แฟนบอลของเดอะการ์เดียนร่วมกันจัดทำรายชื่อนักฟุตบอลที่ผูกพันกับหมายเลขเสื้อชุดใหม่ หลังรายชื่อ 50 คนฉบับแรกถูกติงว่าตกหล่นตำนานหลายคน รายชื่อของผู้อ่านครั้งนี้เริ่มที่หมายเลข 0 และปิดท้ายที่หมายเลข 51
สัปดาห์ก่อน เดอะการ์เดียนคัดเลือกนักฟุตบอล 50 คนซึ่งเป็นที่จดจำพร้อมหมายเลขบนหลังเสื้อ ผู้อ่านเห็นว่ายังมีเรื่องราวดี ๆ ที่ถูกมองข้าม ทั้งเปเล่และลิโอเนล เมสซี พวกเขาจึงส่งรายชื่อทางเลือกกลับมา รายชื่อชุดนี้ไม่ได้เริ่มที่หมายเลข 1 และไม่ได้จบที่หมายเลข 50
หมายเลข 0 ของฮิชาม เซรูอาลี
ฮิชาม เซรูอาลี คือผู้เล่นที่ผู้อ่านยกให้เป็นเจ้าของหมายเลข 0 เขาสวมเสื้อเบอร์นี้ให้อเบอร์ดีน และเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ได้ใส่หมายเลขนี้ก่อนที่กฎในสกอตแลนด์จะเปลี่ยน
เซรูอาลีเป็นที่รักของแฟนบอลในช่วงที่สโมสรผลงานย่ำแย่ เขาเสียชีวิตอย่างน่าเศร้าในอุบัติเหตุทางรถยนต์ขณะยังหนุ่ม
เบอร์ 1 ของแบร์ท เทราท์มันน์กับคำกล่าวของเลฟ ยาชิน
ผู้อ่านไม่ค้านที่เดอะการ์เดียนเลือกเลฟ ยาชินเป็นหมายเลข 1 แต่เห็นว่าการไม่เอ่ยถึงแบร์ท เทราท์มันน์เลยเป็นช่องโหว่ใหญ่ เทราท์มันน์เฝ้าเสาให้แมนเชสเตอร์ ซิตี้ตั้งแต่ทศวรรษ 1940 ถึง 1960
เขาเป็นเชลยศึกชาวเยอรมันที่กลายเป็นตำนานของสโมสร เริ่มเล่นตำแหน่งผู้รักษาประตูกับทีมของเชลยศึก เซ็นสัญญากับเซนต์เฮเลนส์ในลีกแลงคาเชียร์ คอมบิเนชันหลังพ้นโทษ และย้ายมาอยู่กับซิตี้ในอีกหนึ่งปีถัดมา
เทราท์มันน์ลงเล่นให้ซิตี้มากกว่า 500 นัด และลงเฝ้าเสา 17 นาทีสุดท้ายของเอฟเอ คัพ รอบชิงชนะเลิศ ปี 1956 ด้วยกระดูกคอหัก ในยุคที่ยังไม่มีการเปลี่ยนตัว เขายังเป็นผู้รักษาประตูคนแรกที่ได้เป็นนักฟุตบอลยอดเยี่ยมแห่งปีของอังกฤษ
ตัวเลขที่ผู้อ่านยกมาคือเขาป้องกันลูกโทษได้ถึง 60% ของลูกที่ต้องเจอ แต่เขาไม่เคยได้เล่นให้ทีมชาติเลย เพราะการถือสัญชาติเยอรมันทำให้เล่นให้อังกฤษไม่ได้ และจะเล่นให้เยอรมนีได้ก็ต่อเมื่อค้าแข้งอยู่ในประเทศนั้น
ยาชินเคยกล่าวถึงเขาว่า "คู่แข่งคนเดียวของผมคือเด็กหนุ่มชาวเยอรมันที่แมนเชสเตอร์ ซิตี้"
จากเสียงโห่ของแฟนบอล 20,000 คนในนัดเปิดตัว เขากลายเป็นคนที่แฟนบอลกว่า 50,000 คนมาร่วมงานเทสติโมเนียลในปี 1964 และได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ OBE กิตติมศักดิ์ในปี 2004
เบอร์ 4 ถึง 22 ที่ผู้อ่านเติมเข้ามา
