แสงโพล้เพล้ที่ Parkhead และกลิ่นอายของความไม่แน่นอน
ก่อนเสียงนกหวีดเริ่มเกมจะดังขึ้น แสงอาทิตย์อัสดงเหนือ Parkhead เป็นสีเทาหม่นราวกับเหล็กกล้าที่ถูกทิ้งไว้กลางสายฝน แสงไฟจากสปอร์ตไลท์สาดส่องลงมายังผืนหญ้าด้วยความสว่างที่ดูแห้งแล้งและเย็นเยียบ สะท้อนให้เห็นถึงความตึงเครียดที่ปกคลุมไปทั่วอัฒจันทร์ แม้ว่า Celtic จะคว้าชัยชนะเหนือ Falkirk ไปได้ 3-1 ในบ่ายวันเสาร์ แต่มันเป็นชัยชนะที่ไม่ได้ให้ความรู้สึกของความสำเร็จที่เบ็ดเสร็จเด็ดขาด
Martin O'Neill ยืนอยู่ข้างสนาม ร่างกายของเขาดูซูบเซียวภายใต้เสื้อโค้ทตัวหนา ดวงตาของเขาไม่ได้ฉายแววแห่งความปิติ แต่กลับเต็มไปด้วยร่องรอยของการครุ่นคิดถึงสงครามที่ยังไม่จบสิ้น แม้ทีมของเขาจะขยับขึ้นไปกดดัน Hearts และ Rangers ในฐานะทีมแรกของกลุ่มหัวตารางที่ลงสนามในสัปดาห์นี้ แต่สำหรับเขามันเป็นเพียงการต่อลมหายใจในห้องที่อากาศเริ่มเบาบางลงทุกที
เสียงสะท้อนจากอัฒจันทร์และรอยร้าวในความมั่นใจ
ท่ามกลางกลิ่นไหม้จางๆ ของพลุไฟและไอระเหยจากลมหายใจของฝูงชน Martin O'Neill สัมผัสได้ถึงแรงสนับสนุนที่เปรียบเสมือนกำแพงคอนกรีตที่ช่วยค้ำยันโครงสร้างที่กำลังสั่นคลอนของทีมเอาไว้
(O'Neill ขยับปกเสื้อขึ้นเพื่อบังลมหนาว สายตาจับจ้องไปที่ความว่างเปล่าของสนามหลังจบเกม)
"ผมคิดว่าแรงสนับสนุนที่เราได้รับนั้นยอดเยี่ยมมาก" O'Neill เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าราวกับผ่านการตะโกนมาอย่างยาวนาน "พวกเขายังคงอยู่เคียงข้างทีมในชั่วขณะที่ความวิตกกังวลเริ่มกัดกินเรา ซึ่งผมคิดว่าเราแสดงอาการเหล่านั้นออกมาให้เห็นอยู่พักหนึ่ง และมันเกือบจะลามไปถึงแฟนบอลบนอัฒจันทร์ แต่พวกเขายังเชื่อมั่นในตัวเรา ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่วิเศษมาก"
เส้นทางที่ทอดยาวผ่านหมอกควัน
ตารางการแข่งขันที่เหลืออยู่ของ Celtic เปรียบเสมือนการเดินเท้าผ่านย่านอุตสาหกรรมที่เสื่อมโทรม พวกเขาต้องไปเยือน Hibs ในสัปดาห์หน้า ก่อนจะกลับมาเปิดศึกสายเลือดกับ Rangers ที่ Parkhead จากนั้นต้องเดินทางไปเผชิญความหนาวเหน็บที่ Fir Park ของ Motherwell และปิดท้ายฤดูกาลด้วยการรับมือจ่าฝูงอย่าง Hearts
"เรามีงานที่หนักหนาสาหัสรออยู่ในสัปดาห์หน้า" กุนซือชาวไอร์แลนด์เหนือกล่าวเสริม ขณะที่เขามองดูเหล่านักเตะที่เดินออกจากสนามด้วยท่าทางที่อ่อนล้า ไหล่ของพวกเขาห่อลงจากความเหนื่อยหน่ายสะสม "เราต่อสู้อย่างหนัก เรามีการเล่นที่สวยงามบ้าง แต่ก็มีความผิดพลาดที่เกือบจะทำให้เราต้องจ่ายราคาแพง"
เขากล่าวถึงจุดเปลี่ยนสำคัญเมื่อ Alex Oxlade-Chamberlain ถูกส่งลงสนาม ร่างกายที่ยังสดใหม่และการเคลื่อนที่ที่ลื่นไหลของเขาช่วยนำความสงบมาสู่ทีมที่กำลังสับสน เหมือนกับการหยอดน้ำมันลงบนฟันเฟืองที่กำลังส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด
"ในแง่ของแรงส่งหรือโมเมนตัมนั้น ผมเองก็ไม่แน่ใจ" O'Neill ทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ฟังดูเหมือนบทสนทนาสุดท้ายในฟิล์มนัวร์ "เรายังอยู่ห่างไกลจากคำว่าบ้านเหลือเกินในเส้นทางลุ้นแชมป์ครั้งนี้"
