แสงโพล้เพล้งเหนือเมืองที่เหนื่อยล้า
แสงไฟนีออนสลัวรางจากป้ายร้าน Purple Turtle สะท้อนลงบนแอ่งน้ำขังบนพื้นคอนกรีตที่แตกร้าว มันเป็นเช้าวันถัดมาหลังจากค่ำคืนที่แสนหดหู่ แฟนบอลของ Reading มารวมตัวกันที่นี่ตามธรรมเนียมประจำปี ไม่ใช่เพื่อเฉลิมฉลอง แต่เพื่อระบายความอัดอั้นที่สุมอยู่ในอก ฤดูกาลที่ผ่านมาไม่ใช่แค่ความล้มเหลว แต่มันคือความทรมานที่ไร้ซึ่งจิตวิญญาณให้ยึดเหนี่ยว
หากใครมาบอกผมเมื่อเดือนสิงหาคมว่าเราจะต้องสังเวยผู้จัดการทีมไปถึงสองคน ได้สัมผัสไออุ่นของพื้นที่ playoffs เพียงชั่วครู่ ก่อนจะถูกโชคชะตาสลัดทิ้งอย่างไม่ใยดีเมื่อฤดูใบไม้ผลิมาถึง ผมคงหัวเราะเยาะว่านั่นคือเรื่องเพ้อเจ้อ
แต่ทว่า... เรากลับมาติดหล่มอยู่ในหนองน้ำแห่งความเกลียดชังและโทสะที่คุ้นเคย บรรยากาศมาคุแบบเดียวกับยุคของ Dai Yongge ต่างกันตรงที่คราวนั้นศัตรูไร้ตัวตน แต่คราวนี้ปัญหาดันยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าเราชัดเจน
ความฝันในกล่องกระดาษและฟุตบอลที่ตายซาก
หลังจากค่ำคืนที่มอดไหม้ ผมกลับบ้าน ล้มตัวลงนอนแต่ไม่อาจข่มตาให้สนิทได้ ภาพเกมการแข่งขัน ภาพเหตุการณ์ตลอดเดือน และทั้งฤดูกาลที่เน่าเฟะวนเวียนอยู่ในหัว บางทีอาจเป็นฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่กระซิบกับจิตใต้สำนึก เพราะก่อนรุ่งสาง ผมฝันเห็นชายคนหนึ่งถือกล่องกระดาษ—อุปกรณ์ประกอบฉากคลาสสิกของคนที่ถูกไล่ออก ในนั้นมีตุ๊กตาหมี ไม้บรรทัด หนังสือสองสามเล่ม และตุ๊กตานำโชค (stage direction: เขาวางกล่องลงบนโต๊ะไม้ที่ผุพัง เสียงกระแทกนั้นทึบและหนักแน่นเหมือนเสียงปิดฝาโลง)
“ฟุตบอลชุดนี้ มันเลวร้ายจนน่าใจหาย”
ความฝันอาจจะซับซ้อน แต่ครั้งนี้มันชัดแจ้ง ผมไม่ต้องสะกดชื่อให้เสียเวลาว่าหมายถึงใคร เพราะความจริงมันปรากฏชัดแล้ว แฟนบอล Reading ไม่อาจทนทานต่อผู้จัดการทีมคนนี้ได้อีกต่อไป เราถูกกรอกหูว่า Leam Richardson คือชายที่จะนำทัพในฤดูกาลหน้า เขาได้รับมอบหมายให้สร้างทีมในแบบฉบับของเขาเอง แต่ไม่ว่าภาพลักษณ์นั้นจะเป็นอย่างไร มันช่างห่างไกลจากสิ่งที่เขาแสดงให้เห็นในการทดลองงานครั้งนี้เหลือเกิน
รอยร้าวที่ยากจะประสาน
ใช่... เขามีเวลาแค่ตลาดซื้อขายรอบเดียว ใช่... อาการบาดเจ็บของนักเตะมันหนักหนาสาหัสราวกับคำสาปในคัมภีร์ไบเบิล ใช่... เขาเพิ่งอยู่ที่นี่ได้แค่เจ็ดเดือน ทุกอย่างฟังดูมีเหตุผล
