Logan Gilbert เหยือกของ Seattle Mariners รับลูกที่พุ่งมาด้วยความเร็ว 108 ไมล์ต่อชั่วโมงด้วยเสื้อแข่งของเขาเอง แต่กฎกลับระบุว่าลูกที่ค้างในยูนิฟอร์มถือเป็นลูกตาย
กลิ่นไหม้ของยางมะตอยจางๆ ลอยมาจากถนนเบื้องล่าง T-Mobile Park แสงไฟนีออนสาดส่องลงมาบนผืนหญ้าเทียมจนดูแข็งกระด้างเหมือนพรมเก่าๆ
Logan Gilbert ยืนอยู่ตรงนั้น บนเนินดินที่เต็มไปด้วยรอยขูดขีด
เสียงไม้กระทบลูกดัง เปรี้ยง! มันไม่ใช่เสียงที่ฟังสบายหู แต่มันคือเสียงของมวลสารที่พุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็ว 108 ไมล์ต่อชั่วโมง
ลูกเบสบอลพุ่งเข้าหาตัวเขาเหมือนกระสุนปืนใหญ่
เหงื่อเม็ดเป้งไหลซึมผ่านเนื้อผ้า Seattle Mariners ที่เปียกชุ่ม
จังหวะที่ทุกคนคิดว่ามันจะกระแทกเข้าที่ซี่โครงจนหักสะบั้น ลูกบอลกลับหายวับเข้าไปในสาบเสื้อของเขา Logan Gilbert ยืนนิ่งงัน สัมผัสได้ถึงความร้อนของลูกหนังที่ยังหมุนติ้วอยู่ใต้ชั้นผ้าใยสังเคราะห์
แต่นี่คือโลกของกฎระเบียบที่ไร้หัวใจ
แม้จะดูเหมือนการรับลูกที่เหนือมนุษย์ แต่มันถูกตัดสินให้เป็น Hit ไม่ใช่การ Catch
กลิ่นสนิมเหล็กและคราบเหงื่อไคลยังคงอบอวลอยู่ในอุโมงค์นักกีฬา
ร่างกายของเขาจดจำแรงกระแทกนั้นได้ดีกว่ากระดาษจดคะแนนของกรรมการเสียอีก
21.1 องศาเซลเซียส ความชื้นสัมพัทธ์ 64%
