หมายเลขเสื้อในตำนาน ผู้เล่นที่ถูกจดจำกับเบอร์เสื้อมากที่สุด

เบอร์ 4 ตกเป็นของฆาบิเอร์ ซานเนตติ ซึ่งกวาด 16 ถ้วยใน 19 ปีกับอินเตอร์ โดย 15 ถ้วยเกิดขึ้นในฐานะกัปตัน. โชเซ มูรินโญ เคยกล่าวไว้สั้น ๆ ว่า “เป็นเกียรติที่ได้คุมเขา” ขณะที่มัลดินีเคยยกให้ซานเนตติเป็นศัตรูที่เขาเคารพที่สุด และอินเตอร์ก็รีไทร์เบอร์ 4 ตาม.

ฟรานซ์ เบคเคนเบาเออร์ได้เบอร์ 5 โดยไบเอิร์น มิวนิกตัดสินใจรีไทร์เสื้อเบอร์นี้ในเดือนธันวาคม 2024. ฟรังโก บาเรซีคือเบอร์ 6 ซึ่งมิลานรีไทร์เสื้อของเขาไปตั้งแต่ปี 1997.

เบอร์ 7 เป็นของคริสเตียโน โรนัลโด ผู้ทำประตูในอาชีพเกือบ 1,000 ลูก และสร้างแบรนด์ CR7 ขึ้นจากเสื้อหมายเลขนี้. จุดเริ่มต้นอยู่ที่ปี 2003 เมื่อเซอร์อเล็กซ์ เฟอร์กูสันสนับสนุนให้ดาวรุ่งจากโปรตุเกสรับเสื้อเบอร์ 7 ของแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด ซึ่งเคยเป็นของจอร์จ เบสต์ ไบรอัน ร็อบสัน เอริก ก็องโตนา และเดวิด เบคแคม.

เบอร์ 8 ถึง 11 ตั้งแต่เดอซายีถึงไรอัน กิกส์

มาร์แซล เดอซายีใส่เบอร์ 8 ทั้งตอนเล่นกองกลางให้มิลานและตอนเป็นเซ็นเตอร์แบ็กในทีมฝรั่งเศสที่คว้าแชมป์โลก 1998 และยูโร 2000. ภาพที่ค้างอยู่ในความจำคือเกมชิงถ้วยยุโรปปี 1994 ที่เขายิงประตูสุดท้ายใส่บาร์เซโลนาในวัย 25 ปี.

เบอร์ 9 เป็นของโรนัลโด นาซาริโอ ซึ่งถูกยกให้เป็นดาวรุ่งที่ดีที่สุดเท่าที่เคยเห็น ด้วยพลัง ความเร็ว และทักษะที่มาพร้อมกันตั้งแต่ยังอายุน้อย. รายการยังชี้ว่าสตั๊ดไนกี้ เมอร์คิวเรียล R9 ที่เปิดตัวก่อนฝรั่งเศส 98 เป็นจุดเริ่มต้นของยุคการค้าในวงการลูกหนัง ขณะที่ตอนนั้นเขาใส่เบอร์ 10 ให้อินเตอร์อยู่.

ดิเอโก มาราโดนาได้เบอร์ 10 พร้อมคำพูดที่ยกมาในรายการว่า “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น และใครจะคุมทีม เสื้อเบอร์ 10 จะเป็นของผมเสมอ”. เขาถึงขั้นสักเลข 10 ไว้บนหลัง และรายการเสนอว่าหมายเลขนี้ผูกกับตัวตนแบบปิเบของอาร์เจนตินา ดาวรุ่งจากฐานะยากจนที่มาพร้อมพรสวรรค์และความดื้อแบบแมวข้างถนน.

ไรอัน กิกส์ ได้เบอร์ 11 นับตั้งแต่พรีเมียร์ลีกเริ่มใช้หมายเลขประจำตัวในปี 1993 และใส่เบอร์นี้ต่อแม้ย้ายไปเล่นตำแหน่งอื่นในบั้นปลายอาชีพ. เซอร์อเล็กซ์ เฟอร์กูสันเคยบรรยายครั้งแรกที่เห็นกิกส์วัย 13 ปีว่าโลดแล่นเหนือพื้นเหมือนลูกสุนัขไล่กระดาษห่อของปลิวในลม.

เบอร์ 12 ถึง 15 ฟาน บาสเติน ครูฟฟ์ และฟัลเกา

มาร์โก ฟาน บาสเติน เริ่มยูโร 88 จากม้านั่งสำรองทั้งในความหมายจริงและในเชิงหมายเลขเสื้อ. เขาลงเกมที่สองกับอังกฤษ ยิงแฮตทริก แล้วไม่หวนกลับไปนั่งสำรองอีก ก่อนจบด้วยวอลเลย์ในนัดชิงกับสหภาพโซเวียต และเป็นเหตุผลที่ตีแอร์รี อองรี เลือกเบอร์ 12 ตอนเล่นให้ฝรั่งเศส.

