ก่อนที่เสียงนกหวีดแรกจะกรีดผ่านความเงียบงัน แสงไฟจากสปอร์ตไลท์เหนือสนาม City Ground มักจะอาบไล้ลงมาเป็นสีเหลืองซีดจาง ตัดกับท้องฟ้าสีครามเข้มที่กำลังจะดับแสงลง มันเป็นบรรยากาศที่ชวนให้หวนนึกถึงอดีตอันรุ่งโรจน์ ขณะที่กลิ่นไอของน้ำมันดีเซลจากเครื่องจักรในโรงงานแถบชานเมืองยังคงอบอวลอยู่ในอากาศธาตุ
บทสนทนาในเงามืด: ตัวตนเบื้องหลังชุดแข่ง
The Football Interview คือซีรีส์ใหม่ที่ Kelly Somers จะพาเราไปกะเทาะเปลือกเหล่านักสู้ในสังเวียนหญ้า เพื่อค้นหาแรงขับเคลื่อนและรอยแผลที่หล่อหลอมให้พวกเขากลายเป็นอย่างที่เป็นอยู่ บทสัมภาษณ์นี้จะถูกปล่อยออกมาในช่วงสุดสัปดาห์ผ่านช่องทางของ BBC เพื่อให้เราได้เห็น 'มนุษย์' ที่ซ่อนอยู่ใต้หมายเลขบนแผ่นหลัง
หุ้นของ Elliot Anderson พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับควันไฟที่พวยพุ่งจากปล่องโรงงาน จากเด็กหนุ่มที่เคยคลุกฝุ่นใน League Two กับ Bristol Rovers เมื่อสี่ปีที่แล้ว วันนี้เขากลายเป็นฟันเฟืองสำคัญในแผงมิดฟิลด์ของ Nottingham Forest และเป็นขุนพลคู่ใจของ Thomas Tuchel ในทีมชาติ England ที่ถูกคาดหมายว่าจะส่องประกายใน World Cup ฤดูร้อนนี้
จากสนามหลังบ้านสู่แสงไฟที่ Wallsend
Kelly Somers: ย้อนกลับไปที่จุดเริ่มต้นเถอะ Elliot... ฟุตบอลมันเริ่มเข้ามาแทรกซึมในลมหายใจของคุณตอนไหน?
Elliot Anderson: (ขยับตัวอย่างประหม่าเล็กน้อย) ผมมีพี่ชายสองคนที่บ้าบอลมาก พ่อผมก็ด้วย ผมเฝ้ามองพวกเขาออกไปวิ่งไล่ตามลูกกลมๆ กับเพื่อนๆ แล้วผมก็แค่อยากจะทำตาม ในบ้านเรามีลูกบอลกลิ้งอยู่ทุกที่ เราเล่นกันทั้งวันจนกว่าแสงสุดท้ายจะหมดลง
Kelly: คุณจำสโมสรแรกที่ยอมรับคุณเข้าสู่ระบบได้ไหม?
Elliot: ผมเล่นให้ Wallsend Boys Club ครับ มันเป็นสโมสรเด็กที่ค่อนข้างขลังใน Newcastle มีนักเตะเก่งๆ แจ้งเกิดจากที่นั่นเยอะมาก ผมโชคดีที่ผ่านการคัดตัวและได้อยู่ที่นั่นสองสามปี มันเหมือนโรงงานผลิตนักเตะที่ทุกคนในย่านนั้นใฝ่ฝันอยากจะเข้าไปอยู่
รอยแยกที่ Newcastle และการเกิดใหม่ที่ Forest
การเติบโตใน Newcastle คือความฝันของเด็กทุกคนที่นั่น แต่บางครั้งการก้าวออกจาก 'พื้นที่ปลอดภัย' (Comfort Zone) ก็เป็นเรื่องจำเป็นเหมือนการเปลี่ยนเวรยามในโรงงานที่เหนื่อยล้า
Elliot: จุดเปลี่ยนที่ชัดเจนที่สุดคือการย้ายออกจาก Newcastle ครับ ผมมาที่ Nottingham Forest มาเจอกับโลกที่กว้างขึ้น ผมมองดูตัวเองตอนนี้แล้วรู้สึกดีใจที่ตัดสินใจแบบนั้น สโมสรเชื่อมั่นในตัวผม ให้เวทีให้ผมได้แสดงตัวตนออกมา สภาพจิตใจผมเปลี่ยนไป จากปีที่แล้วที่ผมยังเป็นแค่เด็กขี้อาย ตอนนี้ผมเริ่มรู้สึกถึงความเป็นผู้นำในกลุ่มเพื่อนมากขึ้น
กลยุทธ์ของ Tuchel และบทบาท 'หมายเลข 6'
ภายใต้การคุมทีมของ Thomas Tuchel กองกลางวัย 23 ปีคนนี้ถูกปรับบทบาทให้ยืนต่ำลงในตำแหน่ง 'The Six' (มิดฟิลด์ตัวรับ) ซึ่งเขาต้องใช้สายตาที่เฉียบคมและการอ่านเกมที่เยือกเย็นราวกับสถาปนิกผู้วางโครงสร้างอาคาร
Elliot: (ยิ้มเมื่อพูดถึงการถูกเรียกตัวทีมชาติ) ผมจำได้ว่าตอนนั้นเรามีคิวไปเยือน Crystal Palace ผมนั่งอยู่ในห้องแต่งตัว แล้วมีข้อความเด้งขึ้นมาว่า 'TT' เขาถามว่า 'หลังจบเกมขอเจอหน่อยได้ไหม?' หัวใจผมเต้นรัวเลยครับ ผมรู้ทันทีว่าต้องโชว์ฟอร์มให้ดีที่สุด และหลังจากนั้นเขาก็บอกข่าวดีกับผม
Kelly: ตำแหน่งไหนที่คุณรู้สึกว่าเป็นตัวเองที่สุด?
Elliot: เมื่อก่อนผมเป็นตัวรุกครับ เป็นหมายเลข 10 หรือปีก แต่ตอนนี้ผมถอยลงมาต่ำลงเรื่อยๆ จริงๆ ผมไม่เกี่ยงหรอก จะเบอร์ 6 หรือเบอร์ 8 ก็ได้ ผมชอบการได้ครองบอล จ่ายบอลทะลุช่องให้ตัวรุกทำงาน แต่ถ้าเล่นเบอร์ 8 ผมจะมีโอกาสสอดขึ้นไปยิงประตู ซึ่งนั่นคือสิ่งที่ยากที่สุดและสวยงามที่สุดในฟุตบอล
ความทรงจำที่ Wembley และกลิ่นอายของความประหม่า
แม้ผลงานของ Nottingham Forest ในฤดูกาลนี้จะลุ่มๆ ดอนๆ ราวกับเครื่องจักรที่ขาดการหยอดน้ำมัน แต่สำหรับ Anderson ความทรงจำที่ Wembley ในเกม FA Cup รอบรองชนะเลิศกับ Manchester City และการประเดิมสนามให้ทีมชาติ England ยังคงเป็นภาพจำที่ชัดเจน
Elliot: ก่อนเริ่มเกมทีมชาติครั้งแรก ผมประหม่ามาก ทุกการส่งบอลต้องแม่นยำ ทุกสัมผัสแรกต้องสมบูรณ์แบบ แต่พอเริ่มเกมไปได้สักพัก ความมั่นใจก็เริ่มไหลเวียน ผมชอบที่จะมีส่วนร่วมกับเกมตลอดเวลา เหมือนฟันเฟืองที่ต้องหมุนอยู่เสมอ
