NEW YORK — Josh Hart ประกาศก้องว่าเขาจะทำ และเขาก็ทำมันได้จริงๆ
ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว แต่เขาสอยตาข่ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเสียงนกหวีดสุดท้ายดังขึ้น
หลังจากต้องดิ้นรนอย่างหนักกับแผนรับมือของ Cleveland Cavaliers ในเกมแรก—แผนการที่จงใจส่งเซ็นเตอร์มาประกบเขาแล้วถอยห่างออกไป ปล่อยให้เขามีพื้นที่ว่างเหมือนเป็นการท้าทายให้ยิง เพื่อไปอุดพื้นที่วงในไม่ให้เกมรุกของ Knicks ขยับเขยื้อนได้— Hart กลายเป็นเพียงผู้ชมในช่วงเวลาสำคัญของเกมนั้น เขานั่งมองจากข้างสนามขณะที่โค้ช Mike Brown เลือกใช้ Landry Shamet ลงไปยิงเพื่อกู้สถานการณ์จากที่ตามหลังถึง 22 แต้ม ซึ่งแผนนั้นได้ผล และเป็นการจุดชนวนการคัมแบ็คครั้งประวัติศาสตร์
แต่แม้ว่า Hart จะพร่ำบอกว่าเขาลงเล่นโดยไร้อีโก้และมีความอ่อนน้อมถ่อมตนเพียงใดในช่วงซ้อมระหว่างเกมที่ 1 และ 2 แต่ลึกๆ แล้วเขาคือมืออาชีพที่มีศักดิ์ศรีค้ำคอ—เขาไม่ใช่ประเภทที่จะยอมให้ใครมาดูถูกฝีมือกันง่ายๆ
“พวกเขาก็คงจะทำแบบเดิมเป๊ะๆ นั่นแหละ” Hart พูดถึงแผนของ Cavs ก่อนเริ่มเกมที่ 2 “และผมก็จะยิงลูกเดิมแบบเดิม ผมจะยิงด้วยความมั่นใจ ผมจะเล่นในเกมของผม”
และ Hart ก็ทำตามสัญญาในวันพฤหัสบดีที่ผ่านมา เขาเดินหน้าทุบกำแพงนั้นจนพังทลาย—ระเบิดฟอร์มทำ 26 แต้ม ซึ่งเป็นสถิติสูงสุดในอาชีพช่วง Playoffs ของเขา พร้อมส่อง 3 คะแนนลงไป 5 จาก 11 ลูก และทำอีก 7 แอสซิสต์—จนกระทั่ง Cavaliers ต้านไม่ไหว ส่งให้ Knicks ทะยานคว้าชัย 109-93 พร้อมขึ้นนำ 2-0 เกมในซีรีส์ระบบชนะ 4 ใน 7 เกม
เมื่อความอดทนเผชิญหน้ากับความท้าทาย
เป็นไปตามคาด Cavs เริ่มเกมที่ 2 ด้วยแผนเดิม Jarrett Allen ยืนคุมเชิงห่างจาก Hart หลายช่วงตัวที่เส้นสามคะแนน และ Hart ก็ทำตามที่ลั่นวาจาไว้ เขาบุกเข้าใส่อย่างดุดัน ยิงสามแต้มลูกแรกตั้งแต่ไม่ถึง 90 วินาทีแรกจากการส่งของ OG Anunoby และยิงอีกลูกในอีกสองนาทีต่อมาจากมุมเดิม และลูกที่สามก็ตามมาหลังจากเล่น dribble handoff กับ Jalen Brunson โดยที่ Allen ยังคงปล่อยให้เขาโดดเดี่ยวเหมือนเดิม
ปัญหาคือ: เขาพลาดทั้งสามลูก และเมื่อ Allen ยังคงปักหลักขวางทางเลย์อัพของ Brunson ทำให้ Cavs ออกนำไปก่อน 17-11 เสียงตะโกนเรียกชื่อ “LANDRY SHAMET!” เริ่มดังขึ้นจากแฟนๆ ใน Madison Square Garden ซึ่งนั่นทำให้ Hart แสดงอาการหงุดหงิดตัวเองอย่างเห็นได้ชัด
“ผมไม่รู้ว่าเขากล้าพูดสิ่งที่เขาด่าตัวเองในใจออกมาดังๆ หรือเปล่านะ” Karl-Anthony Towns ปล่อยมุกกับนักข่าว
