โศกนาฏกรรมเหนือห่วง: เมื่อความฝันเกือบดับสลายเพราะอุบัติเหตุไม่คาดฝัน
ท่ามกลางแสงไฟที่สาดส่องใน NBA ชื่อของ Gerald Green คือสัญลักษณ์ของความระห่ำและการเหินเวหาที่แฟนๆ Boston Celtics จดจำได้ติดตา นับตั้งแต่เขาถูกดราฟต์เข้าสู่ลีกโดยตรงจากระดับไฮสคูลเมื่อปี 2005 ในอันดับที่ 18 แต่ใครจะรู้ว่าเบื้องหลังลีลาการดังก์ที่ดูเหมือนจะท้าทายแรงโน้มถ่วงนั้น มีความลับอันเจ็บปวดซ่อนอยู่—อุบัติเหตุประหลาดที่เกือบจะทำให้เขาต้องเลิกเล่นบาสเกตบอลไปตลอดกาล
ในวัยเยาว์ที่ Houston หนุ่มน้อย Gerald Green ต้องสูญเสียส่วนหนึ่งของนิ้วมือไปจากการพยายามดังก์ และเขาได้เปิดเผยเรื่องราวสุดระทึกนี้ผ่านการสัมภาษณ์เมื่อไม่นานมานี้ "พ่อของผมชอบสวมแหวน" อดีตดาวดัง Boston Celtics เริ่มต้นเล่า "เขาใส่ทั้งสร้อยคอและอะไรต่อมิอะไร... ส่วนแม่ของผมก็มีแหวนรุ่น มันเป็นแหวนทอง ผมเลยบอกว่า 'แม่ครับ ให้ผมใส่หน่อยเถอะ... ผมอยากใส่แหวนเหมือนพ่อ'"
วินาทีเปลี่ยนชีวิต: เมื่อความซนกลายเป็นฝันร้าย
เขาย้อนความทรงจำถึงจังหวะกระโดดดังก์บนแป้นบาสทำเองที่บ้าน ซึ่งกลายเป็นจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญ "ตอนนั้นมีตะปูตัวหนึ่งตอกอยู่บนผนัง เหนือขอบประตูขึ้นไป ผมวิ่งแล้วกระโดดขึ้นไปแตะขอบประตูแล้วรูดตัวลงมา... บูม! ตะปูตัวนั้นมันเกี่ยวเข้าที่นิ้วผมเต็มๆ เพื่อนเอ๋ย มันบาดลึกไปถึงกระดูก นิ้วผมยังติดอยู่นะ แต่ผิวหนังมันถลกลอกออกมาหมด มันคืออาการที่เรียกว่า Ring Avulsion (การบาดเจ็บจากการถูกแหวนกระชาก)"
"ผมก้มมองมือตัวเองแล้วไม่เห็นอะไรเลยนอกจากกระดูก" Gerald Green เล่าต่อด้วยน้ำเสียงที่ยังคงความตื่นเต้น "ผมมองไปที่พื้น พ่อผมนอนหลับอยู่บนโซฟา ผมปลุกเขาแล้วโชว์มือให้ดู 'ซวยแล้วพ่อ มือผมพังแล้ว!' พ่อผมสะดุ้งโหยงแล้วตะโกนว่า 'ไปหานิ้วแกมา ผิวหนังมันหายไปไหน!'"
การต่อสู้ในโรงพยาบาลและความเจ็บปวดที่ฝังลึก
ท่ามกลางความโกลาหล เขายังจำภาพความสยองนั้นได้ติดตา "ผมแม่งช็อกจนทำอะไรไม่ถูก มันวางอยู่ตรงหน้าผมนี่แหละ เลือดไม่ได้ไหลเยอะเท่าไหร่ในความทรงจำของผมนะ... แต่มันเห็นกระดูกขาวโพลนเลย พ่อผมหยิบนิ้วขึ้นมา เอาน้ำแข็งประคบมือผมไว้ ผมไม่ได้ร้องไห้เลยสักนิด เราบึ่งไปโรงพยาบาล แต่เขาบอกว่ารับไม่ได้ ต้องส่งไปที่ Children's Hospital พอไปถึงที่นั่นผมก็สลบไป จำอะไรไม่ได้เลย จนตื่นมาเห็นมือตัวเองถูกพันไว้... ผมได้แต่คิดว่า 'นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกับชีวิตผมวะ?'"
เมื่อต้องเผชิญกับความจริงที่ว่านิ้วของเขาจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป Gerald Green ยอมรับว่านั่นคือช่วงเวลาที่เปราะบางที่สุด "นั่นคือตอนที่ผมสติหลุด... มันทำร้ายจิตใจผมมาก มันเปลี่ยนตัวตนผมไปเลย ตอนนั้นผมเพิ่งจะ 12 เองนะพี่ ไม่มีใครเข้าใจหรอกว่าความรู้สึกที่ต้องสูญเสียอวัยวะไปในวัยที่ไม่ควรจะเสียมันเป็นยังไง"
จากความพิการสู่ตำนานจอมเวหา
แม้จะผ่านเหตุการณ์ที่สร้างบาดแผลทั้งทางกายและใจ ประกอบกับสภาพความเป็นอยู่ที่ยากจน แต่ Gerald Green ไม่ยอมให้โชคชะตาขังเขาไว้ในความมืด เขาเริ่มกลับมาจับบาสเกตบอลอีกครั้งในช่วงมัธยมปลายปีที่สอง (Sophomore) และพรสวรรค์ที่ติดตัวมาก็ผลักดันให้เขาก้าวข้ามขีดจำกัด จนกลายเป็นหนึ่งในสุดยอดตัวดังก์ที่โลก NBA เคยสัมผัส
ติดตามเรื่องราวเจาะลึกในพอดแคสต์ "Havlicek Stole the Pod" ได้ทาง Blue Wire, iTunes และ YouTube