บิลลี เบร็มเนอร์ คือหมายเลข 4 ในสายตาผู้อ่าน เขาเป็นกัปตันที่พาลีดส์เดินหน้ามากว่าทศวรรษ และเป็นกัปตันทั้งระดับสโมสรและทีมชาติในยุคของดอน เรวี ช่วงทศวรรษ 1960 ถึง 1970
กอร์ดอน สตราคาน ผู้มีรูปปั้นอยู่หน้าสนามเอลแลนด์ โรด อธิบายปรัชญาของรุ่นนั้นไว้สั้น ๆ ว่า "ทีมมาก่อนตัวเอง ทุกครั้ง"
บิลลี ไรต์ ถูกยกให้หมายเลข 5 หลังสแตน คัลลิส เปลี่ยนเขาจากกองกลางตัวรุกมาเป็นเซ็นเตอร์ฮาล์ฟ แม้จะสูงเพียง 5 ฟุต 8 นิ้ว แต่เขากระโดดได้ดีและจับจังหวะได้แม่น เขาเป็นนักฟุตบอลคนแรกของโลกที่ติดทีมชาติอังกฤษครบ 100 นัด และพาวูล์ฟแฮมป์ตันชนะเกมสำคัญหลายนัด โดยเฉพาะกับฮอนเวด
บ็อบบี มัวร์ คือหมายเลข 6 ที่ผู้อ่านยกมา พร้อมเหตุผลว่าเปเล่เคยบอกว่าเขาเป็นกองหลังที่ดีที่สุดที่เคยเจอ สแตนลีย์ แมทธิวส์ คือหมายเลข 7 ของแบล็กพูลและสโตก ซิตี้ ส่วนฮิวจี แกลลาเกอร์ คือหมายเลข 9 ที่ถูกเล่าต่อจากรุ่นพ่อสู่รุ่นลูก
หมายเลข 10 คือจุดที่ผู้อ่านติงหนักที่สุด เพราะรายชื่อ 50 คนไม่มีทั้งเปเล่และเมสซี ข้อเสนอคือถ้าจะพูดถึงเกมลูกหนังที่สวยงาม หมายเลข 10 ต้องเป็นของเปเล่หรือเมสซี แล้วแต่รสนิยมของผู้เลือก
โมฮาเหม็ด ซาลาห์ คือหมายเลข 11 ที่ผู้อ่านยกให้เป็นหนึ่งในผู้เล่นพรีเมียร์ลีกที่ดีที่สุดของทศวรรษนี้ โรแบร์โต บาจโจ คือหมายเลข 15 รอย คีน คือหมายเลข 16 ที่ผู้อ่านจำได้จากเกมกับยูเวนตุสที่สตาดีโอ เดลเล อัลปี และเกมที่แลนสดาวน์ โรด ซึ่งทำให้เนเธอร์แลนด์พลาดบอลโลก 2002
เยือร์เกิน คลินส์มันน์ คือหมายเลข 18 ที่เขาใส่ยาวนานกว่า และใส่ต่อแม้หมายเลข 9 จะว่าง ดาบิด ซิลบา คือหมายเลข 21 ที่พิสูจน์ว่านักเตะเทคนิคตัวเล็กเล่นในอังกฤษได้ เขาลงเล่นให้สเปน 125 นัด ยิง 35 ประตู และแอสซิสต์ 29 ครั้ง
จู๊ด เบลลิงแฮม คือหมายเลข 22 ที่เบอร์มิงแฮม ซิตี้ ถึงกับรีไทร์เสื้อหลังเขาย้ายไปโบรุสเซีย ดอร์ทมุนด์ ในฐานะดาวรุ่งอายุ 17 ปีที่ค่าตัวแพงที่สุดในเวลานั้น
เบอร์ 26 ถึง 51 ที่รายชื่อเดิมไปไม่ถึง
เจมส์ คอปปิงเกอร์ คือหมายเลข 26 เขาอยู่กับดอนคาสเตอร์ โรเวอร์สมานานกว่า 20 ปี ลงเล่น 695 นัด ซึ่งเป็นสถิติสูงสุดของสโมสร และเลิกเล่นในปี 2021 ขณะอายุ 40 ปี
คอปปิงเกอร์ใส่เบอร์นี้มาตลอดอาชีพ เริ่มจากสมัยเป็นนักเตะเยาวชนของนิวคาสเซิล ยูไนเต็ด ซึ่งเขาลงเล่นพรีเมียร์ลีกหนึ่งนัดโดยจับคู่กับอลัน เชียเรอร์ในเกมกับท็อตแนม ฮอตสเปอร์
