บทเรียน 40 ปี: ความผิดหวังคือเพื่อนสนิท แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม
David Ward ผู้คลุกคลีตีโมงทำข่าว York City มานานกว่า 12 ปี จะมาเม้าท์มอยถึงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ทั้งก่อน ระหว่าง และหลังเกมสุดระทึกในนัดตัดสินแชมป์ National League ที่บ้านของ Rochdale ซึ่งคลิปพากย์เสียงตอน Josh Stones ยิงประตูเลื่อนชั้นของเขาผ่าน BBC Radio York กลายเป็นไวรัลไปทั่วโซเชียล
ดิฉัน (ในร่าง David) เป็นแฟนบอล York City มาเกือบ 40 ปีแล้วค่ะคุณกิตติ ถ้าถามว่าได้บทเรียนอะไรบ้าง? ก็คงเป็นเรื่องที่ว่าความผิดหวังมักจะยืนดักรอเราอยู่ตรงหัวมุมถนนเสมอนั่นแหละ แต่สำหรับเกมวันเสาร์ที่ผ่านมา ต่อให้เดิมพันจะสูงเสียดฟ้าแค่ไหน ใจมันก็สั่งมาว่า "เราทำได้"
เอาจริงนะ ดิฉันรู้สึกว่าทีมเราแกร่งกว่าเห็นๆ ฟอร์มก็สดกว่าเยอะ หลังจากออกสตาร์ทฤดูกาลแบบสโลว์ไลฟ์จนปล่อยให้ Rochdale ทำแต้มทิ้งห่างไปไกล ในที่สุดเราก็ฮึดสู้จนแซงขึ้นมาเป็นจ่าฝูงในช่วงทางตรงสุดท้ายจนได้
ดราม่ามือถือ และหัวใจที่ไม่ยอมแพ้
จริงๆ แล้ว Rochdale เกือบจะหมดลุ้นไปแล้วด้วยซ้ำ ถ้าไม่ได้ลูกยิงนาทีสุดท้ายในเกมกับ Braintree Town เมื่อสัปดาห์ก่อนเพื่อลากความซวยมาตัดสินกันในนัดสุดท้ายนี้ เหล่านักเตะ City อุตส่าห์ล้อมวงดูเกมนั้นผ่านหน้าจอมือถือของกองหลังอย่าง Morgan Williams เตรียมฉลองกันเต็มที่ แต่ดันมาโดน Rochdale ยิงนาทีที่ 99 ดับฝันซะงั้น
ถามว่า City จะมูฟออนจากความนอยด์นั้นได้ไหม? บอกเลยว่าได้สิคะ! สปิริตแบบ "สู้ตายถวายหัว" ที่กุนซือ Stuart Maynard ปลูกฝังไว้ (ทั้งที่เพิ่งมาคุมทีมได้แค่ 4 นัด) มันคือที่สุดของแจ้จริงๆ
เมื่อสโมสรกลับมาเป็นของแฟนบอล (จริงๆ สักที)
ดิฉันรู้อยู่แล้วว่าทริปไป Rochdale ต้องมีอะไรพีคๆ แต่ไม่คิดว่าจะเบอร์นี้! ที่ใช้คำว่า "เรา" เพราะบรรยากาศในสโมสรเปลี่ยนไปหน้ามือเป็นหลังมือตั้งแต่ Matt และ Julie-Anne Uggla เข้ามาลงทุนเมื่อ 3 ปีก่อน จากเดิมที่แฟนบอล สื่อท้องถิ่น และบอร์ดบริหารคุยกันคนละภาษา ตอนนี้กลายเป็นครอบครัวเดียวกัน แฟนบอลทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า "เราได้สโมสรของเราคืนมาแล้ว"
ก่อนหน้านี้เหรอคะ? อับอายขายขี้หน้ากับการตกชั้นซ้ำซ้อนลงไปเล่น National League North เจอทีมอะไรก็ไม่รู้ แฟนบอลเจ้าถิ่นมีแค่ 300 คนอย่าง Curzon Ashton หรือโดนทีมอย่าง Leamington, Kettering และ Bradford Park Avenue สอนบอล แต่เชื่อไหมว่าแฟนบอล City ก็ยังตามไปเชียร์กันจนเหมือนเล่นในบ้านตัวเองทุกนัด
ตัดภาพมาตอนนี้ เราเล่นต่อหน้าแฟนบอลกว่า 8,000 คนที่ LNER Community Stadium และยิงประตูเป็นว่าเล่นเหมือนแจกฟรี มันเป็นฤดูกาลที่มหัศจรรย์มาก ใครจะคิดว่าเราจะทำแต้มทะลุ 96 คะแนนจากปีที่แล้วได้ แต่แม่เจ้า! เราทำไปถึง 107 แต้ม ยิงไป 113 ประตู แต่นั่นก็ยังไม่พอจะการันตีการเลื่อนชั้นจากลีกบ้าๆ นี้เลย เพราะ Rochdale ตามจี้มาแค่ 2 แต้ม!
