สองด้านของเหรียญ MVP: ผู้ครองยุคสมัย หรือแค่ผู้คั่นเวลา?
หากมองผ่านแว่นขยายของประวัติศาสตร์ รางวัล MVP ใน NBA มักจะถูกแบ่งออกเป็นสองประเภทเสมอ ประเภทแรกคือ 'The Guys' หรือกลุ่มผู้ยิ่งใหญ่ที่นิยามยุคสมัยด้วยตัวเอง และประเภทที่สองคือ 'The guys between the guys' หรือเหล่ายอดฝีมือที่แทรกตัวขึ้นมาในช่องว่างระหว่างยุค เพราะในขณะที่บางคนได้รับเพียงถ้วยรางวัล แต่บางคนกลับได้รับ 'ยุคสมัย' เป็นของขวัญ
เรามักจะเห็นพ้องตรงกันว่าตำนานอย่าง Michael Jordan, LeBron James และ Kareem Abdul-Jabbar ควรจะมีถ้วย MVP มากกว่าที่พวกเขาถืออยู่ เพราะทั้งสามคนต่างครองอำนาจเบ็ดเสร็จในฐานะนักบาสเกตบอลที่ดีที่สุดในโลกนับทศวรรษ ไม่ว่าจะเป็นเพราะความเบื่อหน่ายของผู้ลงคะแนน หรือช่วงเวลาที่หนีไปเล่นเบสบอล แต่เกียรติประวัติของพวกเขานั้นยิ่งใหญ่เกินกว่าจะถูกตีกรอบด้วยรางวัลรายปีเพียงรางวัลเดียว
เมื่อถ้วยรางวัลไม่ใช่แค่เครื่องประดับ แต่คือบทพิสูจน์
สำหรับผู้เล่นอย่าง Karl Malone, Derrick Rose หรือ Bob McAdoo รางวัลนี้คือจุดสูงสุดของอาชีพ มันคือการยอมรับในช่วงเวลาที่พวกเขาเอื้อมมือไปแตะความเป็นอมตะ แม้จะไม่ได้ครอบครองมันอย่างถาวรก็ตาม หรืออย่างกรณีของ Steve Nash สิ่งแรกที่เรานึกถึงคือ MVP สองสมัยของเขา แต่สิ่งที่ตามมาติดๆ คือข้อถกเถียงที่ว่าเขาก้าวข้าม Kobe Bryant และ Tim Duncan ในช่วงพีคมาได้อย่างไร
แต่สำหรับ Magic Johnson รางวัล MVP เป็นเพียงเชิงอรรถเล็กๆ เพราะทุกคนเข้าใจตรงกันอยู่แล้วว่า NBA ในยุคนั้นเป็นของเขา ถ้วยรางวัลเป็นเพียงหลักฐานเชิงประจักษ์ของสิ่งที่เรารู้อยู่เต็มอก นี่คือบรรทัดฐานของเหล่านักล่าประวัติศาสตร์ คุณต้องมีมันครอบครอง แต่การมีมันเพียงอย่างเดียวไม่ได้การันตีตั๋วเข้าสู่ทำเนียบเทพเจ้าเสมอไป
ยุคสมัยที่กำลังเปลี่ยนผ่าน และเงาของยักษ์ใหญ่
Nikola Jokić กำลังยืนอยู่บนเส้นแบ่งนั้น เราอาจมองช่วงปี 2019-2025 ว่าเป็นยุคแห่งความเท่าเทียม แต่ Jokić คือผู้ที่โดดเด่นที่สุด ทว่าทุกคนต่างรู้ดีว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น หาก Victor Wembanyama ยังรักษาความแข็งแกร่งไว้ได้ อำนาจเบ็ดเสร็จแบบที่ Jordan และ James เคยทำไว้อาจจะกลับมาอีกครั้ง และเมื่อถึงจุดนั้น ยุคต่อไปของ NBA จะกลายเป็นของเขาอย่างไม่ต้องสงสัย
แล้ว Shai Gilgeous-Alexander ชายผู้เพิ่งคว้า MVP สมัยที่สองติดต่อกันล่ะ? เขาอยู่ตรงไหนในสมการนี้? เราอาจจะยังไม่รู้คำตอบแน่ชัด แต่มันกำลังจะเปิดเผยในไม่ช้า