เขายังยิงแฮตทริกในเกมชนะเซาท์เอนด์ 5-1 เมื่อปี 2008 ซึ่งพาทีมไปเล่นที่เวมบลีย์ และยิงประตูชัยวินาทีสุดท้ายที่เบรนต์ฟอร์ดในปี 2013 ที่พาสโมสรกลับขึ้นมาเป็นแชมป์ลีกวัน ปัจจุบันเขาเป็นโค้ชชุดใหญ่ของดอนคาสเตอร์ภายใต้เกรนต์ แม็กแคนน์
หมายเลข 27 ถูกยกให้อีวาน ตูรินา ผู้รักษาประตูโครเอเชียของเอไอเค เขาเสียชีวิตขณะหลับเมื่อปี 2013 ขณะอายุ 32 ปี แฟนบอลเอไอเคร้องเรียกชื่อเขาในนาทีที่ 27 ติดต่อกัน 10 ปี แม้เขาจะอยู่กับสโมสรเพียงสี่ฤดูกาล
ไดเซน มาเอดะ คือหมายเลข 38 ที่อิปสวิช ทาวน์ เขาเคยถูกตั้งคำถามช่วงอยู่กลาสโกว์ แต่จบฤดูกาลสุดท้ายกับเซลติกได้อย่างน่าจดจำ และเป็นตัวจริงของทีมชาติญี่ปุ่น
นิโกลาส อาเนลกา คือหมายเลข 39 ที่ผู้อ่านโตมากับพรีเมียร์ลีกยุค 2000 ส่วนฟาบีโอ กัตติ คือหมายเลข 44 ที่มาจากเพลงเด็กอิตาลีเรื่องแมว 44 ตัว ซึ่งพ้องกับนามสกุลของเขา
คริสเตียน วีเอรี คือหมายเลข 32 ที่ผู้อ่านบางคนถึงกับบอกว่ารายชื่อเดิมให้อภัยไม่ได้ที่ไม่เอ่ยถึง อับเดลฮัก นูรี คือหมายเลข 34 ที่อดีตเพื่อนร่วมทีมหลายคนยังสวมเบอร์นี้ และร็อบ ลี คือหมายเลข 37 ที่ตั้งชื่ออัตชีวประวัติตามเบอร์เสื้อของตัวเอง
เจมส์ ฟอร์เรสต์ คือหมายเลข 49 เขาอยู่กับเซลติก 16 ปี ลงเล่นมากกว่า 500 นัด ยิงได้มากกว่า 100 ประตู และคว้าแชมป์ 24 รายการ ส่วนหมายเลข 51 เป็นของวิลเลียน ปาโช ซึ่งผู้อ่านเห็นว่ารายชื่อควรยาวเกิน 50 ออกไปอีกหนึ่งเบอร์ เพราะเขาเป็นชิ้นส่วนสุดท้ายของเกมรับปารีส แซงต์-แชร์กแมง
สิ่งที่รายชื่อของแฟนบอลบอกเกี่ยวกับหมายเลขเสื้อ
รายชื่อชุดนี้ยืนยันว่าหมายเลขเสื้อทำหน้าที่เป็นที่เก็บความทรงจำของคนดู รายชื่อของผู้อ่านกระโดดข้ามประเทศและยุคสมัย ตั้งแต่ผู้รักษาประตูเยอรมันในแมนเชสเตอร์ ไปจนถึงผู้รักษาประตูโครเอเชียในสวีเดน และปีกญี่ปุ่นที่อิปสวิช
รายชื่อชุดนี้ยังชี้ว่าการถกเถียงเรื่องหมายเลข 10 ไม่มีวันจบ เพราะคำตอบขึ้นอยู่กับว่าคนดูโตมากับฟุตบอลยุคไหน รายชื่อ 50 คนของเดอะการ์เดียนจึงไม่ได้ถูกแทนที่ แต่ถูกต่อเติมทั้งหัวและท้าย
บางหมายเลขผูกกับเรื่องที่หนักกว่านั้น เบอร์ 22 ของเบลลิงแฮมถูกแขวนไว้ที่เบอร์มิงแฮม ซิตี้ และเบอร์ 34 ของนูรียังถูกสวมโดยอดีตเพื่อนร่วมทีม สองกรณีนี้ทำให้หมายเลขเสื้อกลายเป็นสิ่งที่สโมสรและนักเตะใช้จดจำกัน
รายงานต้นฉบับโดย theguardian.com