สายลมพัดเฉื่อยฉิวด้วยความเร็ว 8 ไมล์ต่อชั่วโมงภายใต้ความชื้นสัมพัทธ์ที่เบาบาง Randy Johnson คือขุนพลขว้างคนแรกที่ประทับอยู่ในความทรงจำของผม ผมยังมีภาพถ่ายใบหนึ่ง—ภาพของ Randy ในทรงผมรากไทรที่ถ่ายด้วยกล้องสีชมพูแปร๋นใน Kingdome ณ วันเด็กครั้งกระโน้น มันพร่าเลือน และศีรษะของเขาถูกตัดขาดไปครึ่งหนึ่งจากการที่เด็กชายวัยเจ็ดขวบอย่างผมพยายามแหงนกล้องขึ้นมองร่างยักษ์ที่ตระหง่านง้ำอยู่เบื้องหน้า นั่นคือความรู้สึกยามเห็นเขาบัญชาการเกม: ยิ่งใหญ่กว่าชีวิต น่าสะพรึงกลัว และเปี่ยมด้วยความระทึกขวัญอันแสนหวาน
Emerson Hancock แม้จะมีส่วนสูงที่น่าเกรงขามในแบบของเขาเอง กลับไม่ได้จุดประกายความหวาดหวั่นเช่นนั้น ด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยเมตตาและสำเนียงจอร์เจียอันนุ่มนวล ผมได้เห็นวิวัฒนาการของเขามาหลายครา: จากจอมขว้างระดับวิทยาลัยผู้ถูกพรากความฝันใน Omaha; สู่พิชเชอร์หนุ่มที่ถูกเพื่อนร่วมรุ่นแซงหน้าบนเส้นทางสู่ลีกใหญ่; และคืนนี้ สิ่งที่ควรจะเป็นการเฉลิมฉลองของ Hancock ผู้เพิ่งสร้างสถิติสูงสุดในอาชีพด้วยการกดไป 14 สไตรค์เอาต์ กลับกลายเป็น Hancock ผู้ต้องมานั่งอธิบายถึงความผิดพลาดของเพื่อนร่วมทีมในความพ่ายแพ้ช่วงต่อเวลา 3-2 ที่แสนเจ็บปวด
ครั้งหนึ่ง Randy Johnson เคยกล่าวกับเพื่อนร่วมทีม Mariners ผู้มีเกมบุกอันแสนฝืดเคืองว่า "ขอแค่รันเดียวพอพวก คืนนี้เราต้องการแค่นั้น" แต่สำหรับ Hancock เขาต้องการมากกว่านั้นเล็กน้อย... ทว่าเขากลับไม่ได้รับมัน
หลักการของ RJ และความหวังที่ริบหรี่
Mariners ดูเหมือนจะปฏิบัติตามหลักการของ RJ ในอินนิ่งแรก Julio Rodríguez ยังคงแผลงฤทธิ์ด้วยการหวดดับเบิลที่เกือบจะเป็นโฮมรันไปเพียงฟุตเดียวจากการหวดลูกฟาสต์บอล 90 ไมล์ที่มุมขอบเพลต Josh Naylor ตามมาด้วยซิงเกิลคลาสสิก ส่ง the stitched planet (ลูกบอลหุ้มหนัง) พุ่งทะยานไปในเซ็นเตอร์ฟิลด์เพื่อทำรัน แต่น่าเสียดายที่ Randy Arozarena ปิดฉากโอกาสด้วยการตีไปเข้าทางดับเบิลเพลย์ ทำให้ Mariners ได้มาเพียงรันเดียวจริงๆ และนั่นกลายเป็นจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมในเวลาต่อมา
