เจาะลึกเส้นทางอาชีพที่ไม่เป็นเส้นตรงของ Trey Kaufman-Renn กับ Purdue จากตัวสำรองใต้เงา Zach Edey สู่การเป็น All-American ผู้ยอมเสียสละบทบาทส่วนตัวเพื่อความสำเร็จของทีมในทุกฤดูกาล
West Lafayette, Indiana — 21:00 น. อากาศหนาวเหน็บจนกระดูกร้าว ลมกระโชกแรง 15 ไมล์ต่อชั่วโมง กลิ่นยางมะตอยชื้นแฉะลอยคลุ้งใต้แสงไฟถนนสีส้มสลัว
ในโลกของบาสเกตบอลระดับวิทยาลัย ไม่มีเรื่องราวของใครที่จะดูย้อนแย้งและไร้เหตุผลไปกว่า Trey Kaufman-Renn แห่ง Purdue อีกแล้ว
เขาคือหนึ่งในขุนพล Boilers ที่ประดับยศมาเต็มบ่า เป็นทั้ง All-American และส่วนหนึ่งของรุ่นที่ชนะมากที่สุดในประวัติศาสตร์ Big Ten แต่เส้นทางของเขาไม่ใช่เส้นตรงที่สวยหรู มันเหมือนกับแผนผังการปล้นที่ถูกแก้หน้างานซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ฤดูกาลที่เขาแจ้งเกิดจริงๆ คือตอนปีสาม เมื่ออาการบาดเจ็บของ Daniel Jacobsen ทำให้ Purdue ขาดเซ็นเตอร์อาชีพ นั่นบีบให้ Kaufman-Renn ต้องกระโจนเข้าสู่บทบาทที่ต่างจากเดิมแบบหน้ามือเป็นหลังมือ แต่นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาต้องเผชิญกับสถาปัตยกรรมเกมรับที่บีบคั้นแบบนี้
ย้อนกลับไปวันวาน เขาคือเด็กเทพที่ Matt Painter ดึงตัวมา แต่โชคชะตาเล่นตลกด้วยอาการบาดเจ็บและแผงหน้าทีแน่นขนัด ทำให้เขาต้อง redshirt ในปีแรก พอปีถัดมา เขาก็ต้องนั่งมอง Zach Edey ประกาศศักดาให้โลกรู้อยู่บนม้านั่งสำรอง ถูกขวางทางโดยยักษ์ใหญ่ที่ดีที่สุดในยุคสมัย
แต่แล้วสี่วันก่อนคริสต์มาส โอกาสก็มาถึง Edey ป่วยกะทันหัน Kaufman-Renn ได้ลงสตาร์ทเกมแรกกับ New Orleans และเขาก็ระเบิดฟอร์มเหมือนหลุดออกมาจากหนังนัวร์ 24 แต้มใน 26 นาที ยิงลง 8 จาก 10 ลูก มันคือการส่งสัญญาณว่าเขามีของ
หลังจากความพ่ายแพ้อันน่าอดสูต่อ FDU ใน NCAA Tournament โค้ช Matt Painter รู้ดีว่าเขาต้องการเขี้ยวเล็บเพิ่ม เขาตัดสินใจส่ง Kaufman-Renn ลงไปยืนคู่กับ Zach Edey มันเป็นการจับคู่ที่ดูอึดอัดในตอนแรก TKR ต้องถอยห่างจากแป้นที่เขาถนัด แต่เขาก็ยอมรับมัน เขาใช้ร่างกายที่แข็งแกร่งข่มขวัญคู่แข่งในโพสต์ ช่วยแบ่งเบาภาระการทำแต้ม และพาทีมทะลุถึงรอบ Sweet 16 จนไปจบที่นัดชิงชนะเลิศในปีถัดมา
เมื่อ Edey จากไป บทบาทของเขาก็เปลี่ยนอีกครั้ง จากตัวประกอบกลายเป็นมือสังหารอันดับหนึ่ง เขาคือบิ๊กแมนที่อันตรายที่สุดในแผน pick and roll สถิติของเขาพุ่งทะยานเป็น 20.5 แต้มต่อเกม พร้อมตำแหน่ง All-American เขาไม่ได้เล่นเหมือนบิ๊กแมนโบราณ แต่เขาคือ Steph Curry แห่งลูกเลย์อัพแบบ floater ระยะ 5-8 ฟุตคือพื้นที่สังหารของเขา
ปีสุดท้ายของเขา ทุกคนคิดว่าเขาจะได้ลงหลักปักฐานในบทบาทเดิม แต่เปล่าเลย Kaufman-Renn ถูกโยกกลับไปเล่นตำแหน่ง 4 อีกครั้งเพื่อเปิดทางให้ Oscar Cluff เขาต้องปรับตัวกับพื้นที่ในเขตโทษที่แคบลงเหมือนห้องขังที่ปิดตาย แต่เขาก็ไม่ปริปากบ่น
ในยุคสมัยที่นักกีฬาย้ายทีมเป็นว่าเล่นเพื่อหาแสงสว่างให้ตัวเอง Kaufman-Renn กลับเลือกที่จะอยู่ในเงามืด ยอมรับบทบาทที่น้อยลงเพื่อผลลัพธ์ที่ยิ่งใหญ่กว่า มรดกของเขาที่ Purdue ไม่ใช่แค่ตัวเลขสถิติ แต่มันคือการพิสูจน์ว่าความสำเร็จที่แท้จริงเกิดจากการยอมแลกตัวตนเพื่อชัยชนะของส่วนรวม
เรื่องราวของ Trey Kaufman-Renn คือการต่อสู้ระหว่างสิ่งที่เขาเป็น กับสิ่งที่เขาเต็มใจจะสละทิ้งไปเพื่อทีม