สถิติที่น่าทึ่ง และความสม่ำเสมอระดับเครื่องจักร
การมีชื่อเคียงข้าง Stephen Curry, Giannis Antetokounmpo และเหล่าตำนานที่คว้า MVP สองสมัยซ้อน ทำให้ Gilgeous-Alexander ก้าวเข้าสู่ทำเนียบยอดคน ตัวเลขของเขานั้นมหัศจรรย์ มีเพียง Curry และ Giannis เท่านั้นที่ทำเปอร์เซ็นต์การยิงได้ดีกว่าเขาในฤดูกาลที่ทำเฉลี่ย 30 แต้ม และมีเพียง Jordan เท่านั้นที่คว้า MVP ในตำแหน่งการ์ดโดยเสียเทิร์นโอเวอร์น้อยกว่าเขา
เขาคือเครื่องจักรแห่งความสม่ำเสมอ Gilgeous-Alexander ไม่เคยทำแต้มต่ำกว่า 20 คะแนนในเกมเดียวมาเกือบสองฤดูกาลเต็ม เขาคือหัวใจสำคัญของ Thunder ทีมที่ชนะถึง 132 เกมในสองฤดูกาล ซึ่งมีเพียง Jordan และ Curry เท่านั้นที่เคยทำได้ในระดับนี้
บททดสอบสุดท้าย: การเผชิญหน้ากับโชคชะตา
มรดกที่ทิ้งไว้นั้นเหมือนกับมุกตลก มันจะเสื่อมคลายความขลังทันทีที่คุณต้องเริ่มอธิบายมัน นี่คือเหตุผลที่ Nash มักถูกจดจำแค่เรื่อง MVP เพราะเขาไม่เคยได้แชมป์ NBA แต่ Gilgeous-Alexander มีแหวนแชมป์อยู่ในมือแล้วหนึ่งวง เขาอาจจะก้าวข้าม Nash และเหล่า MVP 'ผู้คั่นเวลา' ไปแล้วด้วยซ้ำ
ทว่าการคว้าแชมป์ของเขาเมื่อปีก่อนกลับดูไม่ขลังเท่าที่ควร อาจเป็นเพราะอาการบาดเจ็บของคู่แข่ง หรือความลึกของขุมกำลังทีม Thunder ที่ดูจะเก่งเกินไป จนทำให้เขายังไม่ได้รับการยอมรับว่าเป็น 'เบอร์หนึ่ง' ของลีกอย่างแท้จริง แม้แต่ในโพลของ CBS Sports หรือ ESPN ตำแหน่งนั้นยังคงเป็นของ Jokić
แต่ในรอบชิงแชมป์สายตะวันตกที่กำลังจะมาถึง Gilgeous-Alexander ในวัย 27 ปี จะต้องเผชิญหน้ากับ Wembanyama วัย 22 ปี นี่ไม่ใช่แค่ซีรีส์เพลย์ออฟธรรมดา แต่มันคือการต่อสู้เพื่อแย่งชิง 'ยุคสมัย' หาก Shai ต้องการมีชื่อเป็นเจ้าของยุค เขาต้องทำมันให้ได้ 'ตอนนี้' ก่อนที่ยักษ์ใหญ่จากฝรั่งเศสจะก้าวขึ้นสู่จุดพีคที่น่าสะพรึงกลัว
ถ้าเขาทำไม่ได้ ประวัติศาสตร์อาจจะบันทึกชื่อของ Shai Gilgeous-Alexander เป็นเพียงผู้คั่นเวลาระหว่างรัชสมัยของ Jokić และการเถลิงอำนาจของ Wembanyama เหมือนที่ Isiah Thomas ถูกจดจำว่าเป็นเพียง 'ก้างขวางคอ' ของ Michael Jordan แม้เขาจะเคยล้มทั้ง Magic และ Bird มาแล้วก็ตาม
Gilgeous-Alexander มีถ้วยรางวัลสองใบในมือแล้ว แต่ตอนนี้เขากำลังเล่นเพื่อสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น... เขาเล่นเพื่อพิสูจน์ว่ายุคนี้คือยุคของเขา ไม่ใช่แค่ทางผ่านของใคร
