บทวิเคราะห์ต้นทุนการขว้าง: เมื่อ Sean Burke กลายเป็นสินทรัพย์ที่ทำกำไรสูงสุด
หากจะกล่าวว่าเกมเมื่อวานคือการระเบิดของงบประมาณเกมบุก วันนี้กลับเป็นเรื่องของกระบวนการตรวจสอบโดยพิถีพิถันบนเนินขว้าง Michael King และ Sean Burke ต่างแลกเปลี่ยนศูนย์แต้มบนสกอร์บอร์ดราวกับกำลังตรวจสอบบัญชีที่ไม่มีหนี้เสีย ในขณะที่เหล่ามือตีพยายามอย่างหนักเพื่อหาช่องโหว่ในระบบป้องกัน
White Sox พยายามสร้างความปั่นป่วนในอินนิ่งที่ 2 เมื่อ Colson Montgomery เริ่มต้นด้วยการเดิน (Walk) แต่กลับล้มเหลวในเชิงกลยุทธ์การวิ่งเบส (Poor jump) จนถูกจับ Caught Stealing ซึ่งถือเป็นการสูญเสียโอกาสที่ประเมินค่าไม่ได้ ต่อมา Chase Meidroth เดินเข้าเบสเช่นกัน ซึ่งหากไม่มีความผิดพลาดก่อนหน้า จะกลายเป็นมีรันเนอร์สองคนโดยไม่มีเอาท์สำหรับ Sam Antonacci ผู้ซึ่งหวดลูก Line Drive ความเร็ว 102.7 ไมล์ต่อชั่วโมง (Exit Velocity) พร้อมค่า xBA สูงถึง .800... แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นแค่เอาท์เดียวในทางสถิติ
การบริหารความเสี่ยงในอินนิ่งที่ 5 และจุดเปลี่ยนเชิงโครงสร้าง
Padres พยายามทดสอบความมั่นคงของ Burke ในอินนิ่งที่ 5 โดย Miguel Andujar และ Jake Cronenworth ต่างเก็บซิงเกิลสะสมรันเนอร์ไว้ที่เบสหนึ่งและสอง อย่างไรก็ตาม Burke ใช้มาตรการรัดเข็มขัด บังคับให้เกิด Line out และ Strikeout เพื่อปิดความเสี่ยงโดยไม่มีความเสียหายเกิดขึ้น
นั่นนำไปสู่การทำกำไรในอินนิ่งที่ 6! หลังจากหนึ่งเอาท์ Tristan Peters เดินเข้าเบส ตามด้วย Andrew Benintendi ที่ทำ Infield Single แบบผิดปกติที่สุดด้วยการ Bunt ลูกลอยโด่งที่ตกพื้นก่อนที่ Manny Machado ซึ่งกำลังเล่นอยู่ในตำแหน่ง Shift จะรับได้ (บันทึกสถิติระบุว่าเป็น Line Drive ความเร็วเพียง 38.2 ไมล์ต่อชั่วโมง ซึ่งถือเป็นค่าประสิทธิภาพที่ต่ำแต่ผลลัพธ์เป็นบวกอย่างประหลาด)
เมื่อ Munetaka Murakami กราวด์เอาท์ไปที่เบสหนึ่ง เขาสามารถเลื่อนรันเนอร์ไปอยู่ที่เบสสองและสามได้สำเร็จ—ถือเป็นครั้งแรกในเกมที่มีใครเข้าใกล้โฮมเพลทในระยะประชิด และเป็น Miguel Vargas ที่ปิดดีลนี้ด้วยลูก Flare Single ความเร็ว 64.8 ไมล์ต่อชั่วโมงไปที่ไรท์ฟิลด์ ส่งผลให้ White Sox ขึ้นนำ 2-0
ประสิทธิภาพของ Sean Burke และการเสื่อมค่าของ Michael King
