เงาของธุรกิจที่ทอดยาวข้ามมหาสมุทร
เป็นระยะๆ ที่ NFL มักจะทิ้งร่องรอยไว้ในอากาศ เกี่ยวกับความเป็นไปได้ที่จะยก Super Bowl ไปจัดบนแผ่นดินอื่น แต่มันยังมีอีกวิธีหนึ่ง ที่จะลากอีเวนต์ยักษ์ใหญ่ไปสู่สายตาชาวโลก โดยที่ไม่ต้องเสียเหงื่อในสนามแม้แต่หยดเดียว
มีคนจุดประเด็นนี้ขึ้นมา ในวันเสาร์ที่เงียบเชียบจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน มันคุ้มที่จะลองคิดดูว่าเมล็ดพันธุ์นี้จะเติบโตขึ้นมาเป็นอะไร
ละครเร่ในคราบธุรกิจกีฬา
มันคือโชว์เร่ร่อนที่ตระเวนไปตามเมืองต่างๆ ของ NFL ตอนนี้ London กลายเป็นเมืองลูกเมียน้อยที่ถูกยอมรับกลายๆ ไปแล้ว และกระแสความคลั่งไคล้รอบตัว Draft อาจเป็นวิธีที่แยบยลในการฝังตะขอให้ลึกขึ้น ในดินแดนที่ผู้คนยังคงหลงใหลในกีฬาชนิดอื่นมากกว่า
แน่นอน ปัญหาย่อมตามมาเหมือนเงาตามตัว หากเริ่ม Draft ตอนสองทุ่มเวลาฝั่งตะวันออก (ET) นั่นหมายความว่าปาร์ตี้ใน London จะต้องเริ่มตอนตีหนึ่งตามเวลาท้องถิ่น หากจะจัดช่วงไพรม์ไทม์ในอังกฤษ ก็ต้องขยับเวลาในอเมริกามาเป็นบ่ายสามหรือสี่โมงเย็น ซึ่งนั่นหมายถึงยอดผู้ชมทางโทรทัศน์ที่บ้านจะหายไปมหาศาล
ศรัทธาและแรงจูงใจที่ต้องจ่าย
คำถามคือ Draft ในต่างแดนจะเรียกฝูงชนได้เหมือนเดิมไหม? แต่มันก็ไม่บ้าหรอกที่จะคิดว่าแฟน NFL ที่กระจายตัวอยู่ใน U.K. และ Ireland จะยอมจาริกแสวงบุญมาที่ Piccadilly Circus
แต่พวกผู้เล่นที่คาดว่าจะถูกเลือกในรอบแรกอาจจะไม่คิดแบบนั้น การจะลากพวกเขาขึ้นเครื่องบินข้ามโลก อาจต้องใช้แรงจูงใจทางการเงินที่มากกว่าแค่ค่าตั๋วเครื่องบินและที่พัก
อย่างไรก็ตาม นี่คือวิธีที่จะสนองตัณหาในการขยายตลาดต่างประเทศของลีก โดยที่ไม่ต้องเสียเปรียบในแง่ของการแข่งขันในสนามเลยแม้แต่น้อย การส่งออก Draft ดูจะมีเหตุผลมากกว่าการส่งออก Super Bowl เสียอีก
บรรทัดสุดท้ายน่ะหรือ? ถ้า NFL อยากจะทำเสียอย่าง พวกเขาก็จะหาทางทำให้มันเกิดขึ้นจนได้นั่นแหละ
ระเหย
