องก์ที่หนึ่ง: รุ่งอรุณแห่งความหายนะ และการดิ้นรนของ Lancashire
ภายใต้ท้องฟ้าที่ขึงตึงราวกับผืนใบเรือกลางพายุ ณ Emirates Old Trafford การต่อสู้ในวันสุดท้ายเริ่มต้นด้วยกลิ่นอายของโศกนาฏกรรม Lancashire ถูกต้อนจนมุมเมื่อ Ben Aitchison สวมบทเพชฌฆาต รูดม่านเปิดฉากด้วยการกระชากสองวิกเก็ตในสองบอลแรก (ข้าต้องยืนหยัดให้มั่นกว่านี้ หรือนี่จะเป็นจุดจบ?) Paul Coughlin พลาดท่าให้กับลูกบอลที่กระดอนหนีราวกับมีชีวิต ก่อนที่ Tom Bailey จะถูกทำลายตอไม้จนพินาศสิ้น
แม้ Marcus Harris จะพยายามประคองเกมด้วยคะแนน 66 แต่แรงเสียดทานจากแนวรับของ Derbyshire นั้นหนักหน่วงเกินทานทัด ส่งผลให้เจ้าบ้านปิดบัญชีอินนิ่งที่สองด้วยคะแนนเพียง 160 ทิ้งโจทย์ง่ายๆ ให้ผู้มาเยือนต้องการเพียง 138 รัน เพื่อจารึกประวัติศาสตร์ชัยชนะครั้งแรกในรอบเกือบสามทศวรรษ
องก์ที่สอง: พายุคลั่งภายใต้เงื้อมมือของ James Anderson
เมื่อเป้าหมายอยู่ใกล้แค่เอื้อม ความประมาทก็เริ่มกัดกิน Derbyshire ราวกับสนิมเกาะกินท้องเรือ James Anderson กัปตันผู้เจนจัดก้าวเข้าสู่สมรภูมิพร้อมกับลูกบอลสี Rosso Corsa ที่วาววับล้อแสงอาทิตย์ เขาเริ่มร่ายมนต์สะกดวิญญาณด้วยสถิติอันน่าเหลือเชื่อ 4-18
