เมื่อแผลเก่าไม่ทันหาย แผลใหม่ก็โดนถูด้วยเกลือ
วันฉลองเลื่อนชั้นของทีมอื่นในบ้านตัวเอง... ช่างเป็นภาพที่เจริญหูเจริญตาเสียจริง! เหมือนโดนเอาเกลือมาละเลงลงบนแผลสดที่เพิ่งโดนสะกิดสะเก็ดออกไปทีละชิ้นตลอดสัปดาห์ มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้ใช่ไหม? แต่ก็นั่นแหละครับท่านผู้ชม เราก็ยังติดแหง็กอยู่ตรงนี้
ตลอดทั้งสัปดาห์ ข่าวลือสะพัดหนาหูว่า Leam Richardson กำลังจะโดนเด้ง และพูดกันตามตรงนะ ถ้าเขาไปจริงๆ ก็คงไม่มีใครกะพริบตาเสียดายสักนิด แต่กลายเป็นว่า Rob Couhig ดันแทงสวน ยืนกรานเสียงแข็งว่า Richardson ยังเป็นคนที่ใช่สำหรับเขาเสมอ
ในจดหมายเปิดผนึกที่ร่ายยาวครอบจักรวาล Couhig พยายามเน้นย้ำไอเดียที่ว่าเรายังอยู่ในช่วง "work in progress" หรือกำลังปรับปรุงนั่นเอง
เออ มันก็จริงแบบปฏิเสธไม่ได้ เรายังเจ็บปวดกับซากปรักหักพังที่ Dai Yongge ทิ้งไว้ แฟนบอลรวมถึงตัวดิฉันเองก็เริ่มจะหมดความอดทน อยากได้ดวงจันทร์มาประดับทีมใจจะขาด แต่ประเด็นที่มันจี๊ดกว่าคืออะไรรู้ไหม? เราไม่เห็นความก้าวหน้าแม้แต่นิดเดียว โดยเฉพาะในสนาม ถ้าจะให้ดวงจันทร์ไม่ได้ อย่างน้อยขอแค่ไม้สอยดาวมาให้พวกเราชื่นใจหน่อยก็ยังดี!
ความภักดีที่มาพร้อมกับใบเสร็จ
ความซื่อสัตย์ของ Couhig มันก็น่านับถืออยู่ในทฤษฎีแหละนะ แต่ในความเป็นจริงมันห่อหุ้มด้วยเรื่องเงินๆ ทองๆ การไล่ Richardson และสตาฟฟ์โค้ชออกยกชุดมันต้องใช้เงินมหาศาล แถมการจ้างคนใหม่มาแทนก็ยิ่งแพงเข้าไปใหญ่ ดังนั้น ด้วยเหตุผลข้อนี้ข้อเดียว มันเลยไม่ใช่สิ่งที่ Couhig อยากทำเป็นอันดับต้นๆ ไม่ว่าพวกเราจะเห็นด้วยหรือไม่ก็ตาม
แต่ความภักดีมันต้องแลกมาด้วยผลงานนะจ๊ะ และสัปดาห์นี้เราก็ได้ยินข่าวลือเรื่องรอยร้าวระหว่าง Richardson กับเหล่านักเตะ ถึงขั้นมีคนไประบายกับสื่อท้องถิ่นเรื่องการจับนักเตะเล่นผิดตำแหน่ง แท็กติกที่ชวนเกาหัว และความไม่เชื่อมั่นในสิ่งที่ผู้จัดการทีมพยายามจะขาย
เจ้าของใหม่พยายามอย่างหนักเพื่อซ่อมแซมรอยแยกในสโมสร Reading แห่งนี้ แต่ไปๆ มาๆ กลับกลายเป็นว่าพวกเขามีส่วนสร้างความโกลาหลในรูปแบบใหม่ขึ้นมาแทน
แล้วดูคำสัมภาษณ์หลังเกมของ Richardson สิ: "เราต้องรวมใจกันเป็นหนึ่งเดียวในฐานะสโมสรฟุตบอล" ฟังดูเหมือนจะดีนะ แต่มาพูดเอาตอนนี้เนี่ยนะ? เดือนเมษายนเนี่ยนะ? หลังจากคุมทีมมาตั้งหลายเดือน? มันบอกอะไรเราได้เยอะเลยล่ะ
ทำไมเราถึงไม่รวมใจกันล่ะ? ต้นตอคืออะไร? แล้วทำอะไรไปบ้างเพื่อแก้ปัญหานี้? ไม่ใช่หน้าที่ของผู้จัดการทีมหรอกเหรอที่ต้องทำให้ทุกคนเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน?
เพราะถ้าปัญหาคือตัวผู้จัดการทีมเอง เราก็ซวยหนักแล้วล่ะ แฟนบอลน่ะอิ่มตัวจนจะอ้วกแล้ว ถ้าเหล่านักเตะถอดใจไปด้วยอีกคน เราจะกู้ซากนี้กลับมาได้ยังไง?
