ภาคต่อจากหนังสือขายดี The Celtic Rising: เมื่อโชคชะตาเลิกเล่นตลกกับเราเสียที
นี่คือภาค 2 ของบทความสุดพิเศษจากปลายปากกาของ David Potter ผู้ล่วงลับ เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นในวันนี้เมื่อปี 1965 วันที่ Celtic คว้าแชมป์ Scottish Cup เหนือ Dunfermline ซึ่งเป็นถ้วยแรกในรอบทศวรรษ... และเชื่อเถอะว่ามันไม่ใช่ถ้วยสุดท้ายแน่ๆ
เช้าวันนั้นอากาศสดใสเหมือนฤดูใบไม้ผลิทั่วไป แต่มันมีความรู้สึกบางอย่างที่ไม่ธรรมดา มันจะเป็นวันแห่งการปลดแอก หรือจะเป็นแค่หนังม้วนเดิมที่จบลงด้วยความผิดหวังเหมือนนัดชิง 4 ครั้งก่อนหน้านี้? ถ้าดูตามฟอร์มในลีก Dunfermline ดูดีกว่าเห็นๆ แต่ก็นั่นแหละ แฟนบอล Celtic ผู้ตาสว่างมักจะคอยจิกกัดว่า "แหม่ ขนาดอาทิตย์ก่อนต้องชนะ St Johnstone เพื่อลุ้นแชมป์ลีก พวกแกยังทำไม่ได้เลยนะจ๊ะ"
สงครามประสาทและบรรยากาศในกลาสโกว์
ฝั่ง Dunfermline มีกุนซือจอมแทคติกอย่าง Willie Cunningham แถมยังมีนักเตะชุดแชมป์ปี 1961 หลงเหลืออยู่สองคนคือ Alex Smith และ Harry Melrose ขณะที่ Celtic มีตัวเก๋าเพียบ ทั้ง Billy McNeill, John Clark, Charlie Gallagher, John Hughes และ Steve Chalmers แต่จุดเปลี่ยนที่สำคัญที่สุดคือ Jock Stein ย้ายฝั่งมาคุมเราแล้วจ้า!
บนรถไฟไปกลาสโกว์เช้าวันเสาร์ แฟนบอลไม่ได้คุยเรื่องบอลถ้วยเท่าไหร่หรอก แต่คุยเรื่องใครจะชนะลีกมากกว่า ในปี 1965 แฟน Celtic ยังพอให้เกียรติ Hearts อยู่บ้าง (แต่ไม่ได้รักนะ) ส่วน Kilmarnock น่ะเหรอ? เกลียดเข้าไส้เลยล่ะ เพราะดันใส่ชุดสีน้ำเงินแถมยังมีกุนซืออย่าง Willie Waddell ที่สั่งลูกทีมไล่เตะนักเตะเราจนน่วมเมื่อเดือนสิงหาคมปีก่อน
บรรยากาศที่สถานีรถไฟ Buchanan Street เต็มไปด้วยผ้าพันคอสีเขียวขาวละลานตา แฟนบอลทั้งสองทีมหยอกล้อกันอย่างเป็นมิตร แฟน Celtic กับ Dunfermline น่ะถูกชะตากันจะตาย เห็นภาพคุณยายใส่ชุดขาวดำกอดคอเด็กน้อยแฟนม้าลายเขียวขาว ถามไถ่เรื่องวง The Beatles บ้าง เรื่องรายการทีวีบ้าง ก่อนจะจบด้วยคำถามคลาสสิกว่า "วันนี้ใครจะชนะลูก?"
ความตื่นเต้นที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
มื้อเที่ยงวันนั้นหลายคนกินข้าวไม่ลงเพราะความตื่นเต้น หนังสือพิมพ์ The Evening Citizen พยายามปลอบใจว่า "ต่อให้วันนี้ถ้วยจะไม่มีริบบิ้นสีเขียวขาว แต่ความเปลี่ยนแปลงที่ Parkhead กำลังจะมาถึงแน่" แต่ใครจะสนอนาคตล่ะ? เราสนแค่วันนี้!
