คำสารภาพจากเงามืด: Chet Holmgren นิยาม Shai Gilgeous-Alexander คือเพชฌฆาตหมายเลขหนึ่งแห่ง NBA

"ต้องเป็น Shai เท่านั้น" Chet Holmgren เริ่มต้นอธิบายด้วยน้ำเสียงที่เหมือนคนกำลังวิเคราะห์แผนโจรกรรมธนาคาร "ถ้าคุณมองมันอย่างเป็นกลาง ลองคิดดูว่าอะไรคือสิ่งที่สร้างสุดยอดสกอร์เรอร์ขึ้นมา? คุณอาจจะวางหมากเกมรับแบบ Aggressive Coverages ใส่เขา บีบให้เขาจนมุมด้วยสถาปัตยกรรมเกมรับที่แน่นหนา แต่เขาก็ยังบิดมันจนเบี้ยวและหาทางทำแต้มได้อยู่ดี"

มันคือความสามารถในการอ่านรอยร้าวบนกำแพง Chet Holmgren ย้ำว่า Shai Gilgeous-Alexander ไม่ได้แค่ยิงลงห่วง แต่เขายังทำลายระบบนิเวศของคู่ต่อสู้ด้วยการจ่ายบอลที่ทำให้เพื่อนร่วมทีมเก่งขึ้น และเมื่อถึงช่วง Transition ที่เกมรับยังไม่ทันตั้งตัว เขาก็จะปิดบัญชีคุณอย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพ

เสียงโห่คือดนตรีประกอบการปล้น

แต่ในทุกอาชญากรรม ย่อมมีคนบ่นถึงวิธีการ Serge Ibaka แย้งขึ้นมาถึงเสียงวิพากษ์วิจารณ์เรื่องการเรียกฟาวล์เพื่อไปที่เส้นลูกโทษ ซึ่งเป็นจุดที่แฟนบาสหลายคนมองว่าเป็น 'ทางลัด'

Chet Holmgren ยักไหล่ให้กับคำครหานั้น ประหนึ่งมันเป็นเพียงเสียงลมพัดผ่านซอกตึก "นั่นมันไม่สำคัญหรอก ถ้าผมไปยืนที่เส้น Free Throw แล้วคุณโห่ใส่ผมเพราะผมอยู่ที่นั่น แต่ผมยิงลงทั้งสองลูก มันก็คือสองแต้มเหมือนเดิมใช่ไหม?"

เขาทิ้งท้ายด้วยประโยคที่เหมือนการเตือนสติพวกขี้แพ้ที่ชอบโวยวาย "อย่าโกรธ Shai เลย ผมพูดแทนใครก็ตามที่กำลังหัวเสียกับเรื่องนี้อยู่... แต้มก็คือแต้ม และเขาก็คือคนที่เก็บกวาดมันได้หมดจดที่สุดในธุรกิจนี้"

บทวิเคราะห์จากมุมมืด

ในสายตาของผม ณัฐพงษ์ รัตนโชติ สิ่งที่ Chet Holmgren พูดไม่ใช่แค่การอวยเพื่อนร่วมทีม Oklahoma City Thunder แต่มันคือการยอมรับในความอำมหิตที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยของ Shai Gilgeous-Alexander เขาคือผู้เล่นที่เปลี่ยนสนามบาสให้กลายเป็นสถานที่เกิดเหตุที่ไร้ร่องรอยนิ้วมือ