20 เมษายน, 22:15 น. ลอสแอนเจลิส: ท้องฟ้าสีครามจางหายกลายเป็นสีม่วงหม่น ลมทะเลพัดกลิ่นไอเกลือปนเขม่าควันรถเข้ามาในเมือง อุณหภูมิแตะ 18 องศาเซลเซียส ความชื้นสัมพัทธ์กำลังดีสำหรับค่ำคืนแห่งการล้างแค้น
เสียงกระซิบจากเงามืด
กลิ่นแว็กซ์ขัดพื้นไม้ปาร์เกต์โชยเตะจมูก มันคือกลิ่นของความคาดหวังและความล้มเหลวที่ทับถมกันมานานหลายปี ในห้องแต่งตัวที่แสงไฟสลัว James Harden นั่งอยู่ตรงนั้น ชายผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นจอมวางแผนที่มักจะทำแผนพังในจังหวะสุดท้าย สายตาของเขาเย็นชาเหมือนคอนกรีตในเมืองใหญ่
เมื่อถูกถามถึงภาพจำเกี่ยวกับความล้มเหลวใน NBA Playoffs ครั้งก่อนๆ คำตอบของเขาพุ่งออกมาเหมือนกระสุนที่ไร้ความปรานี
คำสารภาพของจอมบงการ
"พูดตรงๆ นะ ผมไม่สน" James Harden กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ผมไม่แคร์หรอก คือมันมีรายละเอียดลึกๆ อีกเยอะที่ผมจะขุดขึ้นมาพูดก็ได้ ทั้งเรื่องการต้องปะทะกับทีมระดับราชวงศ์ (Dynasty) หรืออาการบาดเจ็บ แต่มันก็คือส่วนหนึ่งของเกม เพราะฉะนั้นไม่มีข้อแก้ตัว"
ในโลกของเขามันคือการปล้นที่ต้องใช้ความแม่นยำสูง แต่บางครั้งเหยื่อก็ไหวตัวทัน หรือไม่ก็ปืนขัดลำกล้องเสียเอง James Harden ไม่ปล่อยให้ความผิดพลาดในอดีตมาเป็นโซ่ตรวนล่ามขาเขาไว้ในกรงขังแห่งความเสียดาย
"ผมไม่รู้สึกแย่ ผมไม่จมปลักอยู่กับมัน" เขาเสริมพลางขยับไหล่ "ผมไม่ย้อนกลับไปคิดหรอกว่า 'อา... ถ้าตอนนั้นเป็นแบบนี้ล่ะ?' มันก็แค่ส่วนหนึ่งของชีวิต ผมมั่นใจว่าเราทุกคนต่างก็มองย้อนกลับไปดูตัวเองและคิดถึงเรื่องบางอย่างที่เกิดขึ้นในชีวิตที่มันไม่เป็นไปตามแผน แล้วก็รู้สึกแย่หรือเศร้ากับมัน แต่ผมไม่คิดแบบนั้น"
เดิมพันครั้งที่ 17
สำหรับ James Harden การก้าวเข้าสู่ Postseason ครั้งที่ 17 ไม่ใช่เรื่องของโชคชะตา แต่มันคือการกลับไปที่จุดเกิดเหตุอีกครั้งเพื่อปิดงานที่ยังค้างคา Claustrophobic architecture หรือโครงสร้างเกมรับที่บีบคั้นของคู่ต่อสู้คือสิ่งที่เขากำลังจะได้เผชิญ
"ผมแค่เดินหน้าต่อไป คุณเข้าใจที่ผมสื่อใช่ไหม? เรามองไปข้างหน้า ผมได้รับพรที่ได้มีโอกาสเล่นบาสเกตบอล และได้เล่นในเพลย์ออฟครั้งที่ 17 ของผม ผมมีโอกาสอีกครั้งที่จะไปให้ถึงจุดนั้น"
แสงไฟในสตูดิโอเริ่มร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ James Harden ลุกขึ้นยืน เตรียมตัวเข้าสู่สมรภูมิที่เขาคุ้นเคย ที่นั่นไม่มีที่ว่างสำหรับคนขี้แพ้ มีเพียงผู้ที่รอดชีวิตจากเงามืดเท่านั้นที่จะได้ครอบครองแหวนแชมป์