เงาที่ทอดยาวเหนือผืนหญ้า
แสงอาทิตย์อัสดงที่ RCDE Stadium ในเย็นวันนี้นั้นช่างดูหม่นเศร้า มันเป็นสีส้มอมเทาจางๆ เหมือนควันจากโรงงานเก่าที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือหลังคาสเตเดียม แสงไฟสนามเริ่มทำงานแต่มันกลับทำได้เพียงขับเน้นความตึงเครียดที่ปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ Real Madrid ตกอยู่ในสภาวะจำยอม พวกเขาต้องบดขยี้ Espanyol ให้จมดินเพียงเพื่อจะยื้อลมหายใจสุดท้าย และขัดขวางไม่ให้ Barcelona เถลิงบัลลังก์แชมป์ La Liga ในค่ำคืนที่อากาศหนักอึ้งเช่นนี้
ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา ทีมของ Alvaro Arbeloa ดูเหมือนชายที่พยายามพังประตูเหล็กด้วยมือเปล่า แนวรับของ Espanyol ยืนหยัดอย่างเย็นชาและแข็งกร้าวราวกับโครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กในย่านอุตสาหกรรม พวกเขาไม่ขยับ ไม่โอนอ่อน และไม่เปิดช่องว่างให้ลมหายใจใดๆ ลอดผ่านไปได้ จนกระทั่งนาทีที่ 10 ของครึ่งหลัง เมื่อความเงียบงันถูกทำลายลงด้วยฝีเท้าของชายที่ชื่อ Vinicius Junior
จังหวะระบำท่ามกลางซากปรักหักพัง
มันเริ่มจากการรับบอลที่ดูธรรมดาจาก Fede Valverde แต่ในโลกของ Vinicius Junior ไม่มีสิ่งใดที่เรียบง่าย เขาโยกหลบผู้เล่นคนแรกด้วยท่วงท่าที่ดูเหมือนการเต้นรำในตรอกมืด ก่อนจะฝากบอลไว้กับตัวสำรองอย่าง Gonzalo Garcia ราวกับการแลกเปลี่ยนบทสนทนาที่รู้กันเพียงสองคน
