องก์ที่หนึ่ง: สุญญากาศแห่งความคาดหวัง
มันเป็นความรู้สึกที่วิปริตผิดธรรมชาติอย่างยิ่ง เมื่อหัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะรัวเร็วตามแรงปะทะกลับนิ่งสนิทในยามที่ฤดูกาลฟุตบอลใกล้จะมาเยือน นี่ไม่ใช่การพิพากษาต่อรายชื่อผู้เล่น หรือการชำแหละกลยุทธ์ของเหล่าสตาฟฟ์โค้ช สิ่งเหล่านั้นย่อมจะตามมาในภายหลังผ่านปลายปากกาของนักเขียนที่อาจจะเฉียบคมกว่าตัวผมเอง เมื่อเราขยับเข้าใกล้จุดเริ่มต้นของฤดูกาล เราย่อมมีโอกาสเหลือเฟือที่จะวิพากษ์วิจารณ์ความบกพร่องของบุคลากร ตั้งแต่ท่านหัวหน้าผู้ฝึกสอน Mack Mitchell Brown ไล่เรียงลงไปตามผังรายชื่อนักกีฬา แต่นั่นยังไม่ใช่เวลาสำหรับตอนนี้
องก์ที่สอง: กลศาสตร์ของความเงียบและแรงบิดที่หายไป
โดยปกติแล้ว ในช่วงเวลานี้ของปี เมื่อการเรียนการสอนเริ่มซาลงและเหล่านักศึกษาต่างกำลังสะสางการสอบไล่ เรามักจะเริ่มทอดสายตามองข้ามหุบเหวแห่งฤดูร้อนไปยังฤดูกาลใบไม้ร่วงที่รอคอยอยู่เบื้องหน้า การฝึกซ้อมช่วงสปริงผ่านพ้นไปแล้ว บางครั้งเราอาจมีเกมอุ่นเครื่องให้ได้ถกเถียงถึง Vector ของแรงปะทะ หรือรายงานที่เริ่มสะพัดเกี่ยวกับผู้เล่นหน้าใหม่ที่น่าเกรงขาม หรือผู้เล่นเก่าที่พัฒนา Body Torque และความแข็งแกร่งในช่วงปิดฤดูกาลอย่างก้าวกระโดด ไม่ว่าจะเป็นตัววิ่งคนใหม่ที่สควอทน้ำหนักได้มหาศาลเกินขีดจำกัดของมนุษย์ปุถุชน หรือควอเตอร์แบ็กที่เริ่มมองเห็นมิติของเวลาในสนามช้าลงประหนึ่งเขากำลังควบคุมฟิสิกส์ของเกมได้ด้วยตัวเอง
ทว่าในปีนี้ กลับมีเพียงเสียงจิ๊กจีดเรไรที่กรีดร้องในความว่างเปล่า รายงานอันเบาบางที่เล็ดลอดออกมาจากการซ้อมที่ถูกจำกัดการเข้าถึง ไม่ต้องพูดถึงความวุ่นวายเล็กน้อยแต่ซ้ำซากที่รายล้อมพฤติกรรมอันไม่เหมาะสมกับบริบทฟุตบอลมหาวิทยาลัยของ Stephen Robert Belichick สิ่งเหล่านี้ไม่ได้สร้างศรัทธาให้เกิดขึ้นเลย และกลับถูกกลบฝังด้วยความเงียบอันกดดันที่แผ่ออกมาจาก Kenan Football Center