แต่ Hart ไม่ถอย เขามั่นใจในการฝึกซ้อมกับโค้ชชูตติ้ง Peter Patton ตลอดทั้งฤดูกาล งานหนักที่ทำให้เขาทำสถิติยิงสามแต้มดีที่สุดในอาชีพที่ 41.3% ในฤดูกาลปกติ ก่อนจะมาปืนฝืดในช่วงเริ่ม Playoffs ปี 2026 เขาเริ่มเรียกความมั่นใจจากการยิงระยะกลาง และเร่งสปีดเกมสวนกลับเพื่อส่งให้ Towns เลย์อัพ ช่วยให้ทีมไล่มาเป็น 20-19
เขื่อนที่พังทลายและพายุที่โหมกระหน่ำ
เขาทุ่มเททุกอย่าง ทั้งสกรีน ทั้งส่ง และเล่นเกมรับแบบ in-your-jersey กัดไม่ปล่อยใส่ Donovan Mitchell เขาใช้พื้นที่ที่ Allen มอบให้เป็นรันเวย์ในการพุ่งเข้าหาห่วง จนกระทั่งเหลือเวลา 3:27 นาทีในครึ่งแรก จากลูกส่งของเพื่อนซี้ Mikal Bridges เขื่อนก็แตกจนได้ Hart ยิงสามแต้มลงไป และตามด้วยอีกลูกจากลูกส่งของ Brunson ก่อนจะจบครึ่งแรกด้วยความมั่นใจที่เต็มเปี่ยม
“ผมไม่ได้จงใจมองหาเขาหรอกนะ” Brunson แอบยิ้มหลังจบเกม “เขาแค่บังเอิญว่างอยู่ตรงนั้นพอดี ผมก็เลยส่งให้”
Hart ตอบแทนความไว้วางใจนั้นในควอเตอร์ที่สาม ด้วยการกดอีกสองสามแต้มในช่วงที่ Knicks รัน 18-0 ชุดใหญ่จนเกมขาดลอย
“ถ้าพวกเขายังปล่อยให้เขาว่าง เขาก็ต้องยิงต่อไป” โค้ช Brown กล่าว “เขาเริ่มจาก 0-for-3 แต่หลังจากนั้นเขาซัดไป 5-for-8 ถ้า Jarrett Allen อยากจะยืนแช่ในเขตโทษ ก็ยิงมันเข้าไป แล้วเราค่อยไปแก้ส่วนอื่นของเกมเอา”
ผู้เล่นที่ 'สร้าง' ชัยชนะ
ความสามารถในการปรับตัวของ Knicks ทำให้ Kenny Atkinson เฮดโค้ชของ Cavs ต้องกุมขมับ แผนการที่ดูสมเหตุสมผลของเขาถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ด้วยมาตรฐานการเล่นที่สูงลิ่วของเจ้าบ้าน ผลลัพธ์คือ Brunson ทำสถิติแอสซิสต์สูงสุดใน Playoffs ที่ 14 ครั้ง และผู้เล่นตัวจริงของ Knicks ทั้ง 5 คนทำแต้มสองหลักทั้งหมด ส่งให้ทีมมีค่า offensive rating สูงถึง 123.9
“บางครั้งคุณก็ต้องยอมยกหมวกให้เขา” Donovan Mitchell กล่าวอย่างยอมรับ “เขาทำท่า one-handed spin move ใส่ผมด้วยซ้ำในคืนนี้”
สำหรับ Towns แล้ว Hart คือจิ๊กซอว์ที่ขาดไม่ได้ “เขาคือตัวอย่างที่สมบูรณ์แบบสำหรับนักบาสเกตบอลที่อยากเรียนรู้วิธีการส่งผลต่อชัยชนะของทีมอย่างแท้จริง เมื่อเขาลงไปสู้ด้วยพลังงานขนาดนั้น มันดึงให้พวกเราทุกคนต้องเร่งระดับขึ้นไปให้เท่าเขา”
โค้ช Brown เปรียบเทียบ Hart กับ Andre Iguodala สมัยที่เขาอยู่กับ Golden State ว่าเป็นผู้เล่นประเภทที่ทำเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่มองไม่เห็นในสถิติ แต่มีค่ามหาศาล “กับคนอย่าง Josh หรือ Andre เรื่องตัวเลขใน box score น่ะโยนทิ้งไปได้เลย เพราะพวกหมอนี่คือ ผู้ชนะ”
Knicks ไม่ต้องการให้ Josh Hart เป็นคนที่สมบูรณ์แบบ พวกเขาแค่ต้องการให้เขาเป็น Josh Hart—คนที่พร้อมจะเชียร์อยู่ข้างสนามเมื่อทีมต้องการ และพร้อมจะระเบิดฟอร์มที่ดีที่สุดในชีวิตเพื่อพาเขยิบเข้าใกล้ NBA Finals เข้าไปทุกที
