21:45 น. วอชิงตัน ดี.ซี. ท้องฟ้าสีตะกั่วปกคลุมเมืองหลวง ฝนพรำบางเบาจนถนนกลายเป็นมันเงาราวกับคราบน้ำมัน อุณหภูมิ 42 องศาฟาเรนไฮต์ ลมหนาวกรีดแทงผ่านเสื้อโค้ทเหมือนมีดโกนที่ซ่อนอยู่ในถุงมือ
ความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธ
กลิ่นขี้ผึ้งเคลือบพื้นไม้ปาร์เกต์ใน Capital One Arena อบอวลอยู่ในอากาศ มันคือกลิ่นของความพยายามที่ยังไม่สัมฤทธิ์ผล Anthony Davis ยืนอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางแสงไฟสตูดิโอที่สาดส่องลงมาเหมือนสปอร์ตไลท์ในห้องสอบสวน เขาไม่ได้หลบสายตา เขาพูดมันออกมาตรงๆ เหมือนการสารภาพบาปในห้องมืด
"เมื่อคุณมอง Washington Wizards จากสายตาคนนอก ทุกคนพูดถูก" เขาเริ่มด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น "แต่เมื่อคุณก้าวเข้ามาสัมผัสเนื้อในขององค์กรนี้ คุณจะเห็นความยอดเยี่ยม เจ้าของทีมนั้นอัศจรรย์มาก และแน่นอน ตัวเมือง D.C. ก็วิเศษสุดๆ"
สถาปัตยกรรมแห่งความล้มเหลว
จังหวะการพูดของเขาหยุดชะงัก สั้น. กระชับ. เหมือนเสียงลูกบาสกระทบพื้นไม้ในโรงยิมที่ว่างเปล่า
"เราเป็นทีมบาสเกตบอลที่แย่มาก นั่นคือเรื่องจริง"
คำพูดนั้นหลุดออกมาเหมือนบทสนทนาในหนังอาชญากรรมชั้นดี เมื่อตัวเอกยอมรับว่าแผนการปล้นครั้งนี้พังพินาศ Anthony Davis เข้าใจดีว่าการสร้างทีมใหม่ไม่ใช่เรื่องของการดีดนิ้ว แต่มันคือการวางอิฐทีละก้อนในโครงสร้างที่ claustrophobic หรือบีบคั้นจนหายใจไม่ออก
- ความจริง: ทีมกำลังจมดิ่งในตารางคะแนน
- อุปสรรค: ช่องว่างระหว่างทีมบ๊วยกับผู้ท้าชิงแชมป์นั้นกว้างราวกับมหาสมุทร
- ความหวัง: เวลา คือทรัพยากรเดียวที่พวกเขามี
"ในทางกลับกัน ผมคิดว่ามันยากมากที่จะเปลี่ยนจากทีมที่ย่ำแย่ไปเป็นผู้ท้าชิง NBA มันต้องใช้เวลา และนั่นเป็นสัจธรรมสำหรับทุกคน" เขาขยับตัวเล็กน้อยภายใต้แสงไฟที่ร้อนระอุ "ผมหมายความว่า แม้แต่ทีมที่เพิ่งชนะมาก็อาจจะกลายเป็นทีมที่ไม่เอาไหนได้ในพริบตา ดังนั้นมันต้องใช้เวลา... อาจจะต้องรออีกสักสองสามปี"
มันไม่ใช่แค่เกมบาสเกตบอล แต่มันคือการดิ้นรนในเงามืดเพื่อหาแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ของ Washington Wizards