ที่สถานี Central Station เราเจอคนทุกประเภท ทั้งผู้หญิงที่มาจ่ายตลาด ชายหนุ่มถือไม้คริกเก็ต และพวกที่เดินเหม่อลอยเหมือนรอแฟนที่ไม่มาตามนัด แต่ส่วนใหญ่คือคลื่นมนุษย์สีเขียวขาวที่มุ่งหน้าสู่ Mount Florida ถ้าคู่แข่งวันนี้เป็น Rangers เราคงไม่กล้าขึ้นรถไฟสายนี้แน่ เพราะมันไปลงฝั่งตะวันตกซึ่งเป็นถิ่นของพวกเขา
บนรถไฟมีครอบครัวแฟน Dunfermline ที่ดูประหม่าสุดๆ แต่พอเจอแฟน Celtic ขี้เมา (ที่ฟันหลอไปบ้าง) เข้าไปทักทายอย่างเป็นกันเอง บรรยากาศก็เปลี่ยนไป คุยกันเรื่องบ้านเกิดที่ Fife บ้าง เรื่องไปเที่ยวบ้าง จนเด็กน้อยเริ่มกล้าบอกว่า "ผมก็ไม่ชอบ Rangers เหมือนกันฮะ" เท่านั้นแหละ ได้ใจกันไปเต็มๆ!
ภาพจำที่ Hampden Park
เมื่อถึงสนาม Hampden Park สิ่งแรกที่เตะตาผมไม่ใช่เกมในสนาม แต่เป็นเหล่าแฟนบอล "ร่างไร้วิญญาณ" ที่เมาพับอยู่หลังอัฒจันทร์ ผมนับได้ตั้ง 12 คนแน่ะ! คิดในใจว่า "พวกพี่จะรีบเมาไปไหน วันสำคัญขนาดนี้!"
อีกภาพที่น่าเอ็นดูคือชายวัยเกษียณในสวนผักหลังสนาม แกกำลังปลูกมันฝรั่งอย่างใจเย็นท่ามกลางเสียงเชียร์กระหึ่ม ผมทั้งหมั่นไส้และอิจฉาแกในเวลาเดียวกัน ผมนี่สั่นเป็นเยลลี่ อยากเข้าห้องน้ำตลอดเวลา แต่แกกลับทำงานสวนอย่างชิลล์เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ก่อนเริ่มเกม มีข่าวลือว่านักเตะ Celtic บาดเจ็บ แต่พอประกาศรายชื่อออกมาก็ฟูลทีมตามคาด แฟนบอลรุ่นเก๋าที่เคยเห็นยุค Jimmy McGrory ยันรุ่นเด็กอย่างผม ทุกคนมีสีหน้าเดียวกันคือ "เครียด" พร้อมภาวนาว่า "พวกเราจะยกโทษให้ทุกอย่างเลยเจ้าพวกม้าลายเขียวขาว ขอแค่ชนะวันนี้ให้ได้ก็พอ!"
เกร็ดเล็กเกร็ดน้อยก่อนเขี่ยบอล
ฝั่ง Dunfermline มีพฤติกรรมแปลกๆ กุนซือ Willie Cunningham ขังนักเตะไว้ในห้องแต่งตัวนานเป็นชั่วโมง ไม่ยอมให้ออกมาเดินดูสนาม Hampden เหมือนปกติ อาจจะเพราะไม่อยากให้ลูกทีมเสียสมาธิกับกองเชียร์ Celtic ที่มหาศาล หรืออาจจะยังจัดตัวไม่เสร็จก็ไม่รู้
และที่ไม่มีใครคาดคิดในตอนนั้นคือ Alex Ferguson (ใช่ครับ คนนั้นแหละ!) ถูกดรอปเป็นตัวสำรอง โทษฐานที่ยิง St Johnstone ไม่ได้เมื่ออาทิตย์ก่อน ถือเป็นจุดหักเหในอาชีพค้าแข้งที่ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบของเขาในสก็อตแลนด์จริงๆ
โปรดติดตามตอนต่อไป...