Royals ตีไข่แตกได้ในอินนิ่งที่สามจากโชคร้ายของ Hancock เมื่อ Kyle Isbel หวดลูกคัตเตอร์ที่ก้นโซนผ่านการพุ่งรับของ Josh Naylor ไปได้ จากนั้น Maikel Garcia ก็เหวี่ยงไม้ใส่ลูกสวีปเปอร์ที่ขอบนอก ส่งมันลอยละล่องไปลงในเลฟต์ฟิลด์พารันกลับบ้าน แต่ Hancock ก็กู้สถานการณ์กลับมาได้ด้วยการสยบ Bobby Witt Jr. และปิดอินนิ่งด้วยการสไตรค์เอาต์ Vinnie Pasquantino ด้วยลูกสี่ตะเข็บ (four-seamer) ที่พุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็ว 97.4 ไมล์ต่อชั่วโมง
ความผิดพลาดที่ไม่อาจแก้ไข
ในอินนิ่งที่ห้า Mariners ขึ้นนำอีกครั้งแบบแปลกประหลาด พวกเขาโหลดเบสเต็มพิกัดก่อนที่ Leo Rivas จะวิ่งเข้าโฮมจากลูกไวลด์พิทช์ของ Seth Lugo ทว่าโอกาสที่จะฝังคู่ต่อสู้กลับหลุดลอยเมื่อ Randy Arozarena ถูกจับ picked off ที่เบสเพราะลืมนับจำนวนเคานต์ ผู้จัดการทีม Dan Wilson พยายามปลอบใจหลังจบเกมว่าความผิดพลาดทางจิตใจเกิดขึ้นได้ แต่ในสงครามแห่งเบสบอล การทิ้งโอกาสทองเช่นนี้มักนำมาซึ่งหายนะ
Hancock ยังคงทำหน้าที่ประดุจนักบุญผู้พิทักษ์รันอันน้อยนิด เขาเอาตัวรอดจากวิกฤตในอินนิ่งที่หกด้วยการสยบ Salvador Perez และ Jac Caglianone อย่างเยือกเย็น และในอินนิ่งที่เจ็ดที่ไม่มีใครคาดคิด เขากลับลงมาขว้างต่อและเก็บเพิ่มอีกสองสไตรค์เอาต์ มันคือการร่ายรำที่งดงามของ Hancock ผู้ที่พยายามขุดตัวเองขึ้นมาจากหลุมแห่งความกลัวและความล้มเหลวในฤดูกาลก่อนๆ เพื่อก้าวขึ้นมาเป็นเสาหลักของทีมในยามนี้
ความล่มสลายของแนวป้องกัน
ทว่าเมื่อ Hancock ส่งไม้ต่อให้บูลเพ็น ความพินาศก็เริ่มมาเยือน Andrés Muñoz ประสบปัญหาในอินนิ่งที่เก้า เมื่อ Salvador Perez หวดซิงเกิลเปิดเกม ตามด้วยการเสีย balk และความผิดพลาดในการรับลูกของ Julio Rodríguez ที่ปล่อยให้ the hide-bound orb (ลูกบอลหุ้มหนัง) กลิ้งผ่านตัวไปอย่างน่าเหลือเชื่อ ส่งผลให้ Royals ตีเสมอได้สำเร็จ
เกมลากยาวไปถึงช่วงต่อเวลา Cooper Criswell พยายามต้านทานในอินนิ่งที่สิบ แต่ Maikel Garcia ก็ทำแซคฟลายพารันนำเข้าโฮม ขณะที่เกมบุกของ Mariners กลับนิ่งสนิทประดุจสุสาน พวกเขาไม่อาจทำอะไร Lucas Erceg ได้เลย และต้องยอมจำนนต่อความพ่ายแพ้ที่น่าหงุดหงิดนี้
ท้ายที่สุด แม้ผลลัพธ์จะขมขื่น แต่จงจดจำภาพของ Emerson Hancock ไว้ เขาไม่ได้ขว้างลูกด้วยความเร็ว 99 ไมล์ หรือมีบุคลิกที่ดุดันเหมือน Randy Johnson แต่เขาคือแสงแดดอันอบอุ่นจากจอร์เจียที่สู้ด้วยจังหวะของตัวเอง เขาพิสูจน์ให้เห็นว่าคุณไม่จำเป็นต้องยืมบุคลิกของใครมาเพื่อที่จะยิ่งใหญ่ แค่เป็นในสิ่งที่ตัวเองเป็น และก้าวไปในเส้นทางของตนเอง แม้ว่ามันจะต้องใช้เวลานานเพียงใดก็ตาม
