแข่งขัน (18 เมษายน 1998)
รายการ: Nationwide Division One
สนาม: Stadium of Light (ผู้ชม 40,441 คน)
ผลการแข่งขัน: Sunderland 2 (Ball 4’, Clark 22’) - Crewe Alexandra 1 (Charnock 30’)