แกร์ด มึลเลอร์ เลือกเบอร์ 13 เพราะได้แรงบันดาลใจจากแม็กซ์ มอร์ล็อก ฮีโร่ในวัยเด็กที่ยิงในนัดชิงบอลโลก 1954. เขาลงเล่นบอลโลก 13 นัดและเกือบจบด้วย 13 ประตู แต่ประตูที่ 14 ในนัดชิงปี 1974 กับเนเธอร์แลนด์คือลูกที่พาเยอรมนีตะวันตกคว้าแชมป์.

โยฮัน ครูฟฟ์ ได้เบอร์ 14 มาด้วยความบังเอิญ เมื่อแกร์รี มือเรนหาเสื้อเบอร์ 7 ไม่เจอ ครูฟฟ์จึงยื่นเบอร์ 9 ให้แล้วหยิบเสื้อที่เหลือในถุงมาใส่. เขายึดเบอร์นั้นตลอดอาชีพ และชอบชี้ว่าเขาแต่งงานกับแดนนีเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม 1968 ซึ่ง 2+12 และ 6+8 ต่างก็เท่ากับ 14.

ในช่วงหมายเลข 13-19 ไม่มีเบอร์ไหนหาคนแบกได้ยากเท่าเบอร์ 15 รายการเลือกฟัลเกา กองกลางบ็อกซ์ทูบ็อกซ์ชาวบราซิลที่ลงเล่นเพียงห้านัดในเบอร์นี้ แต่ทั้งห้านัดอยู่ในบอลโลก 1982 และเขาได้รางวัลบอลเงินไปครอง.

เบอร์ 16 ถึง 19 หมายเลขที่ผูกกับสโมสรและเพื่อนร่วมทีม

โรดรี คือเบอร์ 16 ที่ประสบความสำเร็จครบทุกอย่าง ทั้งแชมป์โลก ยูโร บัลลงดอร์ บอลทองคำ และทริปเปิลแชมป์. รายการระบุว่าเขาย้ายไปบาร์เซโลนาในช่วงซัมเมอร์ และขอเบอร์ 16 จากเฟร์มิน โลเปซ ซึ่งเป็นเบอร์ที่พาเขามาถึงจุดนี้.

เควิน เดอ บรอยน์ เลือกเบอร์ 17 ที่แมนเชสเตอร์ ซิตี ในปี 2015 เพราะวิลฟรีด โบนี ถือเบอร์ 14 ซึ่งเป็นเบอร์เดิมของเขาที่โวล์ฟสบวร์กอยู่แล้ว. เขากลายเป็นกำลังหลักในช่องขวาในสนามเป็นเวลาร่วมทศวรรษ.

อีบัน ซาโมราโน คือกรณีที่หมายเลขกลายเป็นแถลงการณ์ เมื่อโรนัลโดรับเบอร์ 9 ที่อินเตอร์ในซัมเมอร์ 1998 เขาจึงเปลี่ยนไปใส่เบอร์ 18 และให้ช่างเย็บเครื่องหมายบวกเพิ่มเข้าไปในเสื้อ กลายเป็น 1+8.

พอล กาสคอยน์ ปิดท้ายด้วยเบอร์ 19 จากอิตาเลีย 90 ที่พาอังกฤษถึงรอบรองชนะเลิศ. ปี 2009 เขากลับมาเล่นเกมการกุศลนัดรีแมตช์รอบรองชนะเลิศปี 1990 ระหว่างอังกฤษกับเยอรมนีตะวันตก โดยอังกฤษใส่เบอร์ 1-11 ทั้งทีม ยกเว้นกาสคอยน์ที่ยังคงใส่ 19.

หมายเลขเสื้อในตำนานที่สโมสรเก็บเข้ากรุถาวร

สี่หมายเลขในรายการนี้ไม่ได้เป็นเพียงความทรงจำ แต่ถูกสโมสรตัดสินใจรีไทร์อย่างเป็นทางการ ได้แก่เบอร์ 3 ของมัลดินีและเบอร์ 6 ของบาเรซีที่มิลาน เบอร์ 4 ของซานเนตติที่อินเตอร์ และเบอร์ 5 ของเบคเคนเบาเออร์ที่ไบเอิร์น มิวนิกในเดือนธันวาคม 2024.

ผลที่ตามมาคือแฟนรุ่นใหม่จะไม่ได้เห็นหมายเลขเหล่านี้วิ่งอยู่ในสนามอีก ขณะที่เบอร์อื่นในรายการยังเปิดให้ผู้เล่นรุ่นต่อไปเข้ามาแย่งความหมายไปครอบครอง. การรีไทร์จึงเป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุดของคำถามที่รายการนี้โยนไว้ หมายเลขเสื้อไม่ได้เป็นเพียงป้ายบนหลัง แต่เป็นสิ่งที่สโมสรใช้จดจำคนคนหนึ่ง.

รายงานต้นฉบับเผยแพร่ที่ theguardian.com พร้อมรายการเต็มตั้งแต่เบอร์ 1 ถึง 50 และเหตุผลของทุกตัวเลือก.