Philadelphia. 23:45 น. ฝนตกหนักจนมองไม่เห็นยอดตึก กลิ่นยางมะตอยเปียกชื้นคละคลุ้งไปกับไอเย็นจากแม่น้ำ Delaware
รอยร้าวในอาณาจักรน้ำแข็ง
เสียงเดาะบอลในสนามซ้อมเงียบลงทิ้งไว้เพียงกลิ่นแว็กซ์ขัดพื้นและคราบเหงื่อที่แห้งกรัง Joel Embiid ยืนอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางแสงไฟสตูดิโอที่สาดส่องจนเห็นทุกรอยแผลจากการกรำศึก เขาไม่ได้พูดถึงแค่เกมกีฬา แต่มันคือการสารภาพบาปของชายที่แบกความหวังของเมืองไว้บนบ่าที่เริ่มอ่อนล้า
"ผมตื่นเต้นกับฤดูกาลหน้านะ" เขาเริ่มด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนเสียงกระซิบในห้องสอบสวน "ผมคิดว่า Jared McCain จะเก่งขึ้น ผมรู้ และผมจะคุยกับเขา เขาทำได้น่าทึ่งมากในปีแรก Tyrese Maxey ก็จะพัฒนาขึ้นไปอีก เขาเดินหน้าไปอีกก้าวในทุกๆ ปี"
สถาปัตยกรรมที่สั่นคลอน
ในโลกของ NBA ความภักดีคือสินค้าฟุ่มเฟือย Joel Embiid มองไปยังหมากตัวสำคัญที่เพิ่งย้ายเข้ามาในแผนการปล้นชัยชนะครั้งล่าสุด "Paul George... สิ่งที่เราเห็นในช่วงสองสามสัปดาห์ที่ผ่านมา เขายังมีของอยู่" แต่แล้วบรรยากาศก็เปลี่ยนไป มันกลายเป็นความเงียบที่น่าอึดอัด เหมือนเสียงปืนที่ขัดลำกล้องกลางคัน
"ส่วนคนอื่นๆ น่ะเหรอ... ผมไม่รู้หรอกว่าใครจะยังอยู่ที่นี่บ้าง" เขาเว้นจังหวะ สายตาจ้องลึกเข้าไปในความว่างเปล่า "ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ตัวผมเอง จะยังอยู่ที่นี่หรือเปล่า แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิด มันก็ต้องเกิด"
แผนการหลบหนีหรือการกลับมา?
คำพูดของเขาเหมือน claustrophobic architecture หรือโครงสร้างที่บีบคั้นจนหายใจไม่ออก มันคือความจริงที่ขมขื่นในตลาดนักเตะที่ไร้ความปรานี Joel Embiid ไม่ได้แค่กำลังประเมินทีม แต่เขากำลังประเมินชะตากรรมของตัวเองในเมืองที่พร้อมจะเชิดชูคุณเป็นพระเจ้าหรือเหยียบย่ำคุณให้จมดินในชั่วข้ามคืน
"สำหรับผม ผมแค่ตื่นเต้นที่จะได้กลับไปเป็นตัวเองคนเดิมจริงๆ อีกครั้ง"
ที่มา: เนื้อหานี้เรียบเรียงจากบทสัมภาษณ์ต้นฉบับใน Hoops Hype
