สารภาพมาเถอะว่า 'ประตู' ก็เหมือนทองคำนั่นแหละ มีเท่าไหร่ก็ไม่เคยพอ และลูกต่อไปก็ไม่เคยไร้ค่า
แต่ให้ตายเถอะ ฉันอดรู้สึกไม่ได้ว่าฤดูกาลนี้ของ Arsenal มันดูขาดความ 'ตะกละ' ในการทำประตูไปหน่อย หรือแม้แต่ความพยายามที่จะไขว่คว้ามันมาก็ดูจางๆ หลายครั้งเหลือเกินที่พวกเขาดูจะพอใจกับสิ่งที่ตัวเองมีอยู่ แล้วก็ถอยกลับไปเล่นฟุตบอลแบบเน้นครองบอลประคองตัวแทนที่จะเดินหน้าฆ่าให้ตาย
โดยเฉพาะในช่วงครึ่งหลังของฤดูกาล มีหลายจังหวะที่ Arsenal ไม่ได้แสดงความเหี้ยมเกรียมแบบที่ทีมแชมป์เขาทำกัน ซึ่งไอ้ทัศนคติแบบ 'เพชฌฆาต' เนี่ย มันต้องส่งตรงมาจากเบื้องบนสุด แล้วแผ่ซ่านไปถึงนักเตะทุกคนรวมถึงทุกอณูของสโมสร
ดูอย่าง Manchester City สิ พวกเขาทำให้เห็นซ้ำแล้วซ้ำเล่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา และนั่นคือเหตุผลหลักที่ว่าทำไมถ้วยรางวัลถึงไปกองอยู่ที่บ้านพวกเขาตลอด
ช่องว่างเพียงนิดกับโอกาสที่หลุดลอย
มีหลายเกมในฤดูกาลนี้ที่ Arsenal คงต้องกลับไปนั่งกุมขมับด้วยความหงุดหงิด เกมที่ขอแค่ 'อีกสักประตูเดียว' ก็อาจจะเปลี่ยนโลกได้ทั้งใบ
และไอ้ช่วงเวลาแบบนั้นแหละที่เป็นตัวตัดสินการลุ้นแชมป์
แต่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน Arsenal กลับขาดความเด็ดขาดในการปิดบัญชีคู่แข่ง แทนที่จะฝังให้มิดด้ามจนหมดสิทธิ์ฟื้น พวกเขากลับปล่อยให้คู่ต่อสู้ยังหายใจพะงาบๆ มีความหวัง และสุดท้ายก็โดนฉกแต้มไปต่อหน้าต่อตา
สไตล์ของพวกเขาถูกสร้างขึ้นบนพื้นฐานของการ 'ควบคุม' ซึ่งมันก็น่าเลื่อมใสอยู่หรอกนะ แต่ถ้าขาดความกระหายในเกมรุก การควบคุมที่ว่ามันก็กลายเป็นความ 'ระมัดระวังจนเกินเหตุ' และความระวังนี่แหละที่มักจะมีราคาแพงเสมอ
จังหวะเดียวที่อธิบายทุกอย่าง
ความรู้สึกที่ว่านี้มันชัดเจนมากในเกมที่แพ้ Manchester City 2-1 เมื่อเร็วๆ นี้
ในช่วงท้ายเกม Arsenal มีโอกาสทองที่จะโต้กลับเร็วเข้าไปในพื้นที่ว่างเพื่อกดดัน City แบบเต็มสูบ Declan Rice วิ่งทำทางเข้าไปในจุดที่อันตรายสุดๆ แต่แทนที่จะรีบส่งบอลเข้าพื้นที่สังหาร จังหวะนั้นกลับถูกชะลอให้ช้าลงจนสุดท้ายโอกาสก็หลุดลอยไป
มันอาจจะดูเหมือนเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่มันสะท้อนถึงปัญหาที่ใหญ่กว่านั้น
ทีมที่เหี้ยมจริงๆ เขาจะไม่ลังเลเลยในจังหวะแบบนี้ พวกเขาจะพุ่งเข้าหาพื้นที่ว่าง เติมคนขึ้นไป และทำทุกวิถีทางเพื่อยัดเยียดประตูให้ได้ในเวลาที่สำคัญที่สุด
แต่ Arsenal ในบางครั้ง กลับเลือกทางที่ 'ปลอดภัย' ไว้ก่อน
ก้าวต่อไปสู่ความสำเร็จ
นี่ไม่ใช่การบอกให้รื้อระบบใหม่หมดนะ เพราะ Arsenal สร้างสิ่งที่แข็งแกร่งขึ้นมาแล้วในฤดูกาลนี้ ทั้งโครงสร้าง วินัย และคุณภาพที่คับแก้วทั่วสนาม
แต่ก้าวสุดท้ายที่ขาดไปคือ 'จิตวิญญาณ'
มันคือการรู้ว่าเมื่อไหร่ควรจะเปลี่ยนจากการ 'คุมเกม' เป็นการ 'ขย้ำ' เมื่อไหร่ควรหยุดประคองเกมแล้วเริ่มปิดบัญชีฆาตกรรมฝ่ายตรงข้ามซะ
เพราะในระดับนี้ ช่องว่างระหว่างการเป็นแชมป์กับการเป็นแค่ผู้มาเยือนมันแคบจนน่าใจหาย
Arsenal ยังพอมีเวลาที่จะโชว์ความโหดให้เราเห็น
แต่ถ้าอยากจะเป็นแชมป์จริงๆ พวกเขาต้องหาด้านมืดที่เหี้ยมเกรียมนั้นให้เจอ
เพราะในโลกของฟุตบอล ก็เหมือนกับทองคำนั่นแหละ 'อีกสักลูก' มันมีค่ามหาศาลเสมอ
มุมมองจากผู้อ่าน: Tom Champoux
หมายเหตุจากแอดมิน
นี่คือกติกาง่ายๆ ที่ฉันต้องขอให้คนคอมเมนต์ทำตาม...
คุณตกลงที่จะไม่ด่าทอหรือใช้ถ้อยคำรุนแรงกับแฟนบอล Arsenal คนอื่นๆ ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะมีความเห็นเป็นของตัวเองแม้ว่าคุณจะไม่เห็นด้วยก็ตาม การสุภาพต่อแฟนบอลทีมเดียวกันมันไม่ได้เสียเงินสักบาทนะจ๊ะ
ประกาศเรียกตัวเหล่า Gooners! ใครที่อยากเขียนบทความหรือทำวิดีโอแสดงความเห็นลงใน JustArsenal อย่ารอช้า ติดต่อเรามาได้เลยที่ลิงก์นี้...
