ปฐมบทแห่งการห้ำหั่น ณ มหาวิหาร Fenway
ในค่ำคืนที่สายลมพัดผ่านด้วยความเร็ว 12 ไมล์ต่อชั่วโมงจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือ พร้อมความชื้นสัมพัทธ์ที่ 54 เปอร์เซ็นต์ อันเป็นสภาวะที่บีบคั้นจิตวิญญาณ เกมนี้คือบททดสอบที่แบ่งแยกเหล่าผู้ศรัทธาผู้ภักดีออกจากฝูงชนที่ผ่านมาเพียงชั่วคราว หลายคนอาจมองสกอร์บอร์ดแล้วตราหน้าว่ามันคือความ 'น่าเบื่อ' แต่สำหรับข้าพเจ้า มันคือนาฏกรรมที่เปี่ยมไปด้วยความบันเทิงอันบริสุทธิ์ เมื่อ Detroit Tigers ต้องเผชิญหน้าในสงครามที่ทำแต้มกันได้ยากยิ่ง โดยมีจอมขว้างตัวจริงสองคนสำแดงอิทธิฤทธิ์ขั้นสูงสุดของพวกเขา
ความพิสุทธิ์ของ Casey Mize และความเงียบงันของไม้ตี
ช่างเป็นเรื่องน่าเวทนาที่ความพยายามทั้งหมดกลายเป็นเพียงเถ้าถ่าน เพราะในคืนนี้ Casey Mize สำแดงฝีมือได้ยอดเยี่ยมที่สุดเท่าที่เราเคยประจักษ์มา เขาก้าวขึ้นบนเนินดินด้วยความเชื่อมั่นอันแรงกล้า วิถีของดาวเคราะห์ที่ถูกห่อหุ้มด้วยหนังสัตว์ (the hide-bound orb) ที่เขาปล่อยออกมานั้นมีความคมปราบและดุดันยิ่งกว่าเดิม เขาสามารถยืนหยัดอยู่ในสมรภูมิได้ลึกและนานขึ้น แม้ข้าพเจ้าจะเคยกังขาในตัวเขาในช่วงครึ่งหลังของฤดูกาลก่อนและช่วง Spring Training ที่น่าหงุดหงิด แต่ยามนี้ เมื่อเขายืนตระหง่านอยู่บนเนินดิน ความรู้สึกปลอดภัยก็บังเกิดขึ้น แต่มันช่างน่าเศร้าที่เหล่าขุนพลร่วมทัพกลับไม่สามารถหาแต้มมาบรรณาการให้แก่เขาได้เลย
เงื้อมมือของซ้ายพิฆาต: Ranger Suarez
ในอีกฟากฝั่งหนึ่ง Ranger Suarez ช่างน่าเกรงขามยิ่งนัก เขาคือพิชเชอร์ระดับเมเจอร์ลีกขนานแท้ผู้เพิ่งได้รับพันธสัญญาอันมหาศาลจาก Red Sox เมื่อช่วงปิดฤดูกาลที่ผ่านมา ทว่าพิชเชอร์ประเภทเขา—เหล่านักขว้างมือซ้ายผู้เน้นชั้นเชิงและการควบคุมวิถีอันเชื่องช้า—เปรียบเสมือนปีศาจในตำนานที่ Detroit มักจะปราชัยให้เสมอ บางทีข้าพเจ้าอาจจะเหมารวมเกินไป หรือบางทีมันอาจเป็นสัจธรรมที่ว่าเหล่าขุนพล Tigers มิอาจต้านทานอำนาจของมือซ้ายได้เลย