แต่เหรียญอีกด้านนั้นหนักอึ้งกว่า ขุมกำลังที่เขาอ้างว่ากำลังหล่อหลอมกลับดูแตกสลาย ไร้ซึ่งสปิริต ไร้ความภาคภูมิใจ และไร้ความเชื่อมั่นต่อกันและกัน มันเป็นทีมแค่ในนามเท่านั้น ฟุตบอลของเขามันเลวร้ายจนแทบหยุดหายใจ ไม่มีใครกล้ายืดอกรับผิดชอบนอกจาก Lewis Wing ไม่มีใครขยับหาช่องนอกจาก Daniel Kyerewaa ไร้ซึ่งรูปทรงสามเหลี่ยม ไร้รูปแบบการเข้าทำ ไร้การเคลื่อนที่ และไร้ไอเดีย มันคือฟุตบอลที่ปราศจากองค์ประกอบที่ทำให้มันเป็นฟุตบอล
นี่คือจุดแตกหักสำหรับอนาคต เราถูกบอกว่าปีหน้าจะไม่เป็นแบบนี้ แต่เอาอะไรมามั่นใจ? ในเมื่อเกมกับ Blackpool—ผมพูดด้วยความขมขื่น—มันคือผลงานที่ห่วยแตกสิ้นดี แฟนบอลมีสิทธิ์เต็มที่ที่จะตั้งคำถามว่า Richardson คาดหวังให้เราเชื่อในคำสัญญาพล่อยๆ ของเขาได้อย่างไร
ศรัทธาที่ถูกบดขยี้
ความเชื่อใจมันมลายหายไปแล้ว การจะก้าวกระโดดจากฟุตบอลที่น่าเวทนาที่สุดเท่าที่หลายคนเคยเห็น ไปสู่จินตนาการของการไล่กดดันสูงที่ดุดันและทรงพลังนั้น มันเป็นเรื่องเพ้อฝันเกินกว่าจะรับไหว มันเหมือนคนติดยาที่อ้อนวอนขอโอกาสสุดท้าย “ผมจะเปลี่ยนไป คุณจะได้เห็น และคุณจะต้องขอบคุณผม”
เสียใจด้วยนะ Leam เราไม่หลงกลคำหวานพวกนั้น และผมคิดว่าเราไม่เคยเชื่อเลยด้วยซ้ำ มันคือเรื่องไร้สาระทั้งเพ
“ความเชื่อใจระหว่างแฟนบอลและผู้จัดการทีมไม่ได้แค่ร้าวราน แต่มันถูกทำลายจนป่นปี้”
และนี่คือจุดที่บอร์ดบริหารต้องก้าวเข้ามา หลังจากที่ผมได้คุยกับ Rick Catania ในพอดแคสต์ The Tilehurst End เขาดูเหมือนจะยอมจำนนต่อความคิดที่ว่า Richardson จะยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวร้อนนั้นในฤดูกาลหน้า มันดูซื่อสัตย์นะ แต่น่าเวทนา มันรู้สึกเหมือนเขากำลังบอกว่าที่ผู้จัดการทีมยังอยู่ เพราะการไล่เขาและทีมงานออกมันเป็นเรื่องที่ยุ่งยากลำบากใจเกินไป
บทสรุปที่มืดมน
เราเลยต้องติดแหง็กอยู่ตรงนี้ บอร์ดหนุนหลังเขา แต่ความอดทนของพวกเขาก็คงใกล้จะหมดลงเต็มที ทั้งผลงาน ความกระหายที่ขาดหาย หรือสิ่งที่เรียกว่า “สไตล์” ไม่มีอะไรตรงกับสิ่งที่ Richardson อ้างว่าต้องการจะมอบให้เลย ช่องว่างระหว่างคำพูดและความจริงตอนนี้มันกว้างราวกับหุบเหว
ฤดูกาลที่ฝันร้ายนี้จบลงแล้ว แต่ฤดูกาลหน้ากลับรู้สึกเหมือนอาการไข้ขึ้นที่เริ่มทวีความรุนแรง บนรถไฟเที่ยวกลับเมื่อคืน มีความคิดหนึ่งตามหลอกหลอนผมไม่หยุด...
หรือว่าเรากำลังตกอยู่ในอันตรายของการตกชั้น... ตั้งแต่ตอนนี้เลย?