นาทีบาป... จากนรกสู่สวรรค์ชั้น 7
โจทย์คือ City ขอแค่เสมอเพื่อคว้าแชมป์และเลื่อนชั้น ส่วน Rochdale ต้องชนะเท่านั้น เกมทำท่าจะจบลงด้วยผลเสมอแบบจืดๆ จนกระทั่งเข้าสู่ช่วงทดเวลาบาดเจ็บที่ไม่มีใครรู้ว่ากี่นาที เพราะผู้ตัดสินที่สี่ถูกสั่งไม่ให้ชูบอร์ด เนื่องจากตำรวจกลัวแฟนบอลวิ่งลงมาในสนาม (ซึ่งสุดท้ายก็วิ่งลงมาตั้ง 3 รอบ!)
นาทีที่ 94 Emmanuel Dieservuwe โหม่งให้ Rochdale นำ 1-0... วินาทีนั้นในห้องพากย์เหมือนใจสลาย แฟนบอลเจ้าถิ่นกรูลงมาในสนามจนเกมหยุดไป 5 นาที แต่นั่นแหละคือจุดเปลี่ยน! Maynard ใช้เวลานั้นเรียกสติลูกทีมและวางแผนก๊อกสุดท้าย
และแล้ว... กราบค่ะกราบ! Josh Stones ยิงตีเสมอได้สำเร็จในนาทีถัดมา ดิฉันตะโกนออกไมค์ไปว่า "ทีมนี้ยิงได้เสมอแหละ!" และพวกเขาก็ทำได้จริงๆ เป็นนัดที่ 41 ติดต่อกัน ความโกลาหลบังเกิด แฟนบอลเสื้อแดงฝั่งเราวิ่งลงสนามบ้างสิคะรออะไร!
ความสับสนของโค้ชคู่แข่ง และความทรงจำที่ไม่มีวันลืม
มันเป็นภาพเบลอๆ ที่เต็มไปด้วยความฟินขั้นสุด ดิฉันแอบเห็น Jim McNulty ผู้จัดการทีม Rochdale เดินชูมือดีใจนึกว่ากรรมการเป่านกหวีดจบเกมและทีมเขาเป็นแชมป์ ที่ไหนได้ กรรมการเป่าให้ประตูเราจ้ะ! พอเขารู้ตัวปุ๊บ มือที่ชูอยู่ก็เปลี่ยนมากุมขมับทันที ยืนนิ่งเป็นหินไปเลย
พอกลับมาฟังเสียงพากย์ตัวเองในรถตอนขากลับ ดิฉันยังงงเลยว่าพูดอะไรออกไปบ้าง มันเป็นอารมณ์สดๆ ที่เตี๊ยมกันไม่ได้จริงๆ ขนาดญาติยังทักว่า "ถ้า David ตอนวัยรุ่นเห็นภาพนี้คงกรี๊ดสลบ"
ดิฉันเคยไป Old Trafford ปี 1995 ตอนเราชนะ Manchester United เคยไป Goodison Park ตอนเขี่ย Everton ตกรอบ และไป Wembley มาแล้ว 6 ครั้ง แต่ไม่มีครั้งไหนจะดราม่าเท่าที่ Crown Oil Arena วันเสาร์นี้อีกแล้ว บอกเลยว่ายกเลิกฟุตบอลไปเลยก็ได้นะ เพราะคงไม่มีวันไหนจะพีคไปกว่านี้ได้อีกแล้วในชีวิตนี้!
