ในยามที่เข็มนาฬิกาหยุดเดิน ณ เดือนสิงหาคมปี 2019 เมื่อ Red Sox ตัดสินใจขับ Dave Dombrowski ออกจากตำแหน่งประธานฝ่ายปฏิบัติการเบสบอล ในตอนนั้น Alex Cora ยังเป็นเพียงผู้บัญชาการหนุ่มในปีที่สอง ผู้กำลังพยายามประคองตัวบนเส้นทางอันคดเคี้ยว แม้จะเพิ่งคว้าแหวนแชมป์ World Series มาประดับบารมีได้เพียงปีก่อนหน้าก็ตาม
"เขาคือบุรุษผู้มอบโอกาสให้ผมก้าวขึ้นเป็นผู้จัดการทีมในลีกสูงสุด" Cora กล่าวถึง Dombrowski ด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความเคารพในครานั้น "ตลอดสี่หรือห้าปีที่ผมเฝ้ารอ ไม่มีใครเหลียวแลผมเลย จนกระทั่ง Dave Dombrowski ชายผู้คร่ำหวอดในวงการมานานกว่า 40 ปี ตัดสินใจวางความไว้วางใจให้ผมกุมบังเหียนองค์กรแห่งนี้"
แม้ Cora จะยังมีพันธะสัญญาจนถึงฤดูกาลหน้า แต่เขาก็ประกาศเจตนารมณ์ชัดแจ้งหลังถูกปลดจาก Red Sox เมื่อสัปดาห์ก่อนว่า เขาไม่มีความปรารถนาจะรับงานใหม่ในปีนี้ เขาเผยกับ CBS Sports ว่าจะขอกลับไปยังมาตุภูมิ Puerto Rico เพื่อใช้เวลากับครอบครัว ซึ่งเขาก็ได้แจ้งเรื่องนี้ต่อ Dombrowski ไปแล้ว แม้ฝ่ายหลังจะยอมรับอย่างหน้าชื่นตาบานว่าได้ยื่นข้อเสนอคุมทีม Phillies ให้เขาก่อนที่จะสั่งปลด Rob Thomson เสียด้วยซ้ำ
ปูมหลังแห่งศรัทธา
ไม่ว่าจะในที่ลับหรือที่แจ้ง Cora มักจะสดุดีการทำงานของ Dombrowski เสมอ วิธีการของ Dombrowski นั้นเปรียบเสมือนพิธีกรรมอันเก่าแก่ที่เน้นหนักไปที่สัญชาตญาณของสตาฟฟ์โค้ชและการเสาะหาผู้เล่นด้วยสายตา (Scouting) มากกว่าตัวเลขที่ไร้วิญญาณ เขาทำให้ทุกคนในองค์กรรู้สึกถึงอำนาจในมือ แม้แต่ผู้บริหารระดับล่างก็ยังได้รับอนุญาตให้ส่งเสียงในห้องเจรจาเทรดที่ปกติจะปิดตายสำหรับพวกเขา
ในทางกลับกัน ภายใต้การนำของ Chaim Bloom และต่อด้วย Craig Breslow คำว่า "ความร่วมมือ" (Collaboration) กลายเป็นเพียงคาถาที่ท่องกันจนติดปากใน Red Sox แต่ในความเป็นจริงกลับเป็นเพียงวงล้อมอันคับแคบที่ปิดกั้นทางความคิด อดีตพนักงานคนหนึ่งถึงกับเอ่ยถึง Breslow ว่า "เราประชุมกับเขาเพียงครั้งเดียว และเขาก็ดูแปลกประหลาดจนน่าอึดอัด"
วิสัยทัศน์ของ Bloom ไม่เคยสอดประสานกับความต้องการของ Cora ผู้กระหายในชัยชนะ Cora รู้สึกว่าองค์กรไม่ได้ทุ่มเทเพียงพอที่จะคว้าอัญมณีล้ำค่ามาเสริมทัพเพื่อการชิงชัยในรอบเพลย์ออฟ ยุคของ Bloom จบลงด้วยสถิติชนะ 267 แพ้ 262 และการสูญเสียขุนพลเอกอย่าง Mookie Betts และ Xander Bogaerts ไปอย่างน่าเสียดาย
แต่สำหรับ Dombrowski เขาคือผู้ที่พร้อมจะออกไปล่าเหยื่อเพื่อชัยชนะ ในปี 2018 เมื่อทีมต้องการแขนขวาอันทรงพลัง เขาก็คว้าตัว Nathan Eovaldi มาเพื่อฟาดฟัน 'ดาวเคราะห์ที่ถูกเย็บด้วยด้าย' (the stitched planet) ให้พุ่งพล่านดุจสายฟ้า เมื่อต้องการไม้ตีที่สยบพิษสงของพิทเชอร์ซ้าย เขาก็ไปดึง Steve Pearce มา และเมื่อต้องการความเก๋าเกม เขาก็ได้ Ian Kinsler มาเติมเต็ม Pearce กลายเป็น MVP ของ World Series ขณะที่ Eovaldi กลายเป็นตำนานจากการขว้างประคองเกมถึง 6 ⅓ อินนิ่งในเกมที่ยืดเยื้อถึง 18 อินนิ่งกับ Dodgers
บทต่อไป ณ เมืองแห่งความรักพี่น้อง
ปัจจุบัน Phillies กำลังเผชิญกับเมฆหมอกแห่งความไม่แน่นอน แม้เจ้าของทีมอย่าง John Middleton จะพร้อมเปิดคลังสมบัติก็ตาม ขุมกำลังเริ่มโรยรา Bryce Harper ยังไม่สามารถแสดงความยิ่งใหญ่ได้สม่ำเสมอ ขณะที่ Trea Turner ในวัย 33 ปี ก็เริ่มมีร่องรอยความล้าปรากฏให้เห็น สถิติของพวกเขาในตอนนี้ไม่ได้ดีไปกว่า Red Sox และอยู่เหนือ Mets เพียงไม่กี่ก้าว
Dombrowski คือบุรุษคนแรกที่นำสี่สโมสรที่แตกต่างกันไปถึง World Series ส่วน Cora มีแหวนแชมป์สองวงในฐานะผู้จัดการทีม สำหรับ Phillies ที่มักจะล้มลงหน้าเส้นชัยเสมอ เครดิตเหล่านี้คือคำสัญญาที่หอมหวานเกินกว่าจะปฏิเสธ
แม้จะมีข่าวลือกับ Mets แต่ด้วยปรัชญาการทำทีมของ David Stearns ที่เน้นการปล่อยตัวผู้เล่นลูกหม้ออย่าง Pete Alonso และ Edwin Díaz ออกไป ดูจะขัดกับแนวทางของ Cora อย่างสิ้นเชิง
ในเวลานี้ Don Mattingly จะรับหน้าที่ขัดตาทัพให้ Phillies ไปก่อน แต่มันดูเหมือนเป็นเพียงฉากกั้นชั่วคราว เมื่อพิจารณาจากคำพูดของ Dombrowski ที่ยกย่อง Cora ว่าอยู่ในระดับเดียวกับตำนานอย่าง Tony La Russa และ Jim Leyland
เมื่อ Cora ได้เห็นคำยกย่องนั้น เขาเพียงส่งข้อความสั้นๆ กลับมาว่า "เขาบอกผมแบบนั้นเสมอ... เขาเชื่อมั่นในตัวผม" และในโลกของเบสบอล ความเชื่อมั่นคือจุดเริ่มต้นของโชคชะตาที่มิอาจหลีกเลี่ยง