สู้ชีวิตมาเยอะ แต่เหมือนชีวิตจะสู้กลับ
แฟนบอลอดทนมาทุกอย่างในรอบทศวรรษ: ตั้งแต่เสี่ยงจะเสียสโมสรไปทั้งใบ, เจ้าของที่ปฏิบัติกับทีมเหมือนชิปในกาสิโน, ความผิดหวังในรอบเพลย์ออฟ, การตกชั้น, การโดนตัดแต้ม ไปจนถึงความวุ่นวายรายวัน เราอยู่รอดมาได้หมด
แต่ถึงอย่างนั้น เราก็ยังไม่เห็นวี่แววของความก้าวหน้าหรืออะไรที่น่าภาคภูมิใจเลย ใช่ครับ มันเพิ่งผ่านไปฤดูกาลเดียวในยุคใหม่ แต่ความอดทนของพวกเรามันบางยิ่งกว่ากระดาษทิชชู่เปียกน้ำเสียอีก
พลังงานเยอะแต่ขาดความนัวในเกมกับ Cardiff
ส่วนเกมกับ Cardiff น่ะเหรอ... จะให้พูดยังไงดี? ดิฉันรู้สึกเหมือนมันเป็นชะตากรรมที่ถูกกำหนดไว้แล้ว (fait accompli) ว่ายังไงก็แพ้ ดังนั้นถ้าได้อะไรติดมือมาถือว่าเป็นโบนัส ซึ่งเกมนี้มันก็ดูดีขึ้นนะ แม้จะบอกไม่ได้ชัดๆ ว่าดีขึ้นตรงไหน
อ้อ ไม่สิ ไม่ยุติธรรมเกินไป Andy Rinomhota เล่นได้ยอดเยี่ยมมาก เป็นเหมือนอากาศบริสุทธิ์ท่ามกลางมลพิษ เขาคือแมนออฟเดอะแมตช์แบบทิ้งห่างคนอื่นเป็นไมล์ ถ้าต้องต่อสัญญาใครสักคนสำหรับฤดูกาลหน้า เขาคือคนแรกที่ต้องเซ็น ทีมที่มี Rino อยู่ด้วยดูดีกว่าตอนไม่มีเขาเยอะ
นอกเหนือจากนั้นน่ะเหรอ? พลังงานเยอะขึ้นนิดหน่อย พยายามมากขึ้นอีกนิด แต่บรรยากาศมันยังไม่ใช่ คุณเห็นได้เลยว่านักเตะแบกความกดดันไว้หนักอึ้งเหมือนแบกเรือคอนเทนเนอร์ ส่วนความมั่นใจที่เหลือน่ะเหรอ? ลอยหายไปสุดขอบฟ้าแล้วมั้ง
มันยังให้ความรู้สึกเหมือนคนแปลกหน้ามานัดเตะบอลกันขำๆ แล้วด้นสดตำแหน่งกันหน้างาน มีความใจสู้อยู่บ้าง แต่ไม่พอที่จะทำให้เชื่อได้ว่าทุกอย่างที่ Camp Bearwood ยังโอเค
จะมีก็ตอนที่ Paudie O’Connor โดนศอกเข้าหน้าไปนั่นแหละ ถึงจะได้เห็นไฟในตัวนักเตะบ้าง มีความโกรธ มีการต่อสู้ มีสิ่งที่ดูเหมือนความปรารถนาจะชนะโผล่มาแวบๆ
มีการปรับเปลี่ยนนิดหน่อย Lewis Wing บทบาทน้อยลง Rino ดันเกมรุกมากขึ้น Paddy Lane เริ่มดูเหมือนนักฟุตบอลอาชีพอีกครั้ง รูปเกมเปลี่ยนไป สไตล์เปลี่ยนนิดหน่อย แต่ดันไม่มีความเชื่อมั่นอยู่เบื้องหลังเลย
เปลวไฟแห่งความกล้าหาญมันริบหรี่เกินกว่าจะเขย่าขวัญ Cardiff ได้ ในขณะที่คู่แข่งดูเป็นรูปเป็นร่าง แต่พวกเรากลับดูเหนียวแน่นพอๆ กับถุงกระดาษเปียกน้ำ
และเชื่อไหม เรายังไม่หลุดจากวงโคจรเพลย์ออฟทางตัวเลขนะจ๊ะ แม้ดิฉันจะเคยปรามาสไว้ แต่ในทางเทคนิคเรายังหายใจอยู่ ทว่าในทางจิตวิญญาณน่ะเหรอ... พวกเราไปสู่สุคติเรียบร้อยแล้วล่ะ
จะยังไงก็ช่างเถอะ รีบๆ จบมันไปที ทุกคนที่เกี่ยวข้องเขาเหนื่อยกันจะแย่แล้ว!