เมื่อได้รันซัพพอร์ต Burke ก็ยิ่งทวีความดุดัน เขาเอาชนะ Machado ในการดวลที่ลากยาวถึง 12 พิทช์ (รวมถึง Fastball ที่ความเร็วคงที่ 94.6 mph) ก่อนจะปิดอินนิ่งด้วยการ Strikeout สรุปผลการดำเนินงาน 6 อินนิ่งไร้แต้ม ยืดสถิติไม่เสียรันติดต่อกันเป็น 14 1/3 อินนิ่ง เสียเพียง 4 ฮิต 1 เดิน และกดไป 8 Strikeout โดยมีอัตรา Swings and Misses ถึง 11 ครั้ง
ในทางกลับกัน Michael King เริ่มแสดงสัญญาณของค่าเสื่อมราคา Meidroth และ Antonacci (Double) กดดันจนรันเนอร์เต็มเบส ก่อนที่ Edgar Quero จะหวดพิทช์แรกส่ง Meidroth กลับโฮม นำเป็น 3-0 และบีบให้ King ต้องออกจากเกมไป Bradley Rodriguez ลงมาแทนแต่ก็ต้านไม่อยู่ เมื่อ Tristan Peters ใช้ทักษะ Bunt อันเป็นเครื่องหมายการค้าทำ Sacrifice Fly ส่ง Antonacci เข้าบ้านเป็น 4-0
กระบวนการตรวจสอบ ABS และการปิดบัญชีโดย Seranthony Domínguez
Bryan Hudson และ Grant Taylor รับช่วงต่อในอินนิ่งที่ 7 และ 8 อย่างไร้ที่ติ แต่ในอินนิ่งที่ 9 ความผันผวนของตลาดก็เกิดขึ้น เมื่อ Taylor ปล่อยให้รันเนอร์เต็มเบสจากการเสียซิงเกิลและสองเดิน ในจังหวะเคาท์ 2-2 ใส่ Gavin Sheets ลูกขว้างขอบนอกถูกเรียกเป็น Ball แต่ Quero รีบใช้สิทธิ์ ABS Challenge (Automated Ball-Strike System) ทันที ผลการตรวจสอบผ่านระบบดิจิทัลยืนยันว่าเป็น Strike ทำให้ได้เอาท์แรกที่สำคัญยิ่ง
ท้ายที่สุด Seranthony Domínguez ถูกเรียกมาเพื่อปิดความเสี่ยง (Save) เขาบังคับให้เกิด Fly out และปิดเกมด้วยการทำให้ Luis Campusano หวดลมในลูก 0-2 จบเกม! Seranthony เก็บเซฟที่ 8 ของฤดูกาลไปได้
ชัยชนะครั้งนี้ทำให้ White Sox ขยับสถิติเป็น 16-17 (ต่ำกว่าค่าเฉลี่ย .500 เพียงเกมเดียว) พร้อมยืดสถิติชนะรวดเป็น 5 นัด และชนะ 4 จาก 5 ซีรีส์ล่าสุด พรุ่งนี้เวลา 15:10 น. CT พวกเขามีโอกาสกวาดซีรีส์ (Sweep) สองครั้งติดต่อกัน ซึ่งผมจะไปประจำการณ์ตรวจสอบที่ Petco Park เช่นเคย
Depreciation Index (ดัชนีค่าเสื่อมราคา):- Sean Burke: +18.4% (มูลค่าพุ่งสูงจากการควบคุมพิทช์เคาท์และอัตรา Strikeout ต่ออินนิ่งที่ยอดเยี่ยม)
- Michael King: -7.2% (สูญเสียความเชื่อมั่นในอินนิ่งที่ 7 สะท้อนถึงความไม่เสถียรของสินทรัพย์ระยะยาว)
- Manny Machado: -2.1% (ความผิดพลาดเชิงตำแหน่งในการรับลูก Bunt ส่งผลต่อค่า Defensive Efficiency)
- Seranthony Domínguez: +4.5% (รักษาสภาพคล่องในสถานการณ์วิกฤต Bases Loaded)
